Έχουν κάτι το μοναδικό οι ταινίες του Αλεξάντερ Πέιν. Δεν είναι τόσο εύκολο να το περιγράψεις, όσο το αισθάνεσαι. Με το που (το) δεις, καταλαβαίνεις. Ένα «αποτύπωμα καρδιάς» που (θα) κουβαλάς μαζί σου. Μετά το Πλαγίως, μια από τις όμορφες ταινίες των 00s, ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης και ο Πολ Τζιαμάτι ένωσαν ξανά την πορεία τους και μας πρόσφεραν μια ταινία που από το πρώτο κιόλας πλάνο, νιώθεις πως σε τυλίγει στην αγκαλιά της. Το The Holdovers (Τα Παιδιά του Χειμώνα) είναι στο Netflix κι αν τυχόν σου έχει ξεφύγει, προλαβαίνεις να διορθώσεις το σφάλμα σου…
Γιατί, πίστεψε μας, είναι βάλσαμο για το «μέσα» σου και κρίμα να μην το έχεις δει. Σε γλυκαίνει με έναν τόσο φυσικά ωραία τρόπο. Με φόντο τη χιονισμένη Μασαχουχέτη και τον (πάντα εξαιρετικό) Τζιαμάτι να υποδύεται έναν στριφνό και δύστροπο καθηγητή Πανεπιστημίου που καταλήγει να περάσει την περίοδο των διακοπών των Χριστουγέννων εσώκλειστος στο Ίδρυμα, όχι όμως σόλο, όπως ήλπιζε ως… καλός μισάνθρωπος. Μαζί του ξεμένει αναγκαστικά ένας πανέξυπνος αλλά δύσκολα διαχειρίσιμος μαθητής και η μαγείρισσα της Σχολής, που μόλις έχει χάσει το γιο της, στο Βιετνάμ.
Αυτό το ετερόκλητο παρεάκι θα βρει θαυμαστή χημεία προϊόντος των (άγιων) ημερών. Κι είναι σαν θαύμα. Των Χριστουγέννων και γενικώς. Ένας εξαιρετικός λόγος για να πατήσεις το play στο Netflix, απόψε. Το ταίρι «χιούμορ-συγκίνηση» δεν χάνει ποτέ όταν δίνεται χωρίς υπερβολές, ενώ είναι ως και αναζωογονητικό να ανάβει η σπίθα της ελπίδας πως δεν υπάρχουν «χαμένες περιπτώσεις» και πως όλοι οι άνθρωποι μπορεί να αλλάξουν αν βρεθούν στις κατάλληλες συνθήκες, στο σωστό περιβάλλον. Σαν μάθημα ψυχοθεραπείας δίχως όμως ίχνος διδακτισμού.
Το δίπολο «αυστηρός καθηγητής – ατίθασος μαθητής» που μετά από μια πολύ κακή αρχή καταλήγουν να δεθούν με αμοιβαίο σεβασμό και εκτίμηση, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Αλλά ο τρόπος αφήγησης μπορεί πάντα να δώσει εντελώς φρέσκια υπόσταση ακόμα και σε ένα χιλοειπωμένο μοτίβο – καλή ώρα. Ειδικά όταν έχεις ερμηνείες όπως η συγκεκριμένη του Τζιαμάτι. Εάν μας ρωτάς, αυτό ήταν το σωστό Όσκαρ α’ ανδρικού της χρονιάς, όχι του Κίλιαν Μέρφι στο Oppenheimer, αλλά δεν μας ρώτησες, οπότε πάμε παρακάτω…
Το πήρε τουλάχιστον (το χρυσό αγαλματίδιο) η Ντα’Βάιν Τζόι Ράντολφ, β’ γυναικείου. Κάτι είναι κι αυτό. Γενικώς αυτό που σου μένει από το The Holdovers (το «Τα Παιδιά του Χειμώνα» παρεμπιπτόντως είναι μία από τις πιο ατυχείς ελληνικές αποδόσεις τίτλου ever, εντός εποχής αλλά… εκτός κλίματος) είναι οι εικόνες. Υπέροχες, παραμυθιάρικες, γοητευτικές. Μια δομή επιπλέον, γεμάτη ρυθμό και ισορροπία, που αφήνεσαι να απολαύσεις, «παλιακή», όμως αυτό το κάνει ακόμη πιο όμορφο. Το φοβερό είναι πως θα πιάσεις τον εαυτό σου να νιώθει πως θα μπορούσε να το ζει όλο αυτό ενώ ξέρεις καλά πως είναι πολύ μακριά από τα στάνταρ σου. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ακριβώς επειδή σε τυλίγει με τη ζεστασιά του, με τη νοσταλγία και τη γλυκιά μελαγχολία που σου ξυπνάει..
Βλέπεται πιο ταιριαστά τα Χριστούγεννα το The Holdovers, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, είναι δεδομένο άλλωστε πως μελλοντικά θα είναι στα classics της εορταστικής αυτής περιόδου. Όμως, σε τελική ανάλυση, είναι παντός καιρού και εποχής. Δεν χρειάζεσαι πολλά για να μπεις στο spirit…
Μόνο εν αρχή να ακούσεις αυτή την υπέροχη μουσική, από το soundtrack…
Και μετά να δεις το τρέιλερ του The Holdovers (Netflix), πριν πατήσεις το play για τα περαιτέρω, για 133 «άρτια ξοδεμένα» λεπτά: