Mας τρέχει ο αλγόριθμος και μας κάνει ό,τι θέλει. Νέα πράγματα έρχονται, τρεντάρουν, πολλά τα ξεχνάμε ή τα προσπερνάμε. Χάνοντας έτσι την ευκαιρία να δούμε πολύ ωραία πράγματα. Πολύ ωραία πράγματα. Ειδικά στο Netflix. Που το καλό και το… κακό είναι πως έχει τόσες πολλές επιλογές.
Όχι δεν γράφουμε πιωμένοι! Είναι αυτή η ευλογία και (τρόπον τινά) κατάρα της Νο1 υπηρεσίας streaming στον κόσμο. Αυτός ο διττός, αντιφατικός, της χαρακτήρας. Μέσα σε μια τόσο πλούσια, αλλά και άνιση, λίστα, είναι λογικό να χάνεται εκλεκτό «πράγμα».
Κάτσαμε και το ψάξαμε λίγο και πάλι, σε μια αναλαμπή ελεύθερου χρόνου. Εντοπίζοντας 3 ταινίες που είχαμε ξεχάσει πως έχει το Netflix. Αναδιατυπώνουμε: Τρεις εξαιρετικές ταινίες (που είχαμε ξεχάσει πως έχει το Netflix). Από τις καλύτερες του…
3 ταινίες που το Netflix κρύβει – κακώς
Ο Πληροφοριοδότης (The Departed)
Στην σινέ-ιστορία ως η ταινία που χάρισε στον Μάρτιν Σκορτσέζε το πρώτο του Όσκαρ (η είδηση βέβαια είναι πως ως τότε δεν είχε πάρει…). Λεοναρντο Ντι Κάπριο, Τζακ Νίκολσον, Ματ Ντέιμον και Μαρκ Γουόλμπεργκ, άπαντες σε μεγάλα κέφια, dream team σε γκανγκστερικό περιβάλλον.
ΟΚ, το πιο πιθανό να το έχεις δει, δεν μιλάμε άλλωστε για κάτι το άγνωστο ή το ψαγμένο. Αλλά, φοβερό πράγμα και ίδιον των αριστουργημάτων, διατηρεί πάντα τη φρεσκάδα και το δυναμισμό της πρώτης φοράς.
The Holdovers (Τα Παιδιά του Χειμώνα)
Μερικές ταινίες νιώθεις, από το πρώτο κιόλας πλάνο, πως σε τυλίγουν στην αγκαλιά τους. Τις βλέπεις και νιώθεις (πολύ) καλά. Κι αυτό είναι σπουδαίο πράγμα.
Ο – ελληνικής καταγωγής – Αλεξάντερ Πέιν το καταφέρνει αυτό, αξιοθαύμαστα, με τις δουλειές που μας χαρίζει. Η συγκεκριμένη, τελευταία του χρονικά, το καταφέρνει στην εντέλεια.
Με φόντο τη χιονισμένη Μασαχουχέτη και τον (πάντα εξαιρετικό) Πολ Τζιαμάτι να υποδύεται τον στριφνό και δύστροπο καθηγητή Πανεπιστημίου που καταλήγει να περάσει τις διακοπές των Χριστουγέννων εσώκλειστος στο Ίδρυμα, όπως ήθελε μεν, αλλά όχι και… ακριβώς. Δίπλα του ξεμένει ένας ατίθασος έφηβος και η μαγείρισσα της Σχολής.
Αυτό το ετερόκλητο παρεάκι πάντως θα βρει θαυμαστή χημεία προϊόντος των (άγιων) ημερών. Αυτό αν μας ρωτάς είναι θαύμα, των Χριστουγέννων και γενικώς!
Get Out (Τρέξε!)
Ένα horror με τόσο λεπτές ισορροπίες που θα μπορούσε να είναι είτε μεγαλειώδες είτε άθλιο – τόσο ακραίο. Ευτυχώς για όλους εμάς, κερδίζει σαρωτικά η πρώτη εκδοχή. Και βλέπουμε κάτι φοβερά ελκυστικό που σε μαγνητίζει με έναν τρόπο που δεν φανταζόσουν, οι συμβολισμοί επίσης, είναι «εκεί», πεντακάθαρα.
Η ταινία του Τζόρνταν Πιλ σε κάνει οπαδό της με τη δύναμη της πρωτοτυπίας που κουβαλά, ορίζοντας παράλληλα μια νέα εποχή για το είδος που καταπιάνεται. Ενώνοντας τρόμο με κοινωνικό σχόλιο. Ένας πρόδρομος του Sinners θα έλεγε κανείς, της ταινίας δηλαδή που με 16 υποψηφιότητες είναι ήδη το μέγα hit της επικείμενης τελετής των Όσκαρ…