Κάποιες ταινίες γεννιούνται μέσα στην αφάνεια, μακριά από τα μεγάλα στούντιο και τους προβολείς των blockbusters, φτιαγμένες με λίγο χρήμα αλλά απίστευτο μεράκι, δημιουργίες που δεν στηρίζονται στα εφέ αλλά εξ΄ολοκλήρου στο όραμα. Αυτές οι μικρές, ανεξάρτητες ιστορίες, συχνά γυρισμένες σε ένα μόνο δωμάτιο, με μερικούς αγνώστους για ηθοποιούς, έχουν μια περίεργη δύναμη: ξεπερνούν τις τεχνικές τους ελλείψεις με καθαρό πάθος και μετατρέπονται, με τα χρόνια, σε θρησκεία για τους σινεφίλ. Ό,τι λείπει σε μπάτζετ, το αναπληρώνουν με ατμόσφαιρα, ιδέες και ατόφιο κινηματογραφικό βλέμμα. Πρόκειται για τον ορισμό των cult διαμαντιών.
Μία από αυτές τις ταινίες είναι το «Cube» του Βιντσέντσο Νάταλι, ένα καναδικό θρίλερ του 1997 που ξεκίνησε με προϋπολογισμό 350.000 δολάρια και κατέληξε να μείνει στην ιστορία του sci-fi τρόμου. Το στόρι έχει μείνει πλέον κλασικό με τους επτά άγνωστους που ξυπνούν μέσα σε έναν τεράστιο κυβικό λαβύρινθο, όπου κάθε δωμάτιο μπορεί να είναι είτε διέξοδος είτε θανατηφόρα παγίδα. Οι σκηνοθετικές δυνατότητες μοιάζουν εξαρχής περιορισμένες εδώ, ωστόσο ο Νάταλι αναπληρώνει τα αντικεικενικά μειονεκτήματα της παραγωγής παίζπντας με τη γεωμετρία, την ψυχολογία και τον φόβο του εγκλεισμού ή κανονικός σαδιστής που απολαμβάνει να βλέπει τους χαρακτήρες του να λιώνουν κάτω από την πίεση.
Ένας αστυνομικός, μια φοιτήτρια μαθηματικών, ένας κυνικός τύπος, μια συνωμοσιολόγος γιατρός και ένας αυτιστικός άντρας μέσα στον Κύβο, κομμάτια όλοι τους μιας κοινωνικής μικρογραφίας που, καθώς δοκιμάζεται, ξεγυμνώνει την ανθρώπινη φύση. Ο αστυνομικός ξεκινά σαν ηγετική φυσιογνωμία και καταλήγει στυγνός τύραννος, η φοιτήτρια μετατρέπει τους αριθμούς σε εργαλείο σωτηρίας, ενώ ο ίδιος ο Κύβος παραμένει ένα αινιγματικό τέρας χωρίς πρόσωπο.
Ο Νάταλι αποφεύγει με σοφία να εξηγήσει ποιος έφτιαξε αυτό το σύμπλεγμα ή γιατί. Εκεί που άλλες sci-fi παραγωγές καταρρέουν προσπαθώντας να δικαιολογήσουν το μυστήριο, το Cube επιλέγει να μη δώσει καμία απάντηση – και γι’ αυτό λειτουργεί. Το σκηνικό του, ίδιο σε κάθε σκηνή, αλλάζει μόνο με το χρώμα των τοίχων· ένα απόδειγμα πως η δημιουργικότητα δεν χρειάζεται τόπο, μόνο προοπτική. Το καστ είναι παγκοσμίως άγνωστο μέχρι και σήμερα και οι ερμηνείες δεν είναι το δυνατό σημείο της ταινίας αλλά απο την άλλη, η απουσία ενός σταρ από αυτό εντείνει την αίσθηση του άγνωστου και όταν η πρώτη παγίδα αφανίζει κάποιον, νιώθεις ότι τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί εδώ με κλισέ όρους. Το «Cube» είναι ένα κινηματογραφικό, ψυχολογικό escape room πριν ακόμη εφευρεθεί ο όρος, μια μαθηματική κόλαση όπου η λογική γίνεται όπλο και κατάρα ταυτόχρονα.
Η ταινιάρα αυτή μόλις ανέβηκε στο Cinobo και αυτό σημαίνει ότι έχεις την ευκαιρία να δεις (ή να ξαναδείς) μια από τις πιο πρωτότυπες low budget εμπειρίες του σινεμά, μια αληθινή απόδειξη πως μια καλή μπορεί να είναι πολύ πιο πολύτιμη στο σινεμά από το μεγάλο μπάτζετ. Κλείσε τα φώτα, πάτησε play και… βυθίσου.