Πραγματικά, σε μερικά χρόνια, που θα έχουν προστεθεί 5-6 ακόμα ταινίες στο βιογραφικό του, ο Γιώργος Λάνθιμος θα αναγνωρίζεται ως όντως ένας μοναδικός σκηνοθέτης, ως μια κατηγορία μόνος του.
Στη σύγχρονη κινηματογραφική ιστορία, ίσως μόνο γι’ αυτόν και τον Άρι Άστερ μπορούμε να το πούμε, σε επίπεδο indie δημιουργών που κατάφεραν να μπουν με φόρα στα μεγάλα σαλόνια του Χόλιγουντ και να εκθέτουν τον τρόπο που λειτουργεί η βιομηχανία και το ποιους επιλέγει να βραβεύσει.
Αυτή τη μοναδικότητα την καταθέτει πλήρως και στον μεγαλύτερο βαθμό που το έχει κάνει μέχρι σήμερα, με το Kinds of Kindness ο Λάνθιμος.
Όσο κι αν πιστεύεις ότι τον έχεις ψυχολογήσει, ότι τον έχεις μάθει, όσες φορές κι αν είδες τις ταινίες του, δεν πιστεύουμε πως είσαι έτοιμ@ για να αναμετρηθείς με το Kinds of Kindness.
Τρεις ιστορίες σε μια ταινία, ίδιοι ηθοποιοί να παίζουν τους 5-6 ρόλους που έχει η κάθε ιστορία, και κάθε μία να είναι πιο «άρρωστη» από την προηγούμενη. Κι αυτό δεν το λέμε ούτε θετικά, ούτε αρνητικά. Δεν ξέρουμε καν πώς να το εννοήσουμε. Είναι πολυχρησιμοποιημένη λέξη, αλλά δεν μας έρχεται και κάποια πιο ταιριαστή.
Ακόμα δεν έχουμε κατασταλάξει σε αυτό που είναι το Kinds of Kindness. Είναι κι άτοπο να προσπαθήσει κάποιο άτομο να βρει νόημα, να τοποθετήσει σε ένα πλαίσιο ερμηνείας την ταινία. Για πολλές ταινίες του Λάνθιμου έχει γραφτεί και ειπωθεί ότι απλά τις παρακολουθείς και απορροφάς την πληροφορία. Για αυτή ισχύει πολύ, πολύ, πολύ περισσότερο.
Στην πρώτη ιστορία, ένας άντρας είναι το πιόνι ενός ηλικιωμένου επιχειρηματία που του ορίζει κάθε λεπτομερεία της ζωής του, του απαγορεύει να κάνει παιδιά, του δίνει σημείωμα για το πόσες θερμίδες πρέπει να καταναλώνει κάθε μέρα. Και του αναθέτει δουλειές. Όχι τίμιες και νόμιμες.
Η δουλειά γύρω από την οποία εξελίσσεται η ιστορία, είναι να πάρει φόρα με το αμάξι και να πέσει σε μια BMW και να σκοτώσει τον οδηγό, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος να καταλήξει στο νοσοκομείο. Κι επειδή αρνείται, τον απομακρύνει, τον αντικαθιστά και τον οδηγεί στην παράνοια της απόρριψης, οπότε αποφασίζει να αποδείξει στον «Πατέρα» ότι αξίζει την εύνοιά του.
![«Ο τελευταίος άντρας»: Το τραγικό τέλος του αγοριού που υποδυόταν τον μικρό Χρύσανθο στην ταινία με τον Κώστα Βουτσά «Ο τελευταίος άντρας»: Το τραγικό τέλος του αγοριού που υποδυόταν τον μικρό Χρύσανθο στην ταινία με τον Κώστα Βουτσά](https://menshouse.gr/media/2024/09/06/menshouse_20240906143933_510614-710x447.jpg)
Στη δεύτερη ιστορία, μια γυναίκα εξαφανίζεται, ο αστυνομικός άντρας της κοντεύει να τρελαθεί μη γνωρίζοντας αν ζει ή πέθανε, για να απαλύνει τον πόνο, βλέπει το βιντεοσκοπημένο όργιο που έκαναν με τον συνάδελφό του και τη γυναίκα του, εν τέλει αυτή επιστρέφει, όμως κάτι τον παραξενεύει σε αυτή και κάπως καταλήγει να της ζητάει να φάει μέρη του σώματος της, χωρίς τελικά να τα τρώει.
Στην τρίτη ιστορία, υπάρχει μια αίρεση, όπου κάνουν υποχρεωτικά και καθημερινά σεξ, αλλά μόνο μεταξύ τους, αν κάποιος κάνει με άτομο εκτός αίρεσης, μολύνεται και αν η σάουνα δεν τον καθαρίσει, αποχωρεί, και πίνουν αποκλειστικά νερό από μια δεξαμενή όπου ρίχνουν οι δύο αρχι-αιρέτες τα δάκρυά τους. Και δύο της αίρεσης έχουν αναλάβει να βρουν μια κοπέλα που να μπορεί να αναστήσει νεκρούς. Και πρέπει να είναι δίδυμη, αλλά η αδερφή της να έχει πεθάνει.
Πώς να τα αξιολογήσεις αυτά, πώς να τα κρίνεις; Αισθανόμαστε με το Kinds of Kindess όπως όταν κοιτάξαμε το άγνωστο στα Αρχαία στις Πανελλήνιες.
Ο Λάνθιμος είναι πάντα το ταξίδι και όχι ο προορισμός ως καλλιτέχνης. Εδώ με τον Φιλίππου, που μαζί έγραψαν το σενάριο και συνεργάζονται ξανά μετά το Killing of A Sacred Deer, μετά από ένα μικρό διάλειμμα, κάνουν τον θεατή να αφήσει τα συμβατικά και τα κλισέ στην άκρη.
Όσο κι αν θες να βρεις ένα έδαφος να πατήσεις, δεν θα το βρεις. Κινούμενη άμμος το Kinds of Kindness. Κι εσύ να τρέχεις προς τα πάνω για να μη σε ρουφήξει. Οπότε κοιτάς μία το πού θες να φτάσεις και μία τι είναι πίσω σου. Και απλά τα κοιτάς.
Έτσι και με τις τρεις διαφορετικές ιστορίες. Απλά τις παρακολουθείς και τις αφήνεις να εισέλθουν μέσα σου και να πάνε να εγκατασταθούν όπου θέλουν. Μάλλον στο βαθύ υποσυνείδητο με τη μία. Να παίξουν το παιχνίδι τους.
Άλλωστε, ο Λάνθιμος δείχνει να έχει εύκολη πρόσβαση στα δικά του ενδόμυχα και να τα φέρνει στο φως του σινεμά με άνεση.
Kinds of Kindness λοιπόν, χωρίς κανένα σχόλιο, χωρίς τίποτα. Είναι αυτό που είναι. Σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και με τις αισθήσεις σε μια σύγχυση. Για άλλους ευχάριστη, για άλλους δυσάρεστη.
* Το Kinds of Kindness κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Feelgood Entertainment.