Στη σύγχρονη τηλεόραση, σπανίως τα πάντα πάνε καλά σε ένα σίριαλ. Άλλες φορές οι ερμηνείες, άλλες φορές η σκηνοθεσία, πιο συχνά η σεναριακή αδυναμία να εξελιχθεί αποτελεσματικά μια αρχικά πρωτότυπη ιδέα είναι οι κυριότεροι λόγοι που νιώθεις όλο και πιο συχνά πως μια σειρά αποτελεί μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Υπάρχουν όμως και ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις που όλα λειτουργούν ρολόι: σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες, όλα «δένουν» άψογα και μικρά τηλεοπτικά διαμαντάκια δημιουργούνται. Δεν είναι συχνό το φαινόμενο αλλά συμβαίνει.
Μια τέτοια περίπτωση είναι η σειρά του Netflix με τους Μάθιου Ρις και Κλερ Ντέινς, «The Beast in Me». Μέσα σε μόλις οκτώ επεισόδια, αυτή η μίνι σειρά καταφέρνει να κάνει τον θεατή να εθιστεί τόσο πολύ μαζί της σε επίπεδα που δεν καταφέρνουν σειρές που αποτελούνται από ολόκληρες σεζόν. Κυριολεκτικά, τελειώνεις την θέασή της παρακολουθώντας το ένα επεισόδιο μετά το άλλο και δεν καταλαβαίνεις πότε ξέμεινες από επεισόδια.
Το στόρι πάει κάπως έτσι: Ένας δισεκατομμυριούχος κληρονόμος ακινήτων μετακομίζει σε μια γειτονιάς της Νέας Υόρκης, με τη δεύτερη σύζυγό του, υπό το βάρος των υποψιών εναντίον του αναφορικά με την εξαφάνισης της πρώτης συζύγου του. Γειτόνισσά του είναι μια συγγραφέας που η ζωή της είναι ιδιαιτέρως δύσκολη μετά το θάνατο του μικρού γιου της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Οι δυο τους δημιουργούν έναν περίεργο, αμφιλεγόμενο και αινιγματικό συσχετισμό, γεμάτο μυστήριο και κρυμμένα μυστικά, μια συναναστροφή που εντός ελλοχεύει ο κίνδυνος της σύγκρουσης σε κάθε λεπτό.
Βασικό συστατικό στοιχείο της σειράς δεν είναι άλλο από τη χημεία ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές και την υποκριτική ζωντάνια που εκπέμπουν. Μάθιου Ρις και Κλερ Ντέινς σηκώνουν εντελώς το στόρι και δομούν ένα δίδυμο που δίνει βαρύτητα στον ίδιο τον τίτλο.
Χωρίς να θέλουμε να κάνουμε κάποιο spoiler άλλωστε, το «The Beast in Me», από τον ίδιο τον τίτλο του, υπονοεί ότι ο καθένας, υπό την πίεση του πένθους και της μετατροπής του σε απεριόριστη οργή, είναι ικανός για φρικτές πράξεις. Οι δυο πρωταγωνιστές κάνουν εξαιρετική δουλειά, δίνοντας ζωή σε δύο απίστευτα τραυματισμένους ανθρώπους με πολύ διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης του τραύματός τους. Ωστόσο, η σειρά θα μπορούσε να είχε πάρει περισσότερα ρίσκα, θολώνοντας τα όρια μεταξύ καλού και κακού. Σε τελική ανάλυση, λίγοι από εμάς είμαστε πάντα καλοί ή πάντα κακοί.
Η απόδειξη, πάντως, πως το «The Beast in Me» δεν είναι απλώς άλλη μια τηλεοπτική «φούσκα», ήρθε πριν από μερικές ημέρες, στην 78η απονομή των βραβείων Emmy. Η σειρά συγκέντρωσε συνολικά εννέα υποψηφιότητες. Η Ακαδημία υποκλίθηκε στο υποκριτικό ρεσιτάλ του Μάθιου Ρις, χαρίζοντάς του το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά.
Ο Ρις κατάφερε να αποδώσει με ανατριχιαστική ακρίβεια τις σκοτεινές πτυχές ενός ανθρώπου που ακροβατεί διαρκώς σε τεντωμένο σχοινί, γράφοντας μάλιστα ιστορία: κερδίζοντας και δεύτερο αγαλματίδιο για άλλη σειρά (το «Widow’s Bay»), έγινε ο πρώτος ηθοποιός στα χρονικά του θεσμού που σηκώνει δύο βραβεία Α’ Ανδρικού ρόλου την ίδια ακριβώς βραδιά…
Πέρα όμως από τις ερμηνείες, το δεύτερο Emmy που έβαλε στο σακούλι της η σειρά λέει πολλά για τον τρόπο που έχει στηθεί. Το βραβείο Καλύτερης Μουσικής Σύνθεσης επιβεβαιώνει πως ακόμα και το soundtrack λειτουργεί υποδόρια, χτίζοντας μια κλειστοφοβική, γεμάτη μυστήριο ατμόσφαιρα που σε κρατάει διαρκώς στην τσίτα.
Αν λοιπόν ψάχνεις το επόμενο τηλεοπτικό σου κόλλημα για το Σαββατοκύριακο, μια σειρά που δεν θα σε αφήσει να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και θα σε αναγκάσει να πατάς το «επόμενο επεισόδιο» με μανία, μόλις το βρήκες…