ΟΚ, ο τίτλος που διαλέξαμε, το παραδεχόμαστε, είναι ολίγον τι παραπλανητικός. Η πρόθεσή μας είναι καλή πάντως, μην μας παρεξηγήσεις μήτε να μας το κρατήσεις. Θέλαμε απλά να έχουμε όλη την προσοχή σου. Προφανώς και υπάρχουν κι άλλες πολύ καλές ή και καλύτερες ταινίες να δεις, να διαλέξεις ανάμεσα στις πλατφόρμες. Σε αυτές τις γραμμές, κάνουμε focus σε μια εξαιρετική επιλογή, που δεν έχει «παίξει» πολύ και έχει επίσης κάπως, κακώς αν μας ρωτάς, ξεχαστεί με την πάροδο των ετών. Σε μια κινηματογραφική δουλειά, που είναι δυστυχώς σταθερά επίκαιρη με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, εκεί έξω…
Σε πάμε σε κάδρο Cinobo και στο No Man’s Land. Το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας του 2002 (η κατηγορία έχει πια μετονομαστεί σε «Καλύτερη Διεθνής Ταινία»). Μια πολεμική σάτιρα, λέει η περιγραφή, τίποτα το αστείο δεν υπάρχει όμως σε όλο αυτό. Μόνο στιγμές που «σπάει» με μαύρο, κατάμαυρο χιούμορ. Στο τέλος αυτό που μένει είναι ο φρικτός (σου)ρεαλισμός του πολέμου, η παράνοια που εγγενώς περιέχεται σε αυτόν.
Μεταφερόμαστε στην εποχή του εμφυλίου στη Γιουγκοσλαβία. Ένας Βόσνιος, ο Τσίκι, και ένας Σέρβος, ο Νίνο, βρίσκονται σε ένα χαράκωμα και αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα που φαινομενικά δεν έχει λύση στη λεγόμενη “no man’s land”, την «ουδέτερη ζώνη» μιας πολεμικής σύρραξης.
Ένας τραυματισμένος έχει παγιδευτεί σε μια νάρκη και είναι αδύνατον να μετακινηθεί, αφού σε αυτήν την περίπτωση θα ενεργοποιηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός. Παρότι έχουν λάβει διαταγές να μην αναμειχθούν, οι Κυανόκρανοι του ΝΑΤΟ, μπρος στην πίεση των μεγάλων ξένων media που παίρνουν χαμπάρι τι έχει συμβεί, αναγκάζονται να αναλάβουν δράση. Μέσα σ’ αυτόν τον κακό χαμό δίχως ίχνος βεβαιότητας, οι δύο άντρες προσπαθούν, όχι δίχως απελπισία, και με μπόλικο κυνισμό, να σώσουν το τομάρι τους…
Το βαλκανικό σινεμά της εποχής εκείνης, τέλη 90’s αρχές 00s, μας χάρισε καταπληκτικές ταινίες. Το Underground και το Μαύρη Γάτα, Άσπρος Γάτος του Εμίρ Κουστουρίτσα, το συγκλονιστικό Τα Όμορφα Χωριά Όμορφα Καίγονται, για να αναφέρουμε μερικές εξ αυτών. Εδώ ο Βόσνιος Ντάνις Τάνοβιτς καταθέτει τη δική του προσέγγιση στον παραλογισμό, στη ματαιότητα του πολέμου…
Το No Man’s Land, που μόλις πρόσθεσε στον πλούσιο κατάλογό του το Cinobo, είναι μία εξαιρετική ταινία που δεν σε αφήνει με τίποτα αδιάφορο, που θα περάσουν οι μέρες και θα φέρνεις ξανά, εικόνα και συναίσθημα, στο μυαλό σου, στην καρδιά σου. Δυστυχώς το θέμα της κάθε άλλο παρά ξεπερασμένο ή ανεπίκαιρο είναι. Κι αυτό κάνει ακόμα πιο υποχρεωτική (sic) την παρακολούθηση. Χωρίς να έχει τίποτα το «δασκαλίστικο» σε μαθαίνει ένα σωρό πράγματα. Σου περνάει τα μηνύματα που θέλει, σε ταρακουνάει, σε κάνει να σκέφτεσαι με τη δύναμη της ισχυρής αλήθειας που κομίζει. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο πράγμα για να το προσπεράσουμε, ούτε και πρέπει κιόλας.