Ήταν κάτι σαν μόδα, εκεί στα τέλη των 90’s, σε μια φουλ δημιουργική περίοδο για το χολιγουντιανό σινεμά. Ταινίες με φινάλε… άντε γεια. Seven, Συνήθεις Ύποπτοι, The Game, Fight Club, για να αναφέρουμε τις πιο «μπαμ» περιπτώσεις. Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με το σοκ και το βαθύ impact που προκάλεσε στο κοινό η Έκτη Αίσθηση. Και μόνο «ευχαριστώ» μπορούμε να πούμε στο Netflix που προσθέτει οσονούπω στον κατάλογό του τέτοιο θρυλικό κινηματογραφικό έπος – περιμένουμε να μας πει και το πότε ακριβώς, να ανακοινώσει δηλαδή ημερομηνία uploading.
“I see dead people” λέμε και αρκεί. Μία ατάκα, βαριά σαν ιστορία. Για μια ταινία που έκανε τον κόσμο να τρέχει στις αίθουσες και να φλέγεται μετά από επιθυμία να μοιραστεί με φίλους και γνωστούς τι είδε. Με σύνεση και μέτρο, καθώς το «στόμα με στόμα» ήταν μεν η καλύτερη διαφήμιση, όμως απαγορευόντουσαν οι φλυαρίες. Ακριβώς για να μην αποκαλύψεις περισσότερα από όσα έπρεπε και καταστρέψεις έτσι όλη τη μαγεία στους υπόλοιπους. Χάλασαν φιλίες και σχέσεις τότε με τα spoiler, όχι αστεία…
Τώρα που το σκεφτόμαστε καλύτερα ακόμα και το «φίλε (φίλη), αυτό που συμβαίνει στο τέλος θα σε αφήσει παγωτό» too much information είναι. Κάτι αφαιρεί κι ας μην «μυριστείς» ποτέ τι έρχεται. Είσαι ψυλλιασμένος κι αυτό είναι ίσως «θέμα». Αλλά ΟΚ, τόσα χρόνια μετά, τι spoiler να κάνουμε για κάτι τόσο legendary, κάτι τόσο classic;
Το να το ξαναδείς είναι σταθερά απαραίτητο. Για όλα εκείνα που σου ξέφυγαν, όλα αυτά που ήταν μπροστά στα μάτια σου και εσύ δεν είχες πάρει χαμπάρι. Επειδή επίσης η δύναμη της νοσταλγίας είναι πάντα ισχυρή, τόσο σαγηνευτική. Εάν πάλι είσαι… μικρό παιδί και μόνο είχες ακούσει ως τώρα για την Έκτη Αίσθηση, να ξέρεις, σε ζηλεύουμε. Απέκτησες την ευκαιρία να βιώσεις από την αρχή μια από τις πιο WTF στιγμές στην ιστορία του σινεμά.
Με τον σπουδαίο Μπρους Γουίλις στα καλύτερα του, με τον μικρούλη τότε Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ, ως Κόουλ, να παραδίδει μια ερμηνεία-σταθμό που του χάρισε, σε ηλικία 11 ετών, υποψηφιότητα για Όσκαρ (β’ ανδρικού). Ένα από τα 6 συνολικά που προτάθηκε η ταινία του Νάιτ Σιάμαλαν. Ο οποίος, από μεριάς του, έκανε τότε το δικό του «μπαμ», ορίζοντας μια πορεία που τον έκανε έναν από τους πιο ξεχωριστούς και αναγνωρίσιμους σκηνοθέτες των καιρών μας, έναν μετρ του horror.
Είναι σαν να υπάρχει ένα «πριν» και ένα «μετά» την Έκτη Αίσθηση, τόσο πολύ όρισε μια ολόκληρη γενιά θεατών. Αναρωτιέται συνεπώς κανείς αν έχει μείνει πια κάτι άλλο να ειπωθεί. Μάλλον όχι. Και; Σημασία έχει πως το Netflix την κάνει ξανά προσβάσιμη σε μας και θα είμαστε πιστοί στο (ανατριχιαστικό) ραντεβού μας. Πολύ απλά δεν γίνεται αλλιώς…
