Θεωρητικά ένα Μουντιάλ είναι η (πιο) λαμπερή σου στιγμή ως επαγγελματίας του ποδοσφαίρου. Εκπροσωπείς τη χώρα σου στη μεγαλύτερη διεθνή «βιτρίνα», χτίζεις αναμνήσεις μιας ζωής και φιλοδοξείς να γράψεις ιστορία. Το ντοκιμαντέρ The Bus: Les Bleus on Strike, που μόλις ανέβασε το Netflix, έρχεται όμως να μας υπενθυμίσει πως μερικές φορές δεν θέλει και πολύ το όνειρο να γίνει εφιάλτης…
Θεωρείται από πολλούς ως η πιο σκοτεινή στιγμή στην ιστορία του γαλλικού ποδόσφαιρου. Ένα απίστευτο σκάνδαλο, μια κηλίδα στην τιμή του έθνους και στη δημόσια εικόνα του, που έφτασε να γίνει ως και πεδίο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι η περίφημη ανταρσία της αποστολής των Μπλε (Τρικολόρ» τους λέμε μόνο στην Ελλάδα…) στην πόλη Κνίσνα κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, στη Νότια Αφρική. Όταν οι Γάλλοι διεθνείς αρνήθηκαν να προπονηθούν αντιδρώντας στην αποπομπή του Νικολά Ανελκά από το τουρνουά, επειδή είχε βρίσει άσχημα τον προπονητή του, Ρεμόν Ντομενέκ αμέσως μετά την ήττα από το Μεξικό, στη φάση των ομίλων.
Είχε προηγηθεί αυτό το απίστευτο πρωτοσέλιδο, της L’ Equipe:
Να το μεταφράσουμε; Ας το μεταφράσουμε. Με μια κάποια αυτολογοκρισία: «Άντε γαμ.. βρωμόπουτ… γιε». Ναι, να βλέπεις τέτοια ατάκα πρωτοσέλιδο, εν μέσω Μουντιάλ, σε μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές εφημερίδες του κόσμου, ήταν ο ορισμός του σοκ. Πίσω στη Νότια Αφρική, το κλίμα έγινε πιο έκρυθμο από ποτέ, στις σχέσεις παικτών-προπονητή αλλά και συμπαικτών.
Ποιος ήταν ο «ποντικός» που είχε σπάσει το θέμα στον Τύπο; Τα αποδυτήρια «έβραζαν» για να βρουν ποιος τους είχε προδώσει, ειδικά ο αρχηγός Πατρίς Εβρά. Μέσα στην πρωτοφανή αυτή θέρμη των στιγμών, ακολούθησε το σκηνικό με το πούλμαν. Με τους διεθνείς να μένουν μέσα σε αυτό και να αρνούνται να βγουν για προπόνηση σε ένδειξη διαμαρτυρίας και συμπαράστασης στον Ανελκά. Ανταρσία, απεργία, όπως και να το πει κανείς, το νόημα δεν αλλάζει. ‘Η μήπως η αλήθεια είναι διαφορετική; Τις λεπτομέρειες τις μαθαίνουμε μέσα από το Netflix.
Μέσα από ένα μεγάλο… plot twist. Ο Ντομενέκ κρατούσε λεπτομερές ημερολόγιο. Το ‘χε συνήθεια ούτως ή άλλως δηλαδή, δεν το έκανε μόνο τότε. Το έδωσε φόρα παρτίδα στους παραγωγούς του ντοκιμαντέρ, με την άδεια να χρησιμοποιήσουν ό,τι θέλουν. Άλλαξε ρότα όμως μόλις όμως είδε τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν και κατάλαβε πως μόνο καλό δεν κάνει στη δημόσια εικόνα του ότι εμφανίζεται να «στολίζει» με εντελώς άκομψους και υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς τους ποδοσφαιριστές του ή ότι εξηγεί τη συμπεριφορά τους με βάση το ζώδιο (!) τους (στην αρχή του ντοκιμαντέρ χαρακτηριστικά, λέει πως η ομάδα είχε 6-7 Σκορπιούς και αυτό έπρεπε να αλλάξει επειγόντως!).
Ισχυρίστηκε λοιπόν πως του την έφεραν, πως άλλα του είπαν και άλλα έκαναν. Πάντως οι συντελεστές επιμένουν πως όλα έγιναν εν γνώση του. Μικρή σημασία έχει αυτό για μας ως θεατές. Εμείς μένουμε στην εικόνα, στα γεγονότα. Βλέποντας ξανά πόσο κατά διαόλου μπορεί να πάνε τα πράγματα όταν τα «εγώ» είναι τόσο μεγάλα. Όταν ο ένας δεν εμπνέει τον άλλον και κακοί επαγγελματίες αποκτούν θέσεις μεγάλης ευθύνης, που στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να είχαν πάρει ποτέ. Βασικά όλο αυτό είναι για να το πάρεις αυτούσιο για μάθημα σε σχολές μάνατζμεντ για το τι… δεν πρέπει να κάνεις ως επικεφαλής.
Βγήκαν ήδη πολλά στη φόρα, θα βγουν κι άλλα πιθανότατα στη συνέχεια, αφού ορισμένοι που δεν εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ του Netflix, όπως ο Φρανκ Ριμπερί, προανήγγειλαν παρέμβαση για να βάλουν ορισμένα πράγματα στη θέση τους. Το σίγουρο είναι πως 16 χρόνια μετά αυτή η σκοτεινή ιστορία παραμένει τραύμα ανοιχτό για το γαλλικό ποδόσφαιρο. Για μια διοργάνωση που εξελίχθηκε στο απόλυτο φιάσκο για τον Τζιμπρίλ Σισέ και τους συμπαίκτες του. Ο Γάλλος φορ τότε περίμενε πώς και πώς να πάρει προσκλητήριο για την 23άδα, έκανε φοβερή σεζόν με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, αλλά τι το θέλε; Τελικά βίωσε σουρεαλιστικές και θλιβερές καταστάσεις και την κατακραυγή των συμπατριωτών του, αποτελώντας κομμάτι ενός ταπεινωτικού αποκλεισμού στη φάση των ομίλων και βεβαίως, αυτής της απίθανης ιστορίας στην Κνίσνα.
Τι ακριβώς έγινε λοιπόν τότε; Μπαίνουμε Netflix και παίρνουμε την απάντηση. Για ένα αθλητικό ντοκιμαντέρ όπως τα αγαπάμε. ΟΚ, δεν φτάνει ούτε κάτα διάνοια σε επίπεδα The Last Dance, πώς θα μπορούσε άλλωστε να συγκριθεί με το τοπ των τοπ, όμως παραμένει μια πολύ δυνατή τηλεοπτική εμπειρία, ειδικά καθώς δεν είναι δα και πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε ώστε να τα έχουμε ξεχάσει. Μα ένα σκαμπρόζικο φρεσκάρισμα μνήμης μετ’ αποκαλύψεων το θέλαμε – putain (αυτολογοκρισία στη μετάφραση ξανά, αλλά ΟΚ, εύκολο είναι τι σημαίνει…)!