Στη Σπασμένη Φλέβα, του Γιάννη Οικονομίδη, έφτασε σε έναν υποκριτικό θρίαμβο. Αλλά κάποιοι προσπάθησαν να μειώσουν το μέγεθος της επιτυχίας μιλώντας «απλώς» για ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, ταμάμ για να «λάμψει». Όσοι έχουν αμφιβολία για το τι μπορεί να κάνει ερμηνευτικά ο Βασίλης Μπισμπίκης ας πάνε μια βόλτα (αν προλάβουν να βρουν εισιτήριο, ο Φλεβάρης είναι ήδη όλος sold out…) ως τον Τεχνοχώρο Cartel (Λεωφόρος Κηφισού 41, Αιγάλεω) και θα πάρουν την απάντησή τους…
Για να ανεβάσεις μια παράσταση όπως το Άνθρωποι και Ποντίκια θέλει κότσια. Μιλάμε για ένα από τα πιο κλασικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, πολυδιαβασμένο και χιλοαναλυμένο. Για να θες να πεις εσύ τη δικιά σου εκδοχή της ιστορίας του Τζον Στάινμπεκ, σημαίνει πως έχει πραγματικά κάτι να πεις. Αλλιώς μην μπλέκεις…
Όμως εδώ έχουμε μια διασκευή που κάνει ακριβώς όσο πρέπει να κάνει μια διασκευή. Σέβεται το πρωτότυπο ενώ το προσαρμόζει σε άλλα μέτρα. Εν προκειμένω το βλέπουμε σε μια ελληνική απόδοση, στη σύγχρονη Αθήνα του περιθωρίου. Με στοιχεία δικά μας, με μουσικές (Μητροπάνος, Αδαμαντίδης…) δικές μας. Κάτι που το κάνει ακόμα πιο οικείο.
Η παράσταση, που ο Βασίλης Μπισμπίκης σκηνοθετεί επίσης, έκανε πρεμιέρα για πρώτη φορά το χειμώνα του 2018 και πήγε σερί «τσίτα γκάζια» στην επιτυχία για τέσσερις σεζόν καταγράφοντας διαδοχικά sold out και non stop χειροκρότημα. Φέτος επέστρεψε, με παλιούς και νέους συντελεστές, παραμένοντας ένα θεατρικό φαινόμενο, μια εμπειρία που αξίζει να βιώσεις ως θεατής.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης και μια παράσταση που σε ακολουθεί για καιρό
Κι όλα αυτά ενώ στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκονται, ο Βασίλης και ο Λένος, που προσπαθούν να σταθούν όρθιοι σε έναν κόσμο που καταρρέει. Διεκδικούν το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στο να έχει αντίκρισμα ο ιδρώτας που ρίχνουν για ένα μεροκάματο. Πλην του Βασίλη Μπισμπίκη, «λάμπει» επί σκηνής το ταλέντο του Θοδωρή Σκυφτούλη, ενώ γενικώς μιλάμε για ερμηνείες πολύ πάνω του μέσου όρου.
Είναι μια παράσταση που νιώθεις σαν να μπαίνεις σε άλλο σύμπαν το Άνθρωποι και Ποντίκια. Ακόμα κι αν έχεις διαβάσεις το βιβλίο, θα ανακαλύψεις πολλά νέα πράγματα, καθώς μιλάμε για κάτι ίδιο αλλά και… διαφορετικό.
Λένε πως το έργο είναι σκληρό, αλλά μήπως κυρίως – δυστυχώς – είναι απλά ρεαλιστικό; Είναι ωμό αυτό που παρακολουθείς. Όμως είναι βαθιά ειλικρινές και δουλεμένο στην κάθε του λεπτομέρεια. Σε ταράζει, σε προβληματίζει, σε συγκινεί. Δεν σε αφήνει με τίποτα αδιάφορο. Θίγοντας δύσκολα ζητήματα, από τον ρατσισμό ως τη μοναξιά και από το περιθώριο ως την απαξίωση. Με φάρους ελπίδας τη φιλία, την τρυφερότητα, ακόμα και εκεί που όλα μοιάζουν πια χαμένα. Κι αυτό μένει στο τέλος μαζί με ένα έργο που θα σκέφτεσαι για μέρες.
Όπως το είχε θέσει ο ίδιος ο Βασίλης Μπισμπίκης σε συνέντευξή του στην Popaganda: «Με έλκει, όχι το σκοτάδι, αλλά οι άνθρωποι του περιθωρίου. Όχι το περιθώριο ως “σκοτάδι”. Εκεί βλέπω προδομένα όνειρα, τραύματα, ψυχισμούς που έχουν ξεπεράσει τα όρια. Και επειδή όλα αυτά τα έχω κι εγώ μέσα μου από τη ζωή που έχω κάνει, ταυτίζομαι εύκολα. Μέσα από την τέχνη μου καταπιάνομαι με το αόρατο. Οι περισσότεροι ρόλοι που κάνω είναι πάνω στον ιστό του περιθωρίου. Με ενδιαφέρει πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση αυτών των ανθρώπων. Να αλλάξει κάτι. Το “Άνθρωποι και Ποντίκια” χτίστηκε πάνω σε ανθρώπους που βλέπαμε γύρω μας στις μάντρες ανακύκλωσης. Εκεί μέσα μένουν. Στοιβαγμένοι σαν ποντίκια»