Τα τελευταία χρόνια «φοριέται» πολύ ως κεντρική σεναριακή ιδέα σειρών το ότι το γήρας δεν είναι απαραίτητα το τέλος, αλλά (μπορεί) μια καινούρια αρχή. Only Murders In The Building, A Man On The Inside, The Thursday Murder Club, Kominsky Method, Grace and Frankie και πάει λέγοντας. Το The Boroughs, νέο καλούδι του Netflix, σε αυτή τη συνταγή πατάει. «Μπολιάζοντάς» την με κάτι από Stranger Things, λογικό, φέρει την υπογραφή των Duffer Brothers στην παραγωγή…
Για να ξέρεις ακριβώς τι σε περιμένει πριν εκκινήσεις διαδικασίες προβολής του νέου μεγάλου hit της πλατφόρμας, ιδού το περίγραμμα: Ο Σαμ, τον οποίο και υποδύεται ο με ISO ποιότητας Άλφρεντ Μολίνα, είναι ένας συνταξιούχος μηχανολόγος που μένει χήρος. Η γυναίκα του, την οποία και υπεραγαπούσε, πέθανε ξαφνικά, λόγω εγκεφαλικού. Έχοντας μείνει μόνος, μετακομίζει στο “The Boroughs” (Ο Οικισμός, επί το ελληνικότερον) ένα φαινομενικά ειδυλλιακό θέρετρο για ηλικιωμένους στην έρημο του Νέου Μεξικού. Ωστόσο, έχει χάσει εντελώς τη διάθεσή του για ζωή, έχει γίνει πικρόχολος και αντικοινωνικός. Δεν θέλει να βρίσκεται εκεί και το κάνει σαφές με κάθε τρόπο…
Μόνο που γρήγορα τον περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. Δύο, πιο σωστά. Η πρώτη είναι ότι θα συναντήσει γείτονες που (θέλουν και) ασχολούνται μαζί του, επιδιώκοντας να τον κάνουν να «ζήσει» ξανά. Και η δεύτερη και απείρως μεγαλύτερη; Στο νέο του σπίτι κατοικούν και… τέρατα! Μια εξώκοσμη, υπερφυσική απειλή. Τι είναι; Από πού προέρχονται; Υπάρχει κάτι πίσω από όλο αυτό; Οι απαντήσεις έρχονται λίγο λίγο και ακολουθούν όλους τους κανόνες, άτυπους και μη, της τηλεοπτικής απόλαυσης.Σε ένα sci-fi μυστήριο που δύσκολα του αντιστέκεσαι – και γιατί άλλωστε να το προσπαθήσεις; Αφέσου, για το καλό σου (θα) είναι.
Υπάρχουν τέρατα στο The Boroughs, ναι. Αλλά δεν είναι αυτό το πιο αγχωτικό, το πιο τρομακτικό. Είναι ο χρόνος. Και το να μην έχεις αρκετό ακόμη στη διάθεσή σου, αλλά και το να έχεις πολύ (στη διάθεσή σου) για να τον «σκοτώσεις». Μέσα σε 8 επεισόδια, γεμάτα συμβολισμούς επίσης, κινηματογραφικούς αλλά και της αληθινής ζωής, για όποιον κοιτάζει και πέρα από την επιφάνεια, ξεδιπλώνεται μια ιστορία πολλαπλών αφηγηματικών ροών.
Μην φτάσουμε βέβαια και πολύ ψηλά τον πήχη. Είναι αρκετά καλό, όχι όμως και κάτι το εξαιρετικό το The Boroughs, ενώ δεν είναι δα πως βρίθει πρωτοτυπίας. Δηλαδή κάπου την βρίσκουμε υπερβολική την αποθέωση που συναντήσαμε σε ορισμένα σχόλια και κριτικές εκεί έξω. Όμως το καταλαβαίνουμε γιατί αρέσει. Είναι comfort. Σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα όσο το βλέπεις, κάπως σαν να ‘ναι Κυριακή μεσημέρι και να μυρίζει γιαγιαδίστικο φαγητό από την κουζίνα. Κι αυτή η νοσταλγία είναι… πλανεύτρα. Ειδικά όταν ενώνεται με τραγουδάρες από τα 80’s, ακούγονται κάμποσα στη σειρά, από Ντέιβιντ Μπάουι ως Μπρους Σπρίνγκστιν και πόσους ακόμη.
Στα πολύ μεγάλα «συν» της νέας μεγάλης επιτυχίας του Netflix, είναι πως έχει χαρακτήρες που σου μένουν, φανταστικές ερμηνείες. Δεν είναι μόνο ο Μολίνα, ως Σαμ, δηλαδή. Η δυναμική Ρενέ (Τζίνα Ντέιβις). Η δαιμόνια Τζούντι (Άλφρι Γούνταρτ) και ο σύζυγός της, ο εντελώς αντισυμβατικός Αρτ (Κλαρκ Πίτερς). Ο ευφυέστατος συνταξιούχος γιατρός Γουόλι (Ντένις Ο’Χέιρ). Ένα παρεάκι που αντιστέκεται σθεναρά στη φθορά των γηρατειών. Με πνεύμα φουλ νεανικό, στα όρια της παιδικότητας. Εξ ου και το «Stranger Things της τρίτης ηλικίας» που ήρθε και κόλλησε ως προσδιοριστικό.
Μόνο που θα πρόκειται περί λάθους αν επιχειρήσουμε να ταυτίσουμε τις δύο σειρές. Υπάρχουν κοινά στοιχεία, αναμφίβολα, αλλά εδώ μιλάμε για κάτι αυτόφωτο, κάτι που πάει τη σκέψη και την εμπειρία σε άλλα μονοπάτια. Πιο υπαρξιακά και φιλοσοφικά. Με κεντρική προσέγγιση πως το τέλος είναι μεν αναπόφευκτο, όμως μπορείς να ξεγελάσεις το χρόνο, να παρατείνεις το καλό χρονικό σου διάστημα με αξιοπρέπεια και πάθος. Ακόμα και όταν οι άλλοι θεωρούν πως η παρακμή σου έχει πια χτυπήσει την πόρτα δίχως γυρισμό. Κι αυτό είναι ένα πολύ ωραίο μήνυμα, δεν είναι;
The Boroughs (Netflix) – Δες το τρέιλερ: