Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να εξηγηθεί για ποιο λόγο οι γκανγκστερικές ταινίες αποτελούν πάντα μια ιδανική σινεφίλ κατάσταση όταν γίνονται σωστά. Το μοτίβο άλλωστε είναι γνωστό και πάντα εθιστικό από την εποχή του «Νονού»: Εξουσία, τιμή, προδοσίας, το τίμημα της βίας ως κληρονομιά από τη μια γενιά στην άλλη, ωραία πράγματα. Γι’ αυτό και, όσο γνώριμα κι αν είναι τα μοτίβα τους, πάντα εκτιμάμε τις προσπάθειες που επιχειρούν να ανανεώσουν το είδος, να το εκσυγχρονίσουν.
Μια τέτοια περίπτωση είναι το γαλλικό «Βασίλειο» του 2024 του Ζιλάν Κολονά, μια ταινία που αυτή την περίοδο βρίσκεται στο Cinobo και αξίζει ιδιαίτερη προσοχή από τους φίλους του μαφιόζικου σινεμά. Η ιστορία μας μεταφέρει στην Κορσική της δεκαετίας του ’90 και ακολουθεί τη Λέσια, μια δεκαπεντάχρονη που ξαφνικά βρίσκεται μπλεγμένη σε έναν πόλεμο ανάμεσα σε αντίπαλες εγκληματικές οικογένειες. Ο πατέρας της, είναι μια ισχυρή αλλά καταδιωκόμενη φιγούρα του υποκόσμου και η αναγκαστική επανένωσή τους πυροδοτεί μια πορεία γεμάτη φόβο αλλά και μπόλικη αγάπη.
Παρότι το φόντο παραπέμπει σε κλασικό crime drama, το «Βασίλειο» αποφεύγει συνειδητά τις εύκολες λύσεις. Η ταινία δεν ενδιαφέρεται να εξιδανικεύσει τον κόσμο της μαφίας ούτε να τον μετατρέψει σε θέαμα. Αντίθετα, επιλέγει να τον δει μέσα από τα μάτια της μικρής πρωταγωνίστριας, μετατρέποντας εν τέλει την ιστορία σε ένα υπόγειο δράμα ενηλικίωσης, όπου η βία λειτουργεί περισσότερο ως ψυχολογικό βάρος και όχι (απλά) ως εργαλείο κινηματογραφικού σασπένς.
Η σχέση πατέρα-κόρης βρίσκεται στον πυρήνα της αφήγησης. Ο πατέρας δεν παρουσιάζεται ως θρυλικός αρχηγός (αν και αυτό ακριβώς είναι), αλλά ως ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος στις επιλογές του, με την κόρη του να καλείται να κατανοήσει – και εν μέρει να αποδεχτεί – έναν κόσμο που ποτέ δεν διάλεξε. Η Λέσια περνά σταδιακά από την αθωότητα στην επίγνωση και αυτή η μετάβαση είναι η πιο σκληρή και ταυτόχρονα η πιο συγκινητική διάσταση της ταινίας.
Ο Κολονά σκηνοθετεί με χαμηλούς τόνους και αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση. Η χρήση μη επαγγελματιών ηθοποιών από την ίδια την Κορσική προσδίδει αυθεντικότητα, ενώ το φυσικό τοπίο, άγριο και φωτεινό αλλά ταυτόχρονα απειλητικό, λειτουργεί ως αντανάκλαση της εσωτερικής σύγκρουσης των χαρακτήρων. Εδώ, το περιβάλλον δεν είναι απλώς σκηνικό αλλά ο καμβάς μιας παιδικής ανάμνησης που μεταλλάσσεται μαζί της όσο η ενηλικίωση πλησιάζει.
Σε μια εποχή όπου πολλές ταινίες του είδους ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια, το «Βασίλειο» ξεχωρίζει επειδή επιλέγει τον δρόμο της εσωτερικότητας. Δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις ούτε ηρωοποιεί τη βία. Αντίθετα, αφήνει τον θεατή να νιώσει το βάρος της κληρονομιάς των επιλογών που στοιχειώνουν τις επόμενες γενιές.
Για όσους αγαπούν το είδος και αναζητούν κάτι πιο ώριμο και στοχαστικό από ένα τυπικό gangster movie, ετούτη η ταινιάρα που βρίσκεται στο Cinobo είναι μια ταινία που αξίζει να δουν.