Ένας βρώμικος κόσμος γεμάτος παιχνίδια εξουσίας. Μια οικογένεια που δεν είναι απλά συγγένεια αλλά μηχανισμός επιβολης. Σχέσεις που χτίζονται πάνω στην πίστη και στον φόβο, συνθήκες όπου κάθε λάθος κίνηση πληρώνεται ακριβά. Έλλειψη υπερβολικής δράσης που όμως όποτε προκύπτει σε κάνει να κρατάς την ανάσα σου. Μια διαρκής ένταση ανάμεσα στους χαρακτήρες και η αίσθηση ότι όλα μπορούν να τιναχτούν στον αέρα ανά πάσα στιγμή. Να γιατί γουστάρουμε τις μαφιόζικες ιστορίες και από τότε που ο Κόπολα, μέσω του «Νονού», καθιέρωσε αυτά τα μοτίβα, αποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα είδη.
Το «MobLand» είναι ακριβώς μια τέτοια σειρά και δεν κρύβει τις αναφορές του. Η επιρροή από τον «Νονό» είναι ξεκάθαρη και περήφανη: ο πατριάρχης που προσπαθεί να κρατήσει τον έλεγχο μιας φαμίλιας που τρίζει, ένας «γιος» που δεν είναι εξ’ αίματος αλλά είναι ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος του, οι ανταγωνισμοί και οι ζήλιες ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά, μια οικογένεια σε κρίση που απειλείται τόσο από μέσα όσο και από έξω. Το ενδιαφέρον είναι ότι εδώ το βάρος πέφτει κυρίως σε αυτόν τον μη αιματικό διάδοχο, ο οποίος βρίσκεται ουσιαστικά στο κέντρο της αφήγησης.
Ο βρετανικός αέρας της σειράς είναι από τα στοιχεία που την κάνουν εθιστική. Η προσέγγιση του βρετανικού υπόκοσμου γίνεται με τον χαρακτηριστικό τρόπο του Γκάι Ρίτσι που βρίσκεται εδώ ως επικεφαλής της δημιουργίας, αλλά εδώ σε πιο σοβαρό και σκοτεινό τόνο, μακριά από τη σατιρική και παιχνιδιάρικη πλευρά που τον έχουμε συνηθίσει.
Ο Πιρς Μπρόσναν δίνει μια πολύ διαφορετική εικόνα πατριάρχη από το κλασικό, ψύχραιμο αρχέτυπο. Είναι φωνακλάς, έντονος, συχνά εκρηκτικός, και αυτό λειτουργεί ξεκάθαρα υπέρ του ρόλου. Βλέπεις έναν άνθρωπο που νιώθει ότι χάνει τη θέση ισχύος που είχε, ότι το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια του, και αυτή η ανασφάλεια τον κάνει να χάνει και τον έλεγχο των κινήσεών του. Δεν είναι ο ακλόνητος αρχηγός, αλλά ένας ηγέτης σε φθορά, κάτι που δίνει ενδιαφέρον και ένταση στις σκηνές του.
Ο Τομ Χάρντι, από την άλλη, είναι ίσως το πιο δυνατό χαρτί της σειράς, ένας τύπος που είναι του σαλονιού αλλά ταυτόχρονα και του πεζοδρομίου: ξέρει από όπλα, από βία, από μάχες σώμα με σώμα, αλλά δεν είναι απλώς ένας στρατιώτης που εκτελεί εντολές. Ο χαρακτήρας του δείχνει ξεκάθαρα ότι έχει μυαλό, σχέδιο και στρατηγική, και ότι δυνητικά μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που θα κρατήσει την οικογένεια όρθια στο μέλλον. Αυτή η διπλή του φύση είναι που τον κάνει τόσο ενδιαφέρων.
Το MobLand δεν προσπαθεί να ανακαλύψει τον τροχό. Παίρνει γνώριμα μοτίβα και τα δουλεύει σωστά, με καλές ερμηνείες, σταθερό ρυθμό και ξεκάθαρη ταυτότητα. Αν σας αρέσουν οι ιστορίες για φαμίλιες του υποκόσμου, εξουσία και χαρακτήρες που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση, είναι μια σειρά που αξίζει τον χρόνο σας. Και από τη στιγμή που τη βρίσκετε στην Cosmote, δεν υπάρχει λόγος να την προσπεράσετε.