Υπάρχουν λίγα βιβλία τρόμου που κουβαλάνε τόσο μεγάλο βάρος όσο το «It» του Στίβεν Κινγκ. Όχι μόνο επειδή είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα και πολυσέλιδα έργα του, αλλά επειδή μέσα του χωράει κάτι πολύ περισσότερο από αυτόν τον διαβόλικο και all time classic κλόουν που λέγεται Πένιγουαϊζ. Το «It» στην ουσία του είναι μια ιστορία για την παιδική ηλικία, τη μνήμη, τον φόβο που μεγαλώνει μαζί σου και τις πόλεις που μαθαίνουν να συγκαλύπτουν το Κακό. Και ίσως γι’ αυτό η μεταφορά του στο σινεμά ήταν πάντα μια πονεμένη υπόθεση. Από την τηλεοπτικό μίνι σειρά των 90s μέχρι τις πρόσφατες, σαφώς πιο καλοδουλεμένες αλλά περιορισμένες ταινίες, η εμβληματική ιστορία του Κινγκ έμοιαζε καταδικασμένη να χωρέσει κάτι πολύ μεγάλο σε πολύ μικρό χώρο.
Οι ταινίες του 2017 και του 2019 «διόρθωσαν» κάπως την campy αισθητική της προηγούμενης μεταφοράς αλλά όσο κι αν αγαπήθηκαν, δεν κατάφεραν ποτέ να πιάσουν πλήρως αυτό που κάνει το «It»τόσο ιδιαίτερο ως βιβλίο. Γιατί πίσω από τη συμβατική ιστορία τρόμου, ο Κινγκ μιλούσε για τη συλλογική ενοχή, για την αδυναμία των ενηλίκων, για το πώς μια κοινωνία επιλέγει να μη βλέπει. Κι αυτά τα πράγματα δύσκολα χωράνε σε μια κινηματογραφική φόρμα.
Κάπου εδώ έρχεται το «Welcome to Derry», η σειρά από το ίδιο σύμπαν που έκανε ντεμπούτο πριν λίγο καιρό στο HBO, και μοιάζει σχεδόν σαν καθυστερημένη δικαίωση. Όχι γιατί είναι πιο «πιστό» με τη στενή έννοια (το ακριβώς αντίθετο…), αλλά γιατί επιτέλους καταλαβαίνει τι πρέπει να μεταφερθεί. Η σειρά δεν προσπαθεί να αναπαράγει απλώς σκηνές ή να χτίσει πάνω στον μύθο του Πένιγουαϊζ. Προσπαθεί να ανασάνει μέσα στην πόλη. Να τη γνωρίσει. Να δείξει πώς το Ντέρι δεν είναι απλώς το σκηνικό του κακού, αλλά ο λόγος που αυτό επιστρέφει ξανά και ξανά.
Σε αντίθεση με τις ταινίες, εδώ ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της ιστορίας. Οι χαρακτήρες δεν είναι απλώς φορείς τρόμου, αλλά κομμάτια μιας κοινωνίας που σαπίζει αργά. Ο φόβος δεν είναι μόνο αυτός που πετάγεται από τις σκιές, αλλά αυτός που κρύβεται στη σιωπή, στην αδιαφορία, στο «δεν είναι δουλειά μου». Και παρότι η σειρά παίρνει ελευθερίες, αλλάζει στοιχεία και σε σημεία διαστρεβλώνει την κλασική αφήγηση του King, στον πυρήνα της μοιάζει πιο ειλικρινής απέναντί του.
Το «Welcome to Derry» δεν ενδιαφέρεται να σε τρομάξει συνεχώς. Ενδιαφέρεται να σε βάλει μέσα σε έναν κόσμο όπου ο τρόμος είναι μόνιμος κάτοικος. Και αυτό είναι κάτι που το σινεμά, με όλους τους περιορισμούς του, δεν κατάφερε ποτέ να αποδώσει πλήρως. Η σειρά μοιάζει να καταλαβαίνει ότι το «It» δεν είναι απλώς μια ιστορία για το κακό που νικιέται, αλλά για το κακό που επιβιώνει επειδή όλοι κάνουν πως δεν υπάρχει.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγάλη της επιτυχία. Ότι δεν προσπαθεί να «διορθώσει» τις ταινίες, αλλά να επαναφέρει το «It» εκεί που ανήκει: ως μια σκοτεινή, αργή, άβολη ιστορία για ανθρώπους και πόλεις που φοβούνται να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Και κάπως έτσι, μετά από δεκαετίες άβολων και ημιτελών προσπαθειών, το σύμπαν του Κινγκ βρίσκει επιτέλους τη φόρμα που του αξίζει.