Ποια είναι η μεγαλύτερη ευχή για έναν δημιουργό; Είναι προφανές: το να καταφέρει να αγγίξει το δημιουργικό του ταβάνι μόλις στην αρχή της καριέρας του, έτσι ώστε να εδραιωθεί εξαρχής ως σπουδαίος. Μα τότε, ποια είναι η μεγαλύτερη κατάρα του; Εξίσου προφανές: ακριβώς το ίδιο. Πώς να αντέξεις να κυνηγάς για πάντα τον πρώιμο εαυτό σου; Θα τα φτύσεις κάποια στιγμή, είναι δεδομένο…
Ο Τζον Κάρπεντερ ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το απόλυτο αριστούργημά του και ο βασικός λόγος που το όνομά του είναι μέχρι και σήμερα βαρύ σαν ιστορία, παραμένει το «Halloween». Ωστόσο αν και δύσκολα μπορεί να πει κανείς με σοβαρότητα πως κατάφερε να το ξεπεράσει, το θρυλικό horror έγινε η βενζίνη για την πρώτη, τόσο άγρια και ανόθευτη δημιουργική περίοδό του. Ειδικά η άτυπη horror τριλογία του, συναποτελούμενη από το «Halloween», το «Τhe Thing» και την ενδιάμεση «γέφυρά» τους, την «Ομίχλη» αποτελεί μέχρι και σήμερα masterclass όσον αφορά τη δόμηση αγωνίας, σασπένς και τελικά, αγνού τρόμου.
Ας μείνουμε λίγο σε αυτή την ενδιάμεση δημιουργία μιας και μόλις ανέβηκε στο Cinobo και αναγκαστικά είναι αδύνατο να μην ανατρέξουμε εκ νέου σε αυτή. Η «Ομίχλη» μπορεί να μην φτάνει την καθαρότητα του τρόμου που είχε πετύχει δύο χρόνια νωρίτερα με ο Κάρπεντερ με το «Halloween», είναι όμως ένα έργο με σπάνια ατμόσφαιρα: μια σκοτεινή ναυτική ιστορία εκδίκησης που λειτουργεί περισσότερο σαν εφιάλτης δίπλα στη θάλασσα παρά σαν συμβατικό ταινία. Ο Κάρπεντερ δεν ενδιαφέρεται απλώς να τρομάξει με φτηνά ξαφνιάσματα, κυρίως τον απασχολεί η ατμόσφαιρα: χτίζει έναν τόπο καταραμένο, μια μικρή κοινότητα που αναγκάζεται να αντικρίσει το θαμμένο παρελθόν της, ένα σύμπαν ολοδικό του.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια παραθαλάσσια πόλη που ετοιμάζεται να γιορτάσει τα εκατό χρόνια από την ίδρυσή της. Όμως η γιορτή αυτή βασίζεται σε ένα έγκλημα: οι ιδρυτές της πόλης είχαν προκαλέσει τον θάνατο λεπρών ναυτικών και έκλεψαν τον πλούτο τους. Έναν αιώνα αργότερα, μια υπερφυσική ομίχλη επιστρέφει από τη θάλασσα, φέρνοντας μαζί της τους νεκρούς. Η ιδέα είναι από μόνη της εξαιρετική: ο τρόμος είναι η ίδια η μνήμη, η ενοχή και τελικά, η τιμωρία.
Ο Κάρπεντερ γεμίζει την οθόνη με φάρους, σκοτεινούς δρόμους, παγωμένα παράθυρα και ένα φως που μοιάζει να έρχεται από άλλον κόσμο. Η μουσική του ίδιου του Κάρπεντερ, λιτή και επαναληπτική, κάνει την απειλή να μοιάζει αναπόφευκτη. Ακόμα κι όταν δεν συμβαίνει τίποτα τρομακτικό, η ταινία σε κρατά σε ένταση, σαν να περιμένεις κάτι να βγει μέσα από το γκρίζο πέπλο.
Στην πραγματικότητα, η «Ομίχλη» είναι ένας σκοτεινός μύθος που γίνεται αντικείμενο αφήγησης γύρω από φωτιά: ο τρόμος συναντάει το λαϊκό παραμύθι και το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που σε στοιχειώνει περισσότερο με την εικόνα του παρά με την πλοκή του. Η «Ομίχλη» μπορεί να μην είναι το αριστούργημα του Κάρπεντερ, αλλά είναι από τις πιο υποβλητικές του δημιουργίες. Ένα γοτθικό παραμύθι εκδίκησης, που αποδεικνύει πως μερικές φορές ο πραγματικός τρόμος δεν μπορεί ποτέ, μα ποτέ να νικήθεί: κρύβεται στο σκοτάδι και πάντα επιστρέφει.