Λόγος για να κάνεις συνδρομή: Το Netflix μόλις ανέβασε την πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς

Όπως συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά που το Netflix ανακοινώνει μια νέα ταινία με βαρύγδουπο καστ, έτσι και τώρα, η προσμονή για τον «Ψιθυριστή» είχε χτυπήσει κόκκινο ήδη από το πρώτο teaser.

Αν δεν υπήρχε το όνομα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο στη μαρκίζα, βέβαια, συνεπικουρούμενο από τους εξαιρετικούς Άνταμ Σκοτ, Μισέλ Μόναχαν και Μάικλ Κίτον, πολύ πιθανό να μην ανυπομονούσαμε καν να πατήσουμε το play τη μέρα της πρεμιέρας του. Κι αυτό διότι πριν το παρακολουθήσουμε θα το κατατάσσαμε εύκολα σε ακόμα ένα εύπεπτο θρίλερ από τα πολλά που μπορείς να βρεις στην πλατφόρμα.

Είναι, όμως, τόσο απλά τα πράγματα;

Βασισμένη στο μπεστ σέλερ του Άλεξ Νορθ, η ταινία μας μεταφέρει στην ιστορία του Τομ -τον οποίο υποδύεται ο Άνταμ Σκοτ-, ενός χήρου συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας.

Ο Τομ μετακομίζει με τον μικρό του γιο, Τζέικ, σε μια νέα πόλη για να κάνει μια καινούργια αρχή. Εκεί όμως, ένας κατά συρροή δολοφόνος παιδιών αρχίζει να δρα, χρησιμοποιώντας τις ίδιες ανατριχιαστικές μεθόδους με έναν παλιό serial killer, τον διαβόητο «Ψιθυριστή» στον ρόλο του οποίου απολαμβάνουμε τον Μάικλ Κίτον.

Και, ναι, αυτή η διαστροφική πινελιά ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν αυτό το θρίλερ!

Όταν ο γιος του Τομ εξαφανίζεται, η αστυνόμος Αμάντα Μπεκ που έχει αναλάβει την υπόθεση -την οποία ενσαρκώνει η Μισέλ Μόναχαν- ζητά τη βοήθεια του συνταξιούχου ντετέκτιβ Πιτ Γουίλις, ο οποίος είχε συλλάβει τον αρχικό δολοφόνο πριν από δεκαετίες. Και ποιος είναι αυτός; Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος τυγχάνει να είναι και ο αποξενωμένος πατέρας του

Τομ. Σεναριακή υπερβολή; Ε ναι, αλλά… ποιος νοιάζεται;

Με γεύση ‘90s θρίλερ που όλοι αγαπήσαμε

Αν είσαι λάτρης των κλασικών αστυνομικών θρίλερ της δεκαετίας του ’90, ο «Ψιθυριστής» θα σου ξυπνήσει μια πολύ ευχάριστη νοσταλγία, καθώς έχει αυτή τη γνώριμη, σκοτεινή ατμόσφαιρα, τους κλασικούς διαλόγους των ντετέκτιβ και την αίσθηση του «ποιος είναι ο δολοφόνος» που σε κρατάει στην τσίτα μέχρι το φινάλε. Και -μεταξύ μας- αυτό είναι το νόημα σε τέτοιου είδους παραγωγές. Όχι το Όσκαρ.

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, από τη μεριά του, παρότι παίζει με άνεση «αυτόματου πιλότου», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τζέιμς Άσκροφτ καταφέρνει μόνο με το βλέμμα και τη βαριά του παρουσία να δώσει έναν αέρα ποιότητας στην ταινία. Μια ταινία που σίγουρα αξίζει τον χρόνο σου αν ψάχνεις κάτι να δεις το βράδυ στον καναπέ. Οι δύο ώρες περνούν νεράκι, είναι ευχάριστη, έχει ρυθμό και σε ψυχαγωγεί.

Για να είμαστε ειλικρινείς, όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι από τις ταινίες που σου μένουν αξεχαστες. Δεν είναι το θρίλερ που θα συζητάς για εβδομάδες, ούτε αυτό που θα βάλεις στη λίστα σου για να το βλέπεις ξανά και ξανά. Και σίγουρα δεν πρόκειται να γραφτεί στην ιστορία ως μία από τις «κλασικές ταινίες θρίλερ». Αξίζει να το δεις; ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!

 

Για σένα που ψάχνεις ένα καλό, σκοτεινό θρίλερ για το απόψε το βράδυ, είναι ό,τι πρέπει. Αν πάλι περιμένεις το νέο «Seven», μάλλον θα απογοητευτείς…