Κι ενώ η Οδύσσεια συνεχίζει σταθερά να είναι το κινηματογραφικό smash hit του καλοκαιριού, φίσκα καθημερινά τα θερινά και τα… χειμερινά, το Netflix φροντίζει να μας δώσει ακόμα μια δόση Κρίστοφερ Νόλαν. Γιατί ποτέ δεν είναι αρκετός. Το The Prestige μπαίνει στον κατάλογο της νο1 πλατφόρμας streaming από την Πέμπτη (6/8) και εμείς, απλοί άνθρωποι είμαστε, πατάμε αμέσως το play…
ΟΚ, γνωρίζοντας το πλήρες story, αν το έχεις δει δηλαδή παλαιότερα κάτι που είναι αρκετά πιθανό, χάνεται ίσως η… μαγεία του αιφνιδιασμού. Αυτό το Σπυροπαπαδοπουλεΐκο «τι έγινε ρε παιδιά;» που σε συνοδεύει ως αίσθημα σαν βιώνεις για πρώτη φορά την ταινία. Όμως, αυτό κι αν είναι μαγεία, ίσως καλύτερα που ξέρεις!
Να ο ορισμός του «ΠΡΕΠΕΙ να το ξαναδείς». Για όλα εκείνα τα στοιχεία που ο «μάγος» Νόλαν έριχνε μπροστά στα μάτια μας και εμείς δεν παίρναμε χαμπάρι. Δεν μας τα έκρυβε, απλά εμείς δεν τα βλέπαμε. Η ταχυδακτυλουργική άλλωστε είναι η τέχνη της εξαπάτησης ακόμα και σκηνοθετικά ομιλώντας, αλλά μακάρι να μας… κορόιδευαν όλοι έτσι. Τόσο ευθέως δηλαδή. Δεν σε παραπλανά ποτέ η ταινία. Απλά ξέρει πώς να σε πηγαίνει αλλού. Δεν είναι το θέμα της η μαγεία. Είναι η ίδια ένα μαγικό τρικ. Πρώτα η Υπόσχεση, κάτι το συνηθισμένο. Μετά, η Ανατροπή, το αναπάντεχο. Και το τέλος το Κύρος (The Prestige), η σοκαριστική αποκάλυψη.
Κι έπειτα, έχουν περάσει 20 (!) ολόκληρα χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το The Prestige, ένα φρεσκάρισμα κάθε άλλο παρά βλάπτει. Ταπεινή μας άποψη άλλωστε, πως αυτή είναι η πρώτη άρτια, σε όλα τα επίπεδα, ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη – όσο κι αν μας πήρε τα μυαλά το Memento, όσο συναίσθημα κι αν προκάλεσε το Batman Begins. Αυτή που τον αλλάζει πραγματικά επίπεδο και τον πηγαίνει στην κατηγορία «σπουδαίοι».
Το The Prestige έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό δύο μάγων και το πώς ο ένας ωθεί τον άλλον στο «παραπέρα», ξανά και ξανά, όλο και πιο πολύ. Με εξαιρετικά επικίνδυνες συνέπειες, το έχουν αυτό τα παιχνίδια στο όριο και τα φουσκωμένα «εγώ». Το πόσο απρόβλεπτα εξελίσσεται όλο αυτό είναι και το νο1 ατού του για μας ως θεατές. Και πάνω από όλα, είναι μια ταινία για την εμμονή. Γι’ αυτό που μας κάνει ως ανθρώπους να μην χορταίνουμε ποτέ τη δόξα, το να προσπεράσουμε τους γύρω μας.
Χιου Τζάκμαν και Κρίστιαν Μπέιλ πρωταγωνιστούν και είναι αναμφίβολα σε beast mode ερμηνευτικά, η Σκάρλετ Γιόχανσον ομορφαίνει από πολλές απόψεις το «κάδρο» και ο Ντέιβιντ Μπόουι κάνει ένα πολύ καίριο «γκεσταριλίκι» ως Νικόλα Τέσλα, fun fact ο Νόλαν έφτασε στο σημείο να τον… παρακαλέσει προσωπικώς για να πει το «ναι» και να παίξει στην ταινία, αφού στην αρχή ο Άγγλος τραγουδοποιός ήταν αρνητικός.
«Γέρασε» ωραία το The Prestige. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία του Νόλαν, αλλά είναι πιθανότατα η πιο πλήρης, αυτή που πολλοί φαν του πολύφερνου σκηνοθέτη έχουν, κρυφό ή όχι, νο1 στην καρδιά τους. Ένα mystery room σε κινηματογραφική μορφή που κάθε αποκάλυψή της, εντείνει το περίγραμμα. Μία από τις λίγες εκείνες ταινίες που το review είναι απαραίτητο. Για να ανακαλύψεις κάθε φορά κάτι νέο, κάτι άλλο που ήταν εκεί, σε κοινή θέα, αλλά δεν το είχες αντιληφθεί – πώς στα κομμάτια σου ξέφυγε; Η μαγεία, το δίχως άλλο…