Η αλήθεια είναι πως στο πέρα για πέρα τίμιο Cinobo είχαμε συνηθίσει να καταφεύγουμε όταν θέλαμε να δούμε κάτι πιο ψαγμένο, πιο ώριμο, πιο «ποιοτικό» σε σχέση με τις άλλες πλατφόρμες που το easy watching είναι σχεδόν ο κανόνας. Και όμως: η καινούρια ενότητα ταινιών του Cinobo με «VHS Nostalgia» είναι μια αληθινή κίνηση-ματ: μας τραβάει κατευθείαν από το μανίκι και μας πετάει πίσω στην εποχή της βιντεοκασέτας, τότε που η εικόνα είχε κόκκο, το tracking έκανε τα δικά του και κάθε θέαση είχε κάτι από τελετουργία. Και το κυριότερο: μας θυμίζει ταινίες άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτή τη συνθήκη. Κι αυτό δεν γίνεται να μη μας αρέσει. Γιατί η νοσταλγία, όσο κι αν την υποτιμάμε, είναι από τις πιο εθιστικές ουσίες…
Ανάμεσα στις ταινίες που ανέβηκαν σε αυτή την ενότητα βρίσκεται και το ανυπέρβλητο «Ολική Επαναφορά» του Πολ Βερχόβεν με τον τεράστιο (από κάθε άποψη…) Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Δεν γίνεται να είσαι μεγαλώμενος στα 90s και να μην συμφωνείς: μιλάμε ΤΗΝ ταινιάρα. Από εκείνες που στα αθώα 90s δεν υπήρχε περίπτωση να μην στηθούμε μπροστά στην τηλεόραση για να τη δούμε, υπομένοντας αγόγγυστα διαφημίσεις επί διαφημίσεων, όσο αργά κι αν πήγαινε. Ήταν εμπειρία σχεδόν μυσταγωγική, από εκείνα τα ξενύχτια που άξιζαν μέχρι τελευταίου λεπτού.
Η υπόθεση, φαινομενικά απλή, είναι το τέλειο όχημα για κάτι πολύ πιο σύνθετο: σε ένα δυστοπικό μέλλον, ένας εργάτης, ο Ντάγκλας Κουέιντ, αποφασίζει να αγοράσει εμφυτευμένες αναμνήσεις από διακοπές στον Άρη που πλέον κατοικείται. Μόνο που κάτι πάει στραβά. Ή μήπως όχι; Ξαφνικά, η πραγματικότητα αρχίζει να ραγίζει, και ο ίδιος βρίσκεται μπλεγμένος σε μια συνωμοσία που δεν ξέρει αν είναι αληθινή ή προϊόν του ίδιου του μυαλού του. Ποιος είναι στ’ αλήθεια; Και τι είναι πραγματικό;
Η ταινία βασίζεται σε μια ιδέα του Φίλιπ Κ. Ντικ, ενός συγγραφέα που οι ιδέες του ήταν λες και γράφτηκαν για το Χόλιγουντ, αλλά το καταθλιπτικό και βαρύ ύφος του σπανίως επιβίωνε αυτούσιο στις μεταφορές. Συνήθως, η ουσία θυσιαζόταν στον βωμό του θεάματος. Κι όμως, εδώ συμβαίνει κάτι σχεδόν απρόσμενο: ενώ θα περίμενε κανείς ότι με τον απόλυτο action ήρωα της εποχής μπροστάρη η ταινία θα έμενε σε επιφανειακά επίπεδα, ο Βερχόβεν, με τη γνώριμη αιχμηρή του ματιά, καταφέρνει το ακατόρθωτο. Παντρεύει τη δράση με το πνεύμα του Ντικ χωρίς να προδώσει κανένα από τα δύο.
Γιατί η «Ολική Επαναφορά» λειτουργεί σε διπλό επίπεδο: από τη μία, είναι μια απολαυστική, ωμή action ταινία γεμάτη ένταση, εκρήξεις και άλλα τέτοια όμορφα. Από την άλλη, είναι μια σάτιρα του ίδιου αυτού είδους. Ο Βερχόβεν καταλαβαίνει απόλυτα το πνεύμα του Ντικ και το χρησιμοποιεί για να θίξει την υπερκατανάλωση και τη μικροαστική κουλτούρα του καταναλωτή. Και το κάνει απευθυνόμενος ακριβώς σε αυτό το κοινό, δηλαδή τους λάτρεις του χολιγουντιανού action σινεμά. Είναι σαν να τους κοιτάει κατάματα και να τους τρολάρει μεθοδικά, καθώς η ίδια η ταινία υπονομεύει διαρκώς τον εαυτό της με έναν τρόπο διακριτικό αλλά απολύτως συνειδητό.
Αυτό είναι το μεγαλείο της: δεν είναι απλώς αυτό που δείχνει. Είναι και αυτό που ψιθυρίζει από κάτω. Αληθινό αριστούργημα. Και όσο βρίσκεται στο Cinobo, δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία: μην το χάσετε.