Είναι fun, μες στην «παλαβομάρα» βασικά. Δεν παίρνει και πολύ τον εαυτό του στα σοβαρά κι αυτό το κάνει ειλικρινές. Μαζί βρίσκει την ισορροπία που απαιτείται ώστε να μην πέσει στην παγίδα του γελοίου. Χάρη σε ένα συχνά βιτριολικό χιούμορ. To The Fall Guy (Ο Κασκαντέρ) μόλις ανέβηκε στο Netflix και πήγε καρφί στην κορυφή των προτιμήσεων του κοινού – το αντίθετο θα ‘ταν έκπληξη αν το καλοσκεφτούμε βάσει συντελεστών και του hype που το συνόδεψε τον καιρό που βγήκε στα σινεμά, κοντά πριν από 2 χρόνια…
Ο Ράιαν Γκόσλινγκ πρέπει να το καταφχαριστήθηκε. Λίγο μετά την Barbie έβγαλε ξανά την κωμική πλευρά του υποκριτικού εαυτού του και του πάει γάντι – πολύπλευρο ταλέντο ο μπαγάσας. Η Έμιλι Μπλαντ, δίπλα του, το απολαμβάνει ομοίως, κάτι αναμενόμενο για μία από τις λιγότερο «ντίβες» ηθοποιούς του Χολιγουντ. Ωραία χημεία βρίσκουν οι δυο τους, πολύ ωραία.
Κι όλο αυτό ενώ το story τσουλάει ως εξής: Ο Κολτ (Γκόσλινγκ) είναι ο κορυφαίος κασκαντέρ εκεί έξω και ευθέως ανάλογα ντουμπλάρει επί σειρά ετών τον Τομ Ράιντερ (Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον), το νο1 όνομα του Χόλιγουντ, αλλά και έναν φοβερά αλαζόνα τύπο. Ταυτόχρονα, διατηρεί σχέση με τον Τζόντι (Μπλαντ), μια πολλά υποσχόμενη οπερατέρ.
Όλα δείχνουν καλώς καμωμένα, μέχρι ένα μοιραίο λάθος στο γύρισμα. Ο Κολτ τραυματίζεται σοβαρά στη μέση. Επειδή μετά δεν νιώθει καλά με τον εαυτό του και ότι βαραίνει την Τζόντι, αποφασίζει να φύγει όσο πιο μακριά μπορεί και να την αγνοήσει, παρότι εκείνη, το μόνο που ήθελε, ήταν να είναι πλάι του.
Τον βρίσκουμε ξανά, 18 μήνες μετά, να δουλεύει παρκαδόρος σε ένα θέρετρο, έχοντας ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του. Μέχρι που ένα τηλεφώνημα αλλάζει τα πάντα. Είναι από την ατζέντισσα του Ράιντερ (απολαυστική η Χάνα Γουάντινγκχεμ) που τον ενημερώνει πως η Τζόντι έχει γίνει σκηνοθέτης και ότι τον ζήτησε προσωπικά για την πρώτη της (sci-fi) ταινία, που γυρίζει στην Αυστραλία. Ο Κολτ λέει το «ναι» και πετάει για την Ωκεανία, για την… αγάπη!
Η συνέχεια είναι η απόλυτη μίξη σουρεαλισμού, χαβαλέ και δράσης. Με επικές σκηνές όπως αυτή που η Τζόντι βάζει τον Κολτ να… καεί και να ξανακαεί για να πουν όλα αυτά που δεν είχαν προλάβει. «Καυτές» εξηγήσεις. ‘Η αυτή που ο Κολτ ψάχνει τον εξαφανισμένο Τομ και ο ντίλερ στον οποίο απευθύνεται για πληροφορίες του ρίχνει ναρκωτικά στο ποτό του.
Το The Fall Guy, το νέο νο1 του Netflix, είναι μια ωδή στους κασκαντέρ δια χειρός Ντέιβιντ Λιτς. Επί χρόνια κασκαντέρ και ο ίδιος, έκανε το (σπανιότατο) άλμα προς τη σκηνοθεσία. Με μεγάλη επιτυχία, Δικές του είναι μερικές φουλ εμπορικές, αλλά και πολύ καλές στο είδος τους, ταινίες: John Wick, Atomic Blonde, Deadpool 2 και Bullet Train.
Το ξέρει δηλαδή από μέσα, πιο πολύ δεν γίνεται, το θέμα. Θα πιάσεις πολλές φορές τον εαυτό σου να γελάει με αυτά που συμβαίνουν. Αυτός είναι και ο σκοπός, κατά βάση. Να σε κάνει να περάσεις καλά. Και ίσως επίσης, την επόμενη φορά που θα δεις μια ταινία δράσης, να κάτσεις να αφιερώσεις 1-2 λεπτά στη σκέψη ότι πίσω από μερικές από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές, κρύβονται άνθρωποι που παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα για να είναι το τελικό αποτέλεσμα αληθοφανές. Για να γίνονται (ακόμα πιο) μεγάλοι και τρανοί αυτοί στους οποίους πέφτουν τα φώτα – ο Τομ Κρουζ για παράδειγμα, που τρώει απίθανο «δούλεμα» είτε εμμέσως είτε στα ίσα, δεν θα πρέπει να πέρασε το ίδιο καλά με την πλειονότητα του κόσμου βλέποντας την ταινία…
Σε τελική ανάλυση, το The Fall Guy, στο Netflix, είναι ένας φόρος τιμής στους αφανείς ήρωες. Ένα ωραίο μήνυμα που περνάει δίχως διδακτισμό, μήτε μεγάλα λόγια. Είναι «εκεί» για όποιον έχει διάθεση να ακούσει, να δει πέρα από την επιφάνεια. Και κάπως έτσι θα «συγχωρέσεις» και τις στιγμές που είναι τραβηγμένες από τα αυτιά, είναι μέρος του «φολκλόρ». Συμβουλή: Μην βιαστείς να κλείσεις τα end credits, έχουν «ζουμάκι»!