Tα έχουμε ξαναπεί: η πρωτοτυπία είναι υπερτιμημένη και τα κλισέ υποτιμημένα (εντάξει, όχι πάντα αλλά πολύ πιο συχνά από όσο τους καταλογίζουμε). Πάρτε για παράδειγμα τις ιστορίες εκδίκησης: μοιάζουν φτιαγμένες για να επιστρέφουν ξανά και ξανά και ποτέ να μην τις βαριόμαστε. Το μοτίβο γνώριμο και αγαπημένο: Ένας άντρας σημαδεμένος από τη βία, ένα παρελθόν που δεν τον αφήνει να αναπνεύσει, μια σχέση προστασίας που λειτουργεί σαν τελευταία ευκαιρία λύτρωσης και, φυσικά, ένας κόσμος εγκλήματος που περιμένει.
Η νέα μίνι σειρά του Netxlif στην οποία αναφερόμαστε πατά πάνω σε αυτό το γνώριμο έδαφος, αλλά προσπαθεί να το απλώσει σε μεγαλύτερη διάρκεια, δίνοντας περισσότερο χώρο στο τραύμα, στη σιωπή και στις ενοχές του ήρωά της. Το αποτέλεσμα είναι ένα σκοτεινό, βαρύ θρίλερ δράσης, που δεν ενδιαφέρεται μόνο για τις εκρήξεις και τα κυνηγητά, αλλά και για το τι μένει μέσα σε έναν άνθρωπο όταν όλα γύρω του έχουν καταρρεύσει.
Ο λόγος για το «Man on Fire», με τον Γιάχια Αμπντούλ-Ματίν Β΄ στον ρόλο του Τζον Κρίζι, σε μια ιστορία γνωστή στο ευρύ κοινό κυρίως από την κινηματογραφική μεταφορά του 2004, όπου πρωταγωνιστούσε ο Ντένζελ Ουάσιγκτον υπό τη σκηνοθεσία του Τόνι Σκοτ. Αυτή τη φορά, όμως, η αφήγηση μεταφέρεται στο Ρίο ντε Τζανέιρο αντί του Μεξικού και αποκτά πιο σύγχρονο χαρακτήρα. Ο Κρίζι παρουσιάζεται ως πρώην στρατιωτικός και μισθοφόρος, ένας άνθρωπος διαλυμένος από μια αποτυχημένη αποστολή, από απώλειες και από μετατραυματικό στρες. Όταν ένας παλιός φίλος τού προσφέρει μια νέα αρχή στη Βραζιλία, εκείνος μοιάζει να βρίσκει για λίγο έναν λόγο να συνεχίσει. Όμως μια βομβιστική επίθεση αλλάζει τα πάντα, αφήνοντας πίσω της θύματα, μυστικά και μια νεαρή γυναίκα, την Πόε, την οποία ο Κρίζι αναλαμβάνει να προστατεύσει.
Η σειρά δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ψυχική κατάσταση του ήρωα παρά για την απλή μηχανική της εκδίκησης. Ο Αμπντούλ-Ματίν δίνει στον Κρίζι μια σωματική επιβλητικότητα, αλλά και μια εσωτερική κόπωση που κάνει τον χαρακτήρα πιο ανθρώπινο. Δεν πρόκειται για έναν ατσαλάκωτο εκτελεστή που περνά από τη μία σκηνή δράσης στην άλλη, αλλά για έναν τύπο που κουβαλά βάρος, που δυσκολεύεται να συνδεθεί με τους άλλους, που μοιάζει να φοβάται την τρυφερότητα όσο και τους εχθρούς του.
Εκεί όπου η σειρά κερδίζει πόντους είναι στις πιο ήσυχες στιγμές της: στις συνομιλίες, στα βλέμματα, στην αργή οικοδόμηση της σχέσης ανάμεσα στον Κρίζι και την Πόε. Εκεί, το γνώριμο υλικό αποκτά λίγο παραπάνω βάθος. Ωστόσο, το πρόβλημα αρχίζει όταν η σειρά προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο βαρύ ψυχολογικό δράμα και στο υπερβολικό θέαμα δράσης. Κάποιες σκηνές ζητούν από τον θεατή να τις πάρει απόλυτα σοβαρά, ενώ άλλες κινούνται σε επίπεδα καθαρής υπερβολής.
Παρά τις αδυναμίες του, το «Man on Fire» διαθέτει ένταση και ενάν δυνατό πρωταγωνιστή για να κρατήσει το ενδιαφέρον από το πρώτο λεπτό του πρώτου επεισοδίου μέχρι το τελευταίου λεπτό του τελευταίου επεισοδίου. Δεν κατορθώνει να ξεπεράσει απαραίτητα τη σκιά της ταινίας με τον Ουάσιγκτον, αλλά επιχειρεί να σταθεί ως μια πιο σκοτεινή, πιο εκτεταμένη ανάγνωση μιας ιστορίας για βία, ενοχή και καθυστερημένη λύτρωση.