Μεταξύ σοβαρού και αστείου συμβαίνουν τελικά (τα πιο) ωραία πράγματα. Τa Κουραφέλκυθρα, για τους μη γνωρίζοντες, είναι μια πετυχημένη σειρά webcomic. Δημιούργημα του σκιτσογράφου Αντώνη Βαβαγιάννη. Κυκλοφόρησε σε κλασική, χάρτινη μορφή, έγινε ως και ταινία, μικρού μήκους, στο Cinobo. Μήπως όμως έχει και… προφητικό χαρακτήρα;
Εξηγούμαστε: Πίσω στο 2020 αναρτήθηκε το παρακάτω στριπ:
Λέτε 7 χρόνια μετά, στην προσεχή τελετή των Όσκαρ, να έρθει η… πλάκα πλάκα απόλυτη δικαίωση της πρόβλεψης; Προτρέχουμε, ας τα πάμε βήμα-βήμα: Η Σπασμένη Φλέβα του Γιάννη Οικονομίδη είναι επισήμως η υποψηφιότητα της χώρας μας για Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας Μεγάλου Μήκους της 99ης διοργάνωσης της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το 2027. Με στόχο να βρεθεί στην τελική 5άδα που θα διεκδικήσει εν τέλει το συγκεκριμένο Χρυσό Αγαλματίδιο.
Επιλέχθηκε κατά πλειοψηφία από τα 13 μέλη της Επιτροπής του υπουργείου Πολιτισμού με το σκεπτικό ότι «πρόκειται για μια ταινία αφηγηματικά, καλλιτεχνικά και τεχνικά άρτια, η οποία παράλληλα επαναγράφει μοτίβα της αρχαίας τραγωδίας με έναν τρόπο αναγνωρίσιμο σε διεθνές κοινό, πάνω σε μία αφήγηση γύρω από το αδιέξοδο ενός ήρωα τοποθετημένου στην Ελλάδα του παρόντος, συνδυάζοντας έτσι το οικουμενικό με το τοπικό στοιχείο, από έναν σκηνοθέτη διεθνώς αναγνωρισμένο» όπως αναγράφεται στη σχετική ανακοίνωση.
Έχει τη σημειολογία του το γεγονός πως η Σπασμένη Φλέβα αγνοήθηκε στα πρόσφατα βραβεία Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (ΕΑΚ). Ενώ είχε υποψηφιότητες σε 12 κατηγορίες, κέρδισε μόνο σε αυτή του Β’ Γυναικείου Ρόλου, δόθηκε στην Μπέττυ Αρβανίτη. Και αυτό μάλιστα, μισό-μισό με τη Γιούλα Μπούνταλη του Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ, που είχε κυριαρχήσει, με 7 βραβεία.
Θα αποφύγουμε να μπούμε στη συζήτηση του κατά πόσο τώρα πάει να πατσίσει αυτό που πολλοί θεώρησαν άδικο. Ό,τι έγινε έγινε, πάμε παρακάτω. Σημασία έχει πως το ελληνικό σινεμά διάγει ωραίες μέρες, βγαίνουν πολύ δυνατές ταινίες (και περιμένουμε κι άλλες στο κοντινό μέλλον) και ο κόσμος σπεύδει ξανά στις αίθουσες.
Όσο για την Σπασμένη Φλέβα αυτή καθαυτή, μακάρι να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται στην Οσκαρική της περιπέτεια. Γνώμη μας, πως είναι η πιο «σωστή» ταινία που θα μπορούσαμε να διαλέξουμε για κάτι τέτοιο. Καμία άλλη δεν περιγράφει τόσο ρεαλιστικά το πορτρέτο του νεοέλληνα – ο Βασίλης Μπισμπίκης απλά τα «σπάσε» ως Θωμάς Αλεξόπουλος, respect. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, σε μεγάλο βαθμό αυτοί είμαστε. Κι ύστερα, είναι πραγματικά μια πολύ καλή κινηματογραφικά στιγμή. Μια ιστορία που αξίζει να «επικοινωνηθεί» σε διεθνές επίπεδο. Και όπου το φτάσει.
Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες της χώρας μας. Έχει το δικό του φανατικό κοινό. Δεν είναι για όλους, να το πούμε αυτό. Αλλά όλοι, εχθροί και φίλοι, παραδέχονται πως έχει αυτό το «κάτι» που τον ξεχωρίζει από το μέσο όρο. Αυτό το «κάτι» που τον πάει στην ακριβώς αντίπερα όχθη του «αδιάφορος». Αυτό το «κάτι» που εν τέλει αξίζει να πάει μια βόλτα ως τα Όσκαρ. Τους… πετσοκόψει δεν τους πετσοκόψει!