Από καιρό έχουμε πάψει να συνδέουμε το γεγονός πως κάτι τρεντάρει στο Netflix με το ότι είναι και απαραίτητα καλό. Το ότι το βλέπουν πολλοί, δεν σημαίνει και ότι αξίζει τον κόπο, ότι πιάνει υψηλά ποιοτικά στάνταρ. Το The Last House, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο νο1 της πλατφόρμας με τις πιο δημοφιλείς ταινίες, είναι ένα καλό (ή κακό, όπως το προσεγγίσει κανείς) παράδειγμα περί τούτου…
Μια υποσχόμενη κεντρική ιδέα που όμως δεν αξιοποιείται σωστά και καταλήγει να γίνει ακόμα μια ταινία που θα ξεχαστεί γρήγορα. Δεν λέμε, καλοκαιράκι είναι, τα «εύπεπτα» τα σηκώνει το κλίμα. Αλλά εδώ μιλάμε κατά βάση για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία καθώς υπήρχε υλικό για να προκύψει κάτι (πολύ) καλύτερο. Χώρια πως έχουμε πια αυξημένες απαιτήσεις από το horror καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν βγει πολύ δυνατές δουλειές στην εν λόγω κατηγορία (Obsession, Backrooms, Weapons, Sinners, Nosferatu και Frankenstein για να αναφέρουμε τα πιο «χτυπητά» εξ αυτών).
Το The Last House κινείται γύρω από την εξής αφηγηματική (κλειστοφοβική) ιδέα: Μια όχι και τόσο ωραία μέρα, μια οικογένεια αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί με τίποτα να βγει από το σπίτι της, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη. Δεν είναι η μόνη. Είναι γενικό το κακό, σε όλο τον κόσμο. Τι έχει συμβεί; Πώς εξηγείται; Οι απαντήσεις ξετυλίγονται (ή και όχι…), μα αντί το ενδιαφέρον να μεγαλώνει, ατονεί. Γιατί αρχίζουν οι σεναριακές ακροβασίες, τα «μη πειστικά». Γιατί επίσης υπάρχει λάθος στη δομή, στο ρυθμό και στην ατμόσφαιρα.
Το κομμάτι του «θρίλερ» δεν υποστηρίζεται σωστά, πιο πολύ στο survivor στοιχείο το πάει, όχι πως αυτό πάντως αλλάζει κάτι επί της ουσίας. Παρά τη μεγάλη ανατροπή που κάνει ως προς το χρονικό πλαίσιο και τα τι και πώς – ας μην σου πούμε περισσότερα, δεν κάνει. Υπάρχει, να επισημάνουμε επίσης, ένα «καραντίνα» vibe στο The Last House, το έχει παραδεχτεί και ο σκηνοθέτης του (Λουί Λετεριέ του Lupin, μεταξύ άλλων), ενδεχομένως λοιπόν να θυμηθείς τον καιρό του COVID, του «μένουμε σπίτι και πλένουμε τα χέρια μας πολύ σχολαστικά». Απλά το αναφέρουμε, μακριά από μας…
Είναι, σε τελική ανάλυση, μία από εκείνες τις ταινίες που λες «ευτυχώς» που βγήκαν σε streaming και δεν έπεσες στην παγίδα να σε ιντριγκάρουν, να πληρώσεις εισιτήριο και να πας να δεις σινεμά. Στο σπίτι, στο χαλαρό, μπορείς να πεις και ένα «δεν βαριέσαι» και ότι απλά είδες κάτι για να «σκοτώσεις» την ώρα σου.
Ο,τι και να σου είπαμε εμείς σε αυτές τις γραμμές, φανταζόμαστε πως η περιέργεια και μόνο μπορεί να σε οδηγήσει να πατήσεις το play για το τρέχον νο1 στο Netflix. Ας το κάνεις, λοιπόν. Για να συμφωνήσεις μαζί μας, δεν φοβόμαστε τις (συγ)κρίσεις όταν έχουμε την αλήθεια με το μέρος μας!