Μέσα στον ορυμαγδό των νέων ταινιών που κυκλοφορούν κάθε χρόνο, δεν είναι εύκολο να προλάβεις να κάνεις catch up με τα θαύματα του παρελθόντος. Μόνο το Netflix να δει κανείς, βγάζει μια φορά την εβδομάδα νέα ταινία και προσθέτει και 3-4 που είναι των τελευταίων ετών. Και κολλημένος πάνω από μια οθόνη να είσαι, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει.
Το Netflix έχει μια ταινιοθήκη μέσα στην οποία μπορεί να χαθείς και δεν τις εμφανίζει και όλες. Πρέπει να κάτσεις να ψάξεις με το είδος για να τις δεις όλες. Αν μπεις απλά στο section Movies/Ταινίες, θα σου βγάλει ένα ποσοστό, μικρό σχετικά, ενδεικτικό. Έχουν βγει μέχρι και ειδικοί κωδικοί που τους χρησιμοποιείς ως shortcuts για να σου εμφανίσει το Netflix όλες τις ταινίες από ένα πολύ συγκεκριμένο είδος.
Για να σου κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή ψάξαμε εμείς στις πλατφόρμες και καταλήξαμε πως οι 5 ταινίες που ακολουθούν, είναι by far ό,τι καλύτερο θα βρεις διαθέσιμο σήμερα, με βάση τις βαθμολογίες τους, τα βραβεία τους, το αποτύπωμα που έχουν αφήσει με τα χρόνια στο παγκόσμιο σινεμά (ok, έχουμε και μια ανάλαφρη για να έχεις επιλογές).
Υπάρχουν σίγουρα κι άλλες καταπληκτικές, αλλά η ακόλουθη τετράδα (+1_ είναι το top. Και το πιο παράδοξο είναι ότι όταν μπήκαν στις πλατφόρμες, δε βρέθηκαν στα trends. Μόνο το Inception για μερικές μέρες, αλλά κι αυτό κάτω από την 5η θέση. Δείγμα του ότι ο κόσμος δυσκολεύεται να δει τα αριστουργήματα.
Eternal Sunshine of The Spotless Mind (Apple Tv)
Πέρασαν 22 χρόνια από την κυκλοφορία της. Είναι του 2004 και θεωρείται πια βίντατζ. Άουτς, έτσουξε αυτό. Ας το προσπεράσουμε. Αμ δε μπορούμε…Μόνο αν μας έκαναν κι εμάς στη μνήμη ό,τι έκαναν στους Κλεμεντάιν και Τζόελ, θα μπορούσαμε να το ξεχάσουμε.
Η ταινία του Τσάρλι Κάουφμαν μας έμαθε τις σκληρές αλήθειες για τον έρωτα και ταυτόχρονα ανέδειξε το πόσο σπουδαίος είναι ο Τζιμ Κάρεϊ, δείχνοντας και το γιατί αποφεύγει μετά βδελυγμίας τις σοβαρές ταινίες και επιλέγει να κάνει μόνο τον κάφρο με την κωμωδία του. Δεν θέλει να ανοίξει αυτές τις πόρτες και να γίνει ευάλωτος για τον κόσμο.
Τι θα δεις σε αυτό το αριστούργημα που πήρε Όσκαρ Σεναρίου; Κλεμεντάιν και Τζόελ πηγαίνουν σε μια κλινική διαγραφής μνήμης για να ξεχάσουν ο ένας τον άλλον, και με κάποιο τρόπο συναντιούνται ξανά οι ζωές τους, με τον Τζόελ να μην μπορεί να σβήσει το συναίσθημα που έχει στην όψη της Κλεμεντάιν, δείγμα του ότι το μυαλό είναι ασθενέστερο μπροστά στην καρδιά, στην αγάπη και τον έρωτα.
Καταπληκτική Κέιτ Γουίνσλετ που ήταν υποψήφια για Όσκαρ, αλλά δεν το πήρε.
Inception (Apple TV)
Για πολύ κόσμο, είναι η κορυφαία ταινία του 21ου αιώνα. Για ακόμα περισσότερο, η κορυφαία της 2ης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Για ακόμα πιο πολύ, η καλύτερη ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Ό,τι και να υποστηρίξεις, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί ο άλλος, θα ακούσει τον ισχυρισμό σου. Είναι contender για όλα τα παραπάνω.
