Είναι μια περίοδος γεμάτη δημιουργική πνοή αυτή που διανύουμε για το ελληνικό σινεμά. Βλέπουμε πράγματα που ξεφεύγουν από τις συνήθεις νόρμες (ιστορικά δράματα, εποχής, χαζοκωμωδίες…). Τολμηρά, ανανεωτικά. Το Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ έδειξε πως μπορούμε ως χώρα να κάνουμε ταινίες με νόημα, ενδιαφέρον και ουσία σε στιλ αθλητικό (τζούντο, εν προκειμένω). Και η Τελευταία Κλήση έρχεται, εμφατικά, να πιστοποιήσει πως μια χαρά μπορούμε να τα καταφέρουμε κινηματογραφικά και στα crime ή αλλιώς στα αστυνομικά θρίλερ. Μια ολοκληρωμένη αφήγηση στο δρόμο που χάραξαν τα τηλεοπτικά Έτερος Εγώ, Ριφιφί και Μαύροι Πίνακες…
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μεταφορά της αλησμόνητης ιστορίας του Σορίν Ματέι. Του Ελληνορουμάνου δραπέτη που τον Σεπτέμβρη του 1998 «μπούκαρε» σε ένα σπίτι στα Κάτω Πατήσια με χειροβομβίδα πιάνοντας 4 ομήρους. Ένα δράμα που έγινε τηλεοπτικό θέαμα, καθώς έπειτα από δικό του αίτημα βρισκόταν σε συνεχή τηλεφωνική επικοινωνία, σε live σύνδεση, με τον Νίκο Ευαγγελάτο στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.
Ο πρωτοεμφανιζόμενος σεναριογράφος και σκηνοθέτης Σερίφ Φράνσις έχει στο CV του μια πετυχημένη προϋπηρεσία στο χώρο της διαφήμισης και των βίντεο κλιπ. Ξέρει άρα πολύ καλά να αξιοποιεί τη δύναμη της εικόνας, μπορεί να πει μια ιστορία ακόμα και σε σημεία που δεν υπάρχουν λέξεις.
Στην Τελευταία Κλήση καταθέτει τη δική του οπτική εκείνης της υπόθεσης, σε συνεργασία με την Κατερίνα Μπέη που συνυπογράφει το σενάριο. Πατάει πάνω στα αληθινά γεγονότα και τα μεταλλάσσει, τα πλάθει σύμφωνα με τις δικές του δραματουργικές ανάγκες και τα «θέλω». Για παράδειγμα τροποποιεί το χρονικό πλαίσιο στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000, θέλοντας έτσι να δώσει έμφαση σε ένα ορόσημο, στη μετάβαση από μια εποχή στην αρχή μιας καινούριας, όπως το έθεσε σε συνέντευξή του στο «Αθηνόραμα».
Ο κινηματογραφικός Σορίν Ματέι, Ράντου το όνομα αυτού, ζητάει να μιλήσει αποκλειστικά με έναν άβγαλτο δημοσιογράφο και όχι με κάποιον από τους σταρ του σταθμού και από εκεί και έπειτα η ένταση δεν μειώνεται ποτέ, σε έχει μονίμως σε φάση «τσίτα γκάζια». Βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών, τον κυνηγάει η αστυνομία, στο ένα χέρι έχει το τηλέφωνο και στο άλλο μια χειροβομβίδα, ενώ γύρω του έχει ανθρώπους τρομοκρατημένους. Πώς αποδίδεις την ένταση τέτοιων στιγμών με τόσο πειστικότητα; Πραγματικά ο Ορφέας Αυγουστίδης έκανε κάτι πολύ δύσκολο εδώ πέρα και το «εύγε» είναι μέσα από την καρδιά μας.
Δεν είναι, όμως, one man show – κάθε άλλο. Η Ρένια Λουιζίδου γίνεται ένα με το χαρακτήρα που υποδύεται, η Μαρία Ναυπλιώτου ξεχωρίζει στο ρόλο της διευθύντριας ειδήσεων, ενώ για ακόμη μια φορά ο Θοδωρής Σκυφτούλης βρίσκει χώρο και κάνει μια ερμηνεία που θυμάσαι κι αυτό μόνο απλό πράγμα δεν είναι.
Λείπουν κάποιες καίριες απαντήσεις στο φινάλε σε παράπλευρα, καίτοι σημαντικά, στοιχεία που έχουν προστεθεί στην πλοκή και έχουν να κάνουν με μια ηθελημένη επιφανειακή προσέγγιση στο κομμάτι της διαφθοράς – το βάρος έχει πέσει στο σασπένς, στο να σε «κρατάει». Όμως το γενικότερο πρόσημο παραμένει στο πολύ… συν.
Προφανώς και ο καθένας μπορεί να επιλέγει να δει ό,τι ταινία θέλει για την έξοδό του, ευτυχώς δεν υπάρχει κάποιου είδους… αστυνομία γούστου. Αλλά να πούμε πως χαιρόμαστε πολύ περισσότερο όταν το κάνει για δουλειές όπως η Τελευταία Κλήση παρά για τον Καποδίστρια. Γιατί είναι απείρως πιο κοντά σε αυτό που ζητάμε από το ελληνικό σινεμά ως «βήμα παραπάνω». Μακάρι να δούμε περισσότερες τέτοιες κινηματογραφικές παραγωγές στη χώρα μας. Σε πρώτη φάση, αποδείχτηκε ότι το «χουμε»…