Το Summer of 69 του Μπράιαν Άνταμς το ξέρουμε καλά, το ‘χουμε όλοι χορέψει και τραγουδήσει – those were the best days of my life, φάση. Και το Summer 36 (Καλοκαίρι ’36); Που μόλις πρόσθεσε στον κατάλογό του το Netflix και μάλιστα μπήκε «αέρα» στη λίστα με τα πιο δημοφιλή της πλατφόρμας; Σε κάνει να μπεις σε mood αυτή η γαλλοβελγική σειρά; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Ούτε ξεκάθαρη. Πάει περισσότερο προς το… κομσί κομσά (έτσι κι έτσι, δηλαδή).
Λοιπόν, απευθείας στο ψητό, για να ξέρεις τι και πώς. Γαλλική Ριβιέρα, Νίκαια, Αύγουστος 1936. Για πρώτη φορά οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν αυτό που σήμερα θεωρούμε δεδομένο, ήτοι καλοκαιρινές διακοπές μετ’ αποδοχών. Η ατμόσφαιρα είναι εορταστική καίτοι ταξικώς φορτισμένη. Περνάνε τέλεια, φιλιούνται, αγκαλιάζονται και τα συναφή. Μέχρι που η δολοφονία ενός ανώτατου εισαγγελέα αλλάζει τα πάντα…
Τέσσερις γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, προβάλλουν ως οι βασικές ύποπτες. Η Εζενί είναι η συνδικαλίστρια εργάτρια με το σκοτεινό παρελθόν και τη μεγάλη αδυναμία στον γιό της, Λουί. Η Λεονί είναι μια νεαρή υπάλληλος της αστυνομίας που προσπαθεί πάση θυσία να σώσει τον πατέρα της, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Η Μπλανς είναι η κυρία της «καλής κοινωνίας» που είχε κρυφή ερωτική σχέση με τον μετέπειτα νεκρό εισαγγελία. Και η Ζουλιά, η καμαριέρα ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, που κρύβει ένα μεγάλο μυστικό από την κόρη της.
Καλά θα το κατάλαβες, εδώ υπάρχουν πολλά που λέγονται και ακόμα περισσότερα που υπονοούνται. Το τι ακριβώς ισχύει με την κάθε αυτή περίπτωση ξεχωριστά, αλλά και πώς εμπλέκονται και συνδέονται, είναι αυτό που βλέπουμε να εξυφαίνεται μέσα από 6 επεισόδια διάρκειας περίπου 50 λεπτών το καθένα. Δεν είναι κάτι δηλαδή που θα σε κουράσει ή θα ζητήσει πολύ από το χρόνο σου.
Να το πούμε πάντως από νωρίς, να ‘μαστε ξηγημένοι: Κάπου χάνει σε ρεαλισμό η σειρά, έχεις συχνά την αίσθηση πως παρακολουθείς ένα κινούμενο καρτ ποστάλ. Επίσης από ένα σημείο κι έπειτα είναι αρκετά προβλέψιμο – μελοδραματικό ή για να το πούμε κάπως πιο ευγενικά, δεν είναι δα πως σε συνταράσει με αυτά που έρχονται σταδιακά στο φως. Υπάρχουν επίσης πολλές εμφανείς σεναριακές ευκολίες, ενώ οι πιο παρατηρητικοί πρόσεξαν και χαλάστηκαν με διάφορους αναχρονισμούς και διαλόγους που μια χαρά είναι για σήμερα, αλλά είναι εξόχως αμφίβολο πως θα μπορούσαν να είχαν γίνει πριν από κοντά έναν αιώνα…
Δεδομένα πάντως είναι έτσι φτιαγμένη η σειρά ώστε μπορεί να προσελκύσει ανθρώπους διαφόρων ηλικιών. Από πλευράς παραγωγής φαίνεται πως έχει γίνει δουλίτσα και ότι έχει δοθεί μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Ρούχα, καλλιτεχνική διεύθυνση, μουσική, φωτογραφία, τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη, σε κανένα σημείο. Έχει επίσης καλές ερμηνείες, μαζί και το απαραίτητο μυστήριο α λα Αγκάθα Κρίστι που σου δίνει τη θέληση να κάτσεις να το ψάξεις λίγο, να καταλάβεις, να υποψιαστείς, να πλάσεις σενάρια. Άρα σε εμπλέκει ως θεατή και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Εάν λοιπόν σου αρέσουν οι σειρές εποχής, η γαλλική γλώσσα και τα «ψάξε ψάξε, θα βρεις τι έγινε ή όχι;» τότε έχεις αυξημένες πιθανότητες να το ‘φχαριστηθείς ως «Netflix εμπειρία». Καλοκαιράκι είναι άλλωστε (έστω του 2026 όχι του 1936…), κάτι χαλαρό επί της οθόνης είναι πάντα ευπρόσδεκτο ως ανάλαφρο συνοδευτικό για τις ζεστές βραδιές. Δεν χρειάζεται να ‘ναι όλα «αφρός», υπάρχουν άλλωστε μερικές συνταγές που χωρίς να βγάζουν τα πιο νόστιμα πιάτα του κόσμου, δεν χάνουν ποτέ…