Μπορεί ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο να μην πήρε Όσκαρ ούτε για το Inception και να άρχισαν τότε τα memes για το πότε θα βραβευτεί (τελικά το πήρε το 2016 για το Revenant), αλλά η ταινία είχε 8 υποψηφιότητες και πήρε 4 βραβεία.
Στην ταινία, ο ΝτιΚάπριο υποδύεται τον Κομπ, έναν εξειδικευμένο πράκτορα που έχει μπει στον υπόκοσμο και πληρώνεται για να παίρνει πολύ σημαντικές πληροφορίες. Το κάνει όμως ανορθόδοξα. Κοιμίζει τους στόχους και εισβάλλει με την ομάδα του στο υποσυνείδητό τους με τη βοήθεια μιας σβούρας, μπαίνει στα όνειρά τους και αντλεί από εκεί τα πάντα, χωρίς να θυμάται μετά ο στόχος ότι τους συνάντησε. Πρακτικά, δεν έχει μιλήσει σε κανέναν.
Όταν όμως η γυναίκα του Κομπ θα βρεθεί δολοφονημένη, ο ίδιος θα βρεθεί στο στόχαστρο ως μοναδικός ύποπτος και για να αποδείξει την αθωότητά του, θα πρέπει να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει πριν: να βουτήξει στο δικό του υποσυνείδητο και να μπει σε πολλαπλά επίπεδα ονείρου, φτάνοντας κάπου στο 4ο-5ο επίπεδο, για να βρει τη λεπτομέρεια εκείνη που θα του δώσει το άλλοθι. Ο ορισμός του mindfuck. Πρέπει να τη δεις 4-5 φορές για να καταλάβεις έστω ένα 70-80%.
The Godfather (Netflix)
Αν στην από πάνω, είπαμε για καλύτερη στον 21ο αιώνα, τούτη εδώ διεκδικεί το Νο1 όλων των εποχών. Οκ, μάλλον δεν είναι, διότι υπάρχουν κάτι ταινίες όπως το Metropolis, αλλά αν μιλήσουμε για ομιλών κινηματογράφο και έγχρωμες ταινίες, εκεί βρίσκεται στις κορυφαίες 3-4 που διεκδικούν την πρωτιά. Άσκοπη διαδικασία προφανώς, διότι πώς να ξεχωρίσεις τα διαμάντια, αλλά you get the point.
Κυκλοφόρησε το 1972, σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα, είναι εμβληματική, ο Μάρλον Μπράντο έχει τον πιο εμβληματικό του ρόλο, εκεί βλέπουμε έναν σπουδαίο Αλ Πατσίνο και τον τρομερό Τζέιμς Κάαν, παραδόξως πήρε μόλις 3 Όσκαρ, αλλά η μουσική της προκαλεί ρίγος σε όποιον έχει δει την ταινία. Στην πρώτη νότα, παθαίνεις αμόκ.
Η οικογένεια Κορλεόνε, η θρυλική οικογένεια μαφιόζων, με επικεφαλής τον Βίτο (Μπράντο), στη Νέα Υόρκη των 40sκαι 50s, όπου βλέπουμε για πρώτη φορά στο σινεμά την αφήγηση από την πλευρά των μαφιόζων. Με επίκεντρο τους Κορλεόνε, βλέπουμε τον πόλεμο ανάμεσα στις 5 φαμίλιες μαφιόζων της Νέας Υόρκης, τον πόλεμο για τα ναρκωτικά και την κυριαρχία στην πολιτεία, τις προδοσίες, το κυνηγητό, το κρυφτό και την αιματοχυσία που βγάζει νικητή τον Μάικλ Κορλεόνε (Πατσίνο).
