Να πούμε εξ αρχής πως το νέο δείγμα στην κατηγορία «ελληνικές σειρές» ήταν πολύ μεγάλο και φέτος. Ανθρωπίνως αδύνατον να τις παρακολουθήσει κανείς όλες. Επιλογές κάνουμε με βάση το τι μας ταιριάζει, τι μας αρέσει, πόσο χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας. Για αυτό και η συζήτηση περί καλύτερης τηλεοπτικής δουλειάς της σεζόν έχει εκ των πραγμάτων ελλείψεις. Σαν όμως βλέπεις πως 9/10 που ρωτάς ενώ το ψάχνεις σου απαντάνε το ίδιο, διακρίνεις αυτή την ταύτιση που γεννά βεβαιότητα. Και μπορείς, πια, να το πεις δυνατά, με σιγουριά: Το Ριφιφί ήταν η καλύτερη σειρά της τηλεοπτικής σεζόν 2025-26…
Η Cosmote TV επένδυσε ξανά στον Σωτήρη Τσαφούλια και η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορούσε να πάει λάθος. Γιατί μιλάμε για έναν σκηνοθέτη που διαλέγει πολύ προσεκτικά τις ιστορίες που διηγείται, έχει πάντα δίπλα του εξαιρετικούς συνεργάτες, όπως εν προκειμένω τον Βασίλη Ρίσβα και την Δήμητρα Σάκαλη που έγραψαν το σενάριο, ενώ λειτουργεί και σαν μαγνήτης προσελκύοντας μερικούς από τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουμε στη χώρα.
Ευαγγελία Μουμούρη, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Πάνος Βλάχος, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, άπαντες έκαναν αυτό που περιμέναμε και ακόμα καλύτερα. Με σπέσιαλ αναφορά στην κυρία της παρέας. Γιατί πήγε την όλη φάση ένα level πάνω. Με σκηνές που και από σίδερο να ‘σαι, λυγίζεις – δεν λέμε περισσότερα, γιατί μπορεί κάποιος να μην έχει ακόμα εικόνα και (θα) είναι κρίμα να το χαλάσουμε. Η φράση «Μαμά, θέλω να κάνω νάνι» δεν θα ξεχαστεί, το ίδιο και η (πιο πικρή) πάστα αμυγδάλου…
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, μόνο αυτοί. Στους λεγόμενους δεύτερους ρόλους έρχεται μια ακόμα πιο ευχάριστη έκπληξη. Γιατί βλέπουμε τι σημαίνει συμπερίληψη στην πράξη – αν και στον Σωτήρη Τσαφούλια δεν αρέσει καθόλου η λέξη επειδή, όπως έχει δηλώσει, στα μάτια του αυτή η έννοια ακυρώνει την ισότητα. Μακάρι να σκεφτόντουσαν όλοι έτσι, θα πούμε εμείς, αλλά σίγουρα αυτό που τόλμησε ήταν να βγάλει τη διαφορετικότητα επί της οθόνης με τόσο αγνό και αληθινό τρόπο ώστε ρέει με ζηλευτή φυσικότητα.
Ο Δήμος Γιγαντάκης ως Αργύρης, ένας «φτωχοδιάβολος» με νανισμό, που ήρθε ειδικά στην Ελλάδα για τη σειρά – ζει μόνιμα στις ΗΠΑ. Η Έλη Δρίβα ως Χριστίνα, η οποία είναι ανάπηρη και κινείται με αμαξίδιο. Ο Αχιλλέας Ζέρβας (Θέμης στη σειρά) που έχει καταφέρει να χτίσει καριέρα στην υποκριτική παρά το πρόβλημα τραυλισμού που αντιμετωπίζει.
Το φοβερό είναι πως μιλάμε εξ αρχής για κάτι που ξέρουμε πού οδηγεί. Γνωστό είναι πως η σειρά βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Στην πιθανότατα πιο εντυπωσιακή ληστεία τράπεζας που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Πίσω στο 1992, στον Νέο Κόσμο. Με λεία που υπολογίζεται στα 5 δισ. παλιές δραχμούλες και ακόμα και σήμερα, αβέβαιο το ποιοι «σκάρωσαν» το μεγάλο αυτό κόλπο.
Όμως ο Τσαφούλιας όλο αυτό το εξέλιξε, το προσάρμοσε μακριά από ντοκιμαντερίστικη λογική. Είδε τα γεγονότα μέσα από τη δική του μάτια, μέσα από τα δικά του «θέλω» γι’ αυτό που ήθελε να προτάξει. Τόσο ως αφηγηματική δομή όσο και ως μήνυμα. Άνθρωποι βασανισμένοι, ο καθένας με το δικό του «Γολγοθά». Άνθρωποι απελπισμένοι ώστε να τολμήσουν το θεωρητικά ανέφικτο. Άνθρωποι που ένωσαν τις δυνάμεις τους και τα έβαλαν με το «θηρίο». ΟΚ, μπορεί ανά σημεία να γίνεται περισσότερο διδακτικό από όσο θα έπρεπε, αλλά η συνολική εμπειρία δεν αλλοιώνεται κατ’ ελάχιστο.
Τώρα που το κοιτάμε αναδρομικά, η μεγαλύτερη επιτυχία του Ριφιφί είναι πως σαν τελειώσεις το ταξίδι των 6 επεισοδίων, συνεχίζεις να σκέφτεσαι συχνά πυκνά αυτό που είδες, για αρκετό καιρό μετά. Γιατί σου έχει αφήσει αποτύπωμα, επειδή δεν είναι κάτι ακόμα από τα πολλά εκεί έξω που περνάνε και πάμε παρακάτω. Σε μια εποχή που τρέχει με χίλια, ήταν λυτρωτικό το ότι μπορέσαμε γυρίζοντας στα 90’s (φοβερή η αναπαράσταση του τότε) να εκτιμήσουμε ξανά τι πραγματικά έχει σημασία και αξία. Μέσα από μια ληστεία που… έκλεψε καρδιές!