Ελάχιστοι το γνωρίζουν, αλλά ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο εκτός από ένας εξαιρετικός ηθοποιός είναι και ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης, και ας είναι ελάχιστες οι σκηνοθετικές του δουλειές. Δεν είναι από εκείνους που περνούν πίσω από την κάμερα συχνά, ούτε έχει χτίσει μια «δεύτερη καριέρα» πάνω σε αυτό. Όμως όταν το κάνει, φαίνεται καθαρά ότι ξέρει πολύ καλά και τι είναι αυτό που θέλει και πώς να το πετύχει.
Οι μόλις δύο ταινίες του είναι από μόνες τους αποδείξεις. Και αν στο «Ιστορίες του Μπρονξ» των αρχών των ‘90s βλέπουμε έναν Ντε Νίρο βαθιά επηρεασμένο από τον διόσκουρό του στο σινεμά Μάρτιν Σκορσέζε, στη δεύτερη και πιο ώριμη δημιουργία του, τον «Καθοδηγητή», δείχνει πως αν ήθελε θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν σκηνοθέτη με ξεκάθαρη δική του ταυτότητα. Εδώ δεν μοιάζει να «ακολουθεί» κάποιον, αλλά να έχει βρει τον δικό του δρόμο.
Η ιστορία της ταινίας ακολουθεί τη ζωή ενός άντρα που στρατολογείται στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και ανεβαίνει σταδιακά μέσα στον μηχανισμό. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι τα υψηλότερα επίπεδα, βλέπουμε πώς η δουλειά αυτή διαμορφώνει τον χαρακτήρα του, τις σχέσεις του και την ίδια του την προσωπικότητα. Παράλληλα, η ταινία δείχνει το παρασκήνιο των επιχειρήσεων, τις ισορροπίες εξουσίας και το πώς οι αποφάσεις παίρνονται συχνά μακριά από τα φώτα. Δεν είναι μια ιστορία με έντονη δράση, αλλά μια πιο εσωτερική ματιά σε έναν κόσμο που συνήθως βλέπουμε επιφανειακά.
Αν και συγκεντρώνει ένα πολύ δυνατό καστ με ονόματα όπως ο Ματ Ντέιμον, η Αντζελίνα Τζολί, ο Αλεκ Μπόλντουιν, ο Τζο Πέσι και ο Γουίλιαμ Χαρτ, η ταινία δεν είναι μια τυπική αμερικανιά γεμάτη δράση υπό τη συνοδεία ποπ κορν (όχι φυσικά ότι θα είχαμε πρόβλημα με κάτι τέτοιο αλλά η αλήθεια είναι ότι θα απογοητευόμασταν αν είχε την σκηνοθετική υπογραφή ενός Ντε Νίρο). Αντίθετα, είναι μια πιο σκεπτόμενη και πολιτική δουλειά που εστιάζει στον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών στην κοινωνία και την πολιτική, αλλά και με το πώς μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς διαμορφώνονται συγκεκριμένοι τύποι ανθρώπων: ψυχροί, ελεγχόμενοι, αποστασιοποιημένοι.
Αυτό που λειτουργεί πολύ καλά είναι ο ρυθμός και το ύφος. Η ταινία δεν βιάζεται και δεν προσπαθεί να κρατήσει το ενδιαφέρον με εύκολα μέσα. Χτίζει σιγά σιγά την ατμόσφαιρά της και δίνει βάρος στους χαρακτήρες. Οι ερμηνείες είναι συγκρατημένες και ουσιαστικές, ειδικά του Ντέιμον, που κουβαλάει μεγάλο μέρος της ταινίας. Επίσης, υπάρχει μια γενική αίσθηση σοβαρότητας χωρίς να γίνεται βαριά ή κουραστική.
Συνολικά, είναι μια ταινία που αξίζει να της δώσεις χρόνο. Δεν είναι για όλους, αλλά αν μπεις στο κλίμα της, θα σε ανταμείψει. Και τώρα είναι και η κατάλληλη στιγμή, αφού μόλις ανέβηκε στο Ertflix, οπότε αν ψάχνεις κάτι ποιοτικό και λίγο διαφορετικό για αυτές τις μέρες των γιορτών, βάλε τη στη λίστα σου.