How do you know (Erflix)
Πάμε και σε κάτι πιο ελαφρύ για να καλύψουμε όλα τα γούστα. Το oσκαρικό Σχέσεις Στοργής, το απολαυστικό Καλύτερα Δεν Γίνεται. Με τις δύο αυτές ταινίες, ο Τζέιμς Λ. Μπρουκς έπιασε το προσωπικό του ταβάνι στη σκηνοθετική του καριέρα. Στο Ποιον από τους Δύο; (How Do You Know), που ανέβασε το Ertflix, δεν φτάνει σε αυτά τα επίπεδα. Κακά τα ψέματα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αποτελεί μια θαυμάσια λύση για να βάλεις να δεις κάτι απόψε και να χαλαρώσεις στο φουλ…
Σε μια κάποια «ΓουντιΑλενική» προσέγγιση (υπάρχουν το δίχως άλλο αρκετά παρόμοια vibes) η ιστορία κάνει zoom στην Λίζα (Ρις Γουίδερσπουν). Μία αθλήτρια του σόφτμπολ που έχει ορίσει όλη της τη ζωή γύρω από το σπορ αυτό. Μέχρι που «κόβεται» από την Εθνική ομάδα της πατρίδας της. Αρχίζοντας έτσι να βλέπει τα πάντα με διαφορετικό μάτι.
Και κάπου εκεί, σε ένα από τα συνήθη κινηματογραφικά μοτίβα, θα βρεθεί μπλεγμένη σε ένα ερωτικό τρίγωνο. Ποιον να διαλέξει; Τον αθεράπευτο playboy και όχι ακριβώς… διάνοια Μάτι (Πολ Ραντ) ή τον επιχειρηματία Τζορτζ (Όουεν Γουίλσον) που έχει daddy issues;
Μην παρεξηγηθούμε πάντως, δεν είναι κάτι βαρύ, ούτε κατά διάνοια. Μια κλασική ρομαντική κομεντί είναι, που δεν προβληματίζει, μήτε βαραίνει. Χρειάζεται και αυτού του είδους η ψυχαγωγία, ειδικά κάτι βράδια σαν το αποψινό που δεν είμαστε για πολλά περισσότερα.
Shutter Island (Netflix)
Το 1954, δυο αστυνομικοί καταφθάνουν σε ένα απομονωμένο νησί της ανατολικής ακτής για να ερευνήσουν την εξαφάνιση μιας ασθενούς, η οποία είναι έγκλειστη επειδή δολοφόνησε τα παιδιά της, από μια ψυχιατρική κλινική υψίστης ασφαλείας. Αρχίζουν να υποψιάζονται ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει στο ίδρυμα, όταν μια σφοδρή καταιγίδα διακόπτει κάθε επικοινωνία του νησιού με τον έξω κόσμο.
Και κάπως έτσι, με μια απλή υπόθεση, τυπική υπόθεση ιστορίας μυστηρίου θα έλεγε κανείς, δυο αρχετυπικές φιγούρες ντετέκτιβ -οι Μαρκ Ράφαλο και Λεονάρντο Ντι Κάπριο στους βασικούς ρόλους μοιάζουν λες και ξεπήδησαν από τα νουάρ των 50s- και μια επιβλητική μουσική να δένει με τα μουντά πλάνα, ο Μάρτιν Σκορτσέζε έρχεται να «παντρέψει» δυο είδη σινεμά με υποδειγματικό τρόπο: αφενός το νεονουάρ και αφετέρου τον κλασικό, αγνό τρόμο.
Και σαν μεγάλος δημιουργός που είναι, ο Σκορτσέζε χρησιμοποιεί τα είδη και τους κανόνες που τα διέπουν μόνο ως πρόσχηματα για να πει μια ιστορία που στη βάση της είναι κάτι άλλο, κάτι έξω τόσο από το τυπικό νουάρ όσο και από το τυπικό horror. Αλλά ταυτόχρονα, ο απόλυτος συνδυασμός του. Ναι, μοιάζει αντιφατικό αλλά είναι επί της ουσίας το αποτέλεσμα της λεπτοδουλειάς που έχει κάνει εδώ ο Σκορτσέζε.
Το «Shutter Island» μπορεί να μην είναι η πιο εντυπωσιακή ταινία που έχει δημιουργήσει ο Σκορτσέζε χρησιμοποιώντας τον Ντι Κάπριο ως αρσενική του «μούσα», μπορεί να μην έχει τον πληθωρισμό ενός «Τhe Departed» ή την ενέργεια ενός «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» αλλά είναι ακριβώς αυτή η υπόγεια μελαγχολία και η αίσθηση μαυρίλας που το διέπει, που κάνει την ταινία ένα αποτέλεσμα που σπάνια συναντάει κανείς στο Χόλιγουντ.