Έχει μείνει ιστορική, διαχρονικά αγαπημένη. Από τις πλέον γνωστές και πετυχημένες ταινίες της λεγόμενης χρυσής εποχής του παλιού (καλού) ελληνικού κινηματογράφου. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1967, αλλά ακόμα και σήμερα βλέπεται (για… νιοστή φορά) με την ίδια ευχαρίστηση και ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Μπορεί να μιλάμε για «Κάτι Κουρασμένα Παλικάρια» αλλά εμάς, ως τηλεθεατές, μας… ξεκουράζει φουλ!
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έδωσε τότε (ακόμη ένα) ρεσιτάλ στο ρόλο ενός 50άρη σε κρίση μέσης ηλικίας. Το θρυλικό του… χλιμίντρισμα ακόμα σε ρίχνει κάτω από τα γέλια, όπως και οι ατακάρες που ακούγονταν η μία μετά την άλλη. ΟΚ, το «Την χούφτωσες; Χούφτωσ’ την, χούφτωσ’ την» που έλεγε τότε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος δεν θα περνούσε ποτέ σήμερα το… κοντρόλ, αλλά δεν βαριέσαι, ήταν άλλες οι εποχές και σε κάθε περίπτωση δεν λεγόταν με άσχημη πρόθεση, και αυτό πρέπει να κρατήσουμε.
Μαζί και ότι αυτή η ταινία ήταν πολύ περισσότερα από απλώς… ταινία. Γιατί πόσοι άραγε γνωρίζουν πως αποτέλεσε κομμάτι μιας οργανωμένης προσπάθειας της χώρας μας να γίνει τουριστικό hot spot στον παγκόσμιο χάρτη; Σε αυτήν την απόπειρα, η Ρόδος είχε πρωτεύοντα ρόλο, είχε επιλεχθεί από τον ΕΟΤ για «ναυαρχίδα» της καμπάνιας.
Έπεσε πολύ χρήμα στο νησί και κατασκευάστηκαν εντυπωσιακές ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Ήταν η πρώτη «Μύκονος» με την έννοια της διεθνούς απήχησης. Στο πανέμορφο νησί των Δωδεκανήσων ερχόντουσαν τότε για διακοπές διασημότητες όπως ο Φρανκ Σινάτρα, ο Μάρλο Μπράντο και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Τη δεκαετία του 1960 λοιπόν, η Ρόδος έγινε και το «Χόλιγουντ της Ελλάδας». Πολλές ταινίες, εγχώριες και ξένες, γυρίστηκαν εκεί. Όπως το θρυλικό «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε», με τους Γκρέκορι Πεκ, Άντονι Κουίν, Ντέιβιντ Νίβεν και την δική μας, Ειρήνη Παπά. Και από εγχώριες, όπως «Το Δόλωμα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Βαγγέλη Βουλγαρίδη, τον Ανδρέα Μπάρκουλη και το «Κορίτσια για Φίλημα» με τη Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστα Βουτσά, Ζωή Λάσκαρη, Μάρθα Καραγιάννη, Ανδρέα Ντούζο.
Ειδικά η δεύτερη ήταν πρακτικά η απόλυτη έμμεση διαφήμιση. Το νεότευκτο τότε και υπερπολυτελές ξενοδοχείο (Grand Hotel) δεν ήταν απλώς ένα σκηνικό, αλλά σύμβολο του «περνάμε τέλεια». Μοντέρνα αρχιτεκτονική, πισίνες, ξαπλώστρες με ομπρέλες που τότε στην Αθήνα έμοιαζαν με επιστημονική φαντασία, φανταχτερά μαγιό. Η κάμερα φροντίζει να αναδεικνύει το κτήριο, τις εγκαταστάσεις.
Το «Κάτι Κουρασμένα Παλικάρια» πάτησε πάνω σε αυτό και το εξέλιξε. Με ένα μεγάλο παραλλήλως τρικ. Ναι, γυρίστηκε και αυτό στη Ρόδο, αλλά όχι εξ ολοκλήρου. Για παράδειγμα η θρυλική σκηνή με την πισίνα, όπου ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ανεβαίνει στον βατήρα για να κάνει βουτιά και ο Χρόνης Εξαρχάκος αναφωνεί το επικό: «Παναγιά μου, θα σκάσει σαν καρπούζι», ενώ θεωρητικά διαδραματίζεται και αυτή στο «Νησί των Ιπποτών» και στο Grand Hotel, στην πραγματικότητα γυρίστηκε στο… Λαγονήσι (στο ξενοδοχείο «Ξενία»)! Ντουμπλαρίστηκε για τις ανάγκες της παραγωγής.
Όμως ο πολύς ο κόσμος δεν το ήξερε αυτό. Και το ξενοδοχείο δεχόταν βροχή από κρατήσεις, με πολλούς (νεόπλουτους, κατά κανόνα) πελάτες να τηλεφωνούν και να ρωτούν αν μπορούν να κλείσουν ξαπλώστρα δίπλα στην πισίνα όπου ο Κωνσταντάρας πάθαινε… κρίση μέσης προσπαθώντας να το παίξει αθλητικός! Ήθελαν να έχουν να λένε μετά ότι «ήταν και αυτοί εκεί»…
Πρέπει να τονίσουμε πως η Φίνος Φιλμ συνήθιζε εκείνη την εποχή να κάνει εξαιρετικά deals με μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες της εποχής. Εκείνα φιλοξενούσαν δωρεάν ή με τεράστια έκπτωση όλο το συνεργείο και το καστ για μέρες ή και εβδομάδες. Ως αντάλλαγμα, η παραγωγή εξασφάλιζε ότι το όνομα του ξενοδοχείου θα ακουστεί καθαρά ή θα φανεί στην κάμερα και ότι οι χώροι του θα παρουσιαστούν όσο πιο λαμπεροί και ελκυστικοί γινόταν. Win/win το λένε αυτό, ακόμα…