Η αντικειμενικότητα είναι μια πολύ σχετική έννοια. Σε ελάχιστους τομείς της ζωής μπορείς να πεις πραγματικά ότι υπάρχει. Αυτό που για κάποιον είναι ποιοτικό ή συναρπαστικό για κάποιον άλλον μπορεί να είναι δήθεν και βαρετό. Και το ίδιο πράγμα ισχύει σε όλα τα θέματα που έχουν να κάνουν με γούστο: Από το φαγητό και το ντύσιμο, μέχρι τη μουσική και τις ταινίες.
Ειδικά στο σινεμά λοιπόν τα βραβεία Όσκαρ είναι η απόλυτη καταξίωση. Η ανώτατη τιμή που μπορεί να λάβει ένα φιλμ. Μόνο που δεν είναι εγγύηση ότι αυτό το φιλμ είναι απαραιτήτως… φανταστικό.
Διότι υπάρχουν πολλά παραδείγματα νικητών που όχι απλά προκάλεσαν διαφωνίες, αλλά σε κάνουν να απορείς: Τι ακριβώς τους άρεσε τόσο πολύ ώστε ν’ αναδείξουν ως κορυφαία τη συγκεκριμένη ταινία;
Όπως οι εξής:
Ο Άγγλος ασθενής
Ναι, ιστορική ταινία. Σπουδαίοι ηθοποιοί (όπως οι Ρέιφ Φάινς, Ζιλιέτ Μπινός, Γούιλεμ Νταφόε), δυνατές ερμηνείες και ρομαντική ατμόσφαιρα. Μεταξύ μας όμως, μιλάμε για βαρεμάρα επιπέδου αναμονής σε σαλονάκι γιατρού (καλή ώρα): Διάρκεια σχεδόν τριών ωρών, με φόντο την έρημο, συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, αργή εξέλιξη και διαλόγους. Μια από τις κλασικότερες περιπτώσεις ταινίας που αν τη βάλεις μετά τις 10 το βράδυ, σε μισή ώρα γλαρώνεις, ακόμα κι αν έχεις χτυπήσει έξι εσπρεσάκια μέσα στη μέρα.
Crash
Είχε κοινωνικό μήνυμα και αυτό διαχρονικά είναι σημαντικό: Ποιος (φυσιολογικός άνθρωπος) διαφωνεί ότι ο ρατσισμός, η περιθωριοποίηση και οι διχασμοί πρέπει να καταπολεμούνται; Απλά δεν χρειάζονταν 12 διαφορετικές ιστορίες μέσα στην ίδια ταινία για να το εμπεδώσουμε! Σχετικά επιφανειακή και υπερβολικά διδακτική, μπορείς άνετα να τη χαρακτηρίσεις ως μια από τις πιο «Oscar-bait» ταινίες όλων των εποχών. Ειδικά αν σκεφτείς ότι προτιμήθηκε από το «Brokeback Mountain», σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες αποφάσεις της Ακαδημίας.
A beautiful mind
Ως ιστορία προφανώς και είναι συναρπαστική: Αν μη τι άλλο γοητεύει η διήγηση για τη ζωή μιας ιδιοφυΐας (του μαθηματικού Τζον Νας), που έφτασε να βραβευτεί με Νόμπελ, αλλά χρειάστηκε νωρίτερα να παλέψει για 30 χρόνια με τις σχιζοφρενικές του τάσεις. Θα μπορούσε να γοητεύσει όμως και… συντομότερα (χωρίς την «κοιλιά» που κάνει μέχρι να φτάσει ως το τέλος). Μια καλή ταινία για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου, αλλά χωρίς το περιεχόμενο ή την αιχμή για να την ξεχωρίζεις (βάσει των τεσσάρων Όσκαρ) ως μια από τις κορυφαίες όλων των εποχών.
Ο λόγος του βασιλιά
Ένα μίνι σκάνδαλο. Μια ταινία που ούτε με… βασιλικό διάταγμα δεν θα έπρεπε να έχει ψηφιστεί πρώτη. Αν αφαιρέσεις τις όντως φανταστικές ερμηνείες του Colin Firth (που δικαίως πήρε το Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου) και του Geoffrey Rush, δεν μένει σχεδόν τίποτα να σου τραβήξει το ενδιαφέρον: Ok, ατμοσφαιρική και καλογυρισμένη, αλλά πόσο να σε συναρπάσει μια ιστορία για τις δημόσιες ομιλίες ενός βασιλιά; Άσε που επικράτησε εκείνη τη χρονιά του «Social Network», που αν μη τι άλλο ήταν ουσιαστικότερο και άγγιξε κάτι πιο σύγχρονο και επαναστατικό…
