Κοίτα έξω έχει πιάσει καλοκαίρι και το Netflix, όσο να το πεις, έχει μπει κι αυτό σε κατάσταση θερινής ραστώνης. Δεν θα λέγαμε δα πως μας συνταράσσει με τις νέες επιλογές που προσφέρει στον κατάλογό του, κρατάει για πιο μετά τα πιο γερά χαρτιά του. Δεν είναι, πάντως, πως δεν προστίθενται και ωραία πράγματα να ‘χουμε να βλέπουμε στα διαλείμματα από τις βουτιές και τις βόλτες που επιτάσσει η εποχή: Το Κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη είναι η απόδειξη περί τούτου…
Η γοητεία του κλασικού, η διαχρονικότητα του καλού. Έχουν περάσει 36 (!) χρόνια (αλήθεια, πότε κιόλας;) από τότε που κυκλοφόρησε η ταινία, μία από τις πιο γνωστές και πετυχημένες με θεματικό άξονα την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Ένα σοβιετικό υποβρύχιο ονόματι «Κόκκινος Οκτώβρης» με κυβερνήτη τον Μάρκο Ράμιους (Σον Κόνερι) διεισδύει στα αμερικάνικα χωρικά ύδατα. Κήρυξη πολέμου ή λιποταξία; Οι Αμερικανοί φοβούνται αρχικά πυρηνική επίθεση, όμως ο αναλυτής της CIA Τζακ Ράιαν (Άλεκ Μπάλντουιν) είναι πεπεισμένος πως μόνο έτσι δεν είναι και κάνει τα πάντα για να σταματήσει αυτό που αν ξεφύγει, θα ‘ναι συνώνυμο του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου…
Αυτή ήταν η ταινία που ο Τζον Μακ Τίρναν του Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει και του Predator, έδειξε πως μπορούσε να πάει τα πράγματα και σε μεγαλύτερο βάθος από το «φουλ της δράσης» (δεν το ξαναέδειξε, αλλά ΟΚ, αυτό είναι άλλη συζήτηση).
Είναι «ντυμένο» με έντονο ψυχολογικό σασπένς όλο αυτό που παρακολουθούμε, βοηθάει πολύ και το επιβλητικό soundtrack. Εμβαθύνει σε χαρακτήρες, κίνητρα και ενέργειες υπό συνθήκες ασφυκτικής πίεσης. Τότε δηλαδή που μαθαίνεις πολλά για την πραγματική «πάστα» των ανθρώπων.Σε πάει από το κλειστοφοβικό της ζωής στο υποβρύχιο, στην «τρέλα» των στρατιωτικών κέντρων λήψης αποφάσεων με καταιγιστικό ρυθμό. Θυμίζει κάτι από σκάκι με το παραμικρό λάθος να μπορεί να οδηγήσει σε ολοκαύτωμα.
Απολαυστικός ο Σον Κονερι ως κυβερνήτης Ράμιους, να μια σύνοψη του γιατί κάθε φορά που τον βλέπαμε να παίζει κάπου, ήμασταν σίγουροι πως θα δούμε κάτι καλό και ο λόγος που στην πιο ώριμη φάση της πορείας του έγινε ένας εκπληκτικός action hero με έναν εντελώς δικό του τρόπο. Εξίσου «κεφάτος» και ο νεότατος τότε Μπάλντουιν ως Τζακ Ράιαν, ο ήρωας των κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων του Τομ Κλάνσι που έκαναν θραύση εκείνη την εποχή, και να το πρωταγωνιστικό δίδυμο που κάνει τη διαφορά. Θα ήταν λάθος από μεριάς μας να μην κάνουμε ειδικά αναφορά στην παρουσία του Σαμ Νιλ επί της οθόνης, έφυγε πρόσφατα από τη ζωή ο αγαπημένος ηθοποιός, μπορούμε συνεπώς να το προσεγγίσουμε και ως «φόρο τιμής» το να πατήσουμε το play. Ενδεχομένως να ξενίσει μερικούς πως το σενάριο έχει αρκετούς περίπλοκους στρατιωτικούς όρους, αλλά ΟΚ, δεν είναι κάτι που πραγματικά δημιουργεί πρόβλημα, χώρια πως αποτελεί κομμάτι του φολκλόρ.
Λοιπόν; Τι λες; Είσαι σε φάση να δεις το αμερικανικό και το ρωσικό ναυτικό να κυνηγιούνται σε φάση «γάτα-ποντίκι» για μια ταινία που συγκαταλέγεται στις all time classic; Από όλες αυτές που είναι αυτή τη στιγμή στην 10άδα των πιο δημοφιλών του Netflix, δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. Η καλύτερη είναι η… δικιά μας. Τεχνικά άρτια και βραβευμένη με Όσκαρ για τα ειδικά εφέ της (είχε και ακόμα 2 υποψηφιότητες, για ήχο και μοντάζ). Κι ας είναι μόλις στο νο7 της πλατφόρμας, την ώρα τουλάχιστον που γραφόντουσαν τούτες οι αράδες…