Συστάσεις, στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται. Είναι classic, από τις καλύτερες κωμωδίες που βγήκανε ποτέ. Ένα «Ευαγγέλιο» (προβοκατόρικη επιλογή λέξης, το παραδεχόμαστε) για κάθε σινεφίλ εκεί έξω. Δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε και ως μπανάλ. Το Life of Brian μόλις προστέθηκε στον – εξαιρετικό – κατάλογο του Cinobo και μπήκε στα «δεν χάνεται» της Μεγάλης Εβδομάδας.
Είναι ανίερο με τον πιο… ιερό τρόπο. Γιατί δεν θέλει να κοροϊδέψει τα «πιστεύω» κανενός ούτε τον Ιησού Χριστό. Όχι. Η κωμική ιδιοφυία των Monty Python σατιρίζει άλλα πράγματα: Την πολιτική, την κοινωνία, την επίσημη θρησκεία, την υποκρισία, το ψεύδος, την τυφλή υπακοή. Το παράλογο, εν κατακλείδι. Το ότι απαγορεύτηκε σε διάφορες χώρες όταν βγήκε αρχικά (1979), ενίσχυσε το μύθο της ταινίας.
Από την πρώτη κιόλας σκηνή κάνει «μπαμ» το τι μας περιμένει στο Cinobo. Οι 3 μάγοι ακολουθούν το άστρο της Βηθλεέμ για να υποκλιθούν στον Μεσσία που μόλις έχει γεννηθεί. Μόνο που μπαίνουν σε… λάθος στάβλο. Εκεί βρίσκεται το μωρό Μπράιαν (και όχι Ράιαν…). Η μητέρα του, τίποτα το άγιο δεν εκπέμπει. Ίσα ίσα. Τους αποκαλεί «πιωμένους», πάει να τους διώξει κακήν κακώς, μέχρι που της λένε πως έχουν φέρει δώρα, χρυσό, λιβάνι και σμύρνα. Εκεί «μελώνει», μιλάει το μάτι τ’ άπληστο. Νομίζει πως πήρε αυτό που ήθελε. Αλλά οι 3 σοφοί μάγοι μπαίνουν ξανά στη σκηνή και παίρνουν πίσω, με σπρωξιές, τα δώρα τους. Εντόπισαν γαρ πού ήταν ο σωστός προορισμός τους…
Monty Python’s Life of Brian: Όλοι Cinobo για ένα μάθημα (αληθινής) κωμωδίας
Κι έτσι κινείται πάνω κάτω η πλοκή. Γύρω από την ιστορία του κακόμοιρου του Μπράιαν που παρά τη θέλησή του τον συγχέουν συνεχώς με τον Μεσσία. Αυτός, πάλι, «καίγεται» κατά βάση να αποδείξει πως είναι 100% Εβραίος και όχι Ρωμαίος, μετά την αποκάλυψη από πλευράς της μητέρας του πως ήταν καρπός σεξουαλικής επαφής με τον «εχθρό». Και η μία σκηνή-έπος διαδέχεται την άλλη…
Από το “Blaspheme” του λιθοβολισμού, με τις μεταμφιεσμένες σε άνδρες γυναίκες και το «όνομα του Κυρίου επί ματαίω»:
Ως το αριστερόστροφο «μπλα-μπλα» του δίχως ουσιαστική δράση, με διαμάχες τύπου ΜΛ ΚΚΕ και ΚΚΕ ΜΛ (ποια είναι η «σωστή» σειρά;») και έναν άνδρα που νιώθει γυναίκα (γράφτηκε πριν από κοντά 50 χρόνια ξαναλέμε, μα πόσο… έτη φωτός μπροστά από την εποχή του ήταν!):
Μέχρι ατακάρες που έμειναν κλασικές, όπως το Biggus Dickus:
Και πόσες ακόμη σκηνές που λιώνεις στο γέλιο. Μέσα από τη ψυχή σου. Θυμάσαι ξανά τι εστί κωμωδία. Και γιατί, αυτοί που ξέρουν, λένε πως σκοπός της (κωμωδίας) είναι να ενοχλεί. Το βρετανικό χιούμορ στα καλύτερα του, ασεβές, σουρεαλιστικό, μα πάνω από όλα, απολαυστικό.
Στο Cinobo θα το βρεις ως «Η Ζωή του Μπράιαν», ακολουθεί πιστά τη μετάφραση του original τίτλου. Αλλά, να πούμε την… αμαρτία μας, θα μας αρέσει πάντα πιότερο το πώς αποδόθηκε αρχικά στα ελληνικά. Αυτό το ό,τι να ‘ναι «Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης» που διάλεξαν για κάποιο λόγο τότε, κολλάει γάντι με το σουρεάλ που διαποτίζει αυτήν την θεϊκή κωμωδία. Always look on the bright side of life…