Υπάρχει μια ειδική κατηγορία ταινιών που αναφέρεται στους λούμπεν μικροαπατεώνες, εκείνους τους τύπους που, όσο κι αν το μυαλό τους στροφάρει με ρυθμούς ιδιοφυίας, μοιάζουν καταδικασμένοι να ζουν στο περιθώριο και να επιβιώνουν με μεγαλοφυείς κομπίνες που θα ζήλευαν τα πιο εξέχοντα μέλη της κοινωνίας. Από τότε που έλαμψαν σε δύο τέτοιους ρόλους ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και ο Πολ Νιούμαν στο θρυλικό «Το Κεντρί», οι λεγόμενες «κολπατζήδικες» ταινίες έγιναν από τις πιο γοητευτικές υποκατηγορίες του crime drama.
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες αυτού του είδους των 90s είναι το «Rounders», η οποία ακολουθεί έναν χαρισματικό νεαρό παίκτη πόκερ που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια «κανονική» ζωή και στον άγριο κόσμο του underground τζόγου. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από το δίλημμα του ήρωα: να ακολουθήσει έναν ασφαλή δρόμο ή να επιστρέψει σε έναν επικίνδυνο αλλά γοητευτικό κόσμο όπου οι ικανότητές του μπορούν να τον απογειώσουν ή να τον καταστρέψουν μέσα σε μία μόνο παρτίδα.
Η ταινία είναι ένα αληθινό διαμάντι, κάτι που δεν θα μπορούσε να μην ισχύει δεδομένου ότι στη σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο Τζον Νταλ, ένας από τους πιο υποτιμημένους αλλά και πιο σημαντικούς δημιουργούς νεο-νουάρ ταινιών από τα τέλη των 80s έως τα μέσα των 90s. Με ταινίες όπως η «Η Τελευταία Αποπλάνηση» με τη Λίντα Φιορεντίνο και το «Δυτικά του Κόκκινου Βράχου» με τον Νίκολας Κέιτζ, ο Νταλ μπορεί να μην κατάφερε ποτέ να γίνει τοπ όνομα αλλά υπηρετώντας το ανεξάρτητο σινεμά απέδειξε πως μπορεί να προσεγγίζει τον υπόκοσμο με τρυφερή ματιά, αποφεύγοντας τόσο τις εξιδανικεύσεις όσο και τις δαιμονοποιήσεις, δημιουργώντας αληθινούς, γοητευτικούς χαρακτήρες.
Στο «Rounders» ο Νταλ αποτυπώνει με καταπληκτικό τρόπο τον ιδιαίτερο κόσμο των χαρτοπαικτών, ανθρώπων που έχουν κάνει το πάθος τους τρόπο ζωής. Οι ερμηνείες γύρω από τον βασικό πρωταγωνιστή, τον Ματ Ντέιμον, είναι πραγματικά όλα τα λεφτά. Ο Τζον Μάλκοβιτς ως Ρώσος μαφιόζος, ο Τζον Τορτούρο ως μέντορας και βετεράνος χαρτοπαίκτης, και φυσικά ο Έντουαρντ Νόρτον ως αφελής μικροκομπιναδόρος πλάθουν ένα απολαυστικό σύμπαν. Ο Ντέιμον θυμίζει εδώ τον ρόλο-ιδιοφυία που ανέδειξε στον «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», έναν άνθρωπο που δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο το μυαλό του και που αν και άπαντες γύρω του επιχειρούν να του κάνουν υποδείξεις για το πώς πρέπει να ζήσει, εκείνος ακολουθεί το δικό του δρόμο, πέρα και έξω από συμβάσεις και ευκολίες..
Η ταινία μόλις ανέβηκε στο Netflix και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για όποιον αγαπά τις crime ιστορίες των 90s να την ξαναθυμηθεί ή να τη δει για πρώτη φορά. Με ρυθμό που κυλά αβίαστα, χαρακτήρες που μαγνητίζουν και μια ατμόσφαιρα βγαλμένη από το ανεξάρτητο σινεμά της εποχής, το φιλμ προσφέρει μια εμπειρία που περνά χωρίς να καταλάβεις πότε. Όσοι γουστάρουν τέτοιες δημιουργίες θα την απολαύσουν μέχρι τελευταίου δευτερολέπτου.