Νοβοκαΐνη. Κανένας δεν θα μείνει, μαύρη κατάρα, ανία βαρεμάρα; Δεν κρατηθήκαμε από το να κάνουμε μια κάποια σύνδεση με την κομματάρα των Ξύλινων Σπαθιών (Αδρεναλίνη, αυτό), αλλά με αυτόν τον τρόπο υπήρξαμε άδικοι με την ταινία. Γιατί γι’ αυτό που είναι, μια χαρά είναι. Τίμιο, ανόθευτο fun με φουλ του action. Που θα μπορούσε να ‘ναι ακόμα καλύτερο ως τελικό προϊόν, ναι, αλλά για τρέχον νο1 του Netflix είναι κάτι παραπάνω από ΟΚ. Προσπέρασε κιόλας τον Ψιθυριστή (με τον Ντε Νίρο) και καλά του ‘κανε τέτοιος που (δεν) ήτανε…
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα σεναριακά ιδέα. Ο Νέιθαν Κέιν δείχνει ένας καθόλα απλός τύπος της διπλανής πόρτας. Υπάλληλος τραπέζης, απολύτως συνηθισμένος εκ πρώτης όψεως. Μόνο που το παλικάρι μας πάσχει από μια πολύ σπάνια πάθηση: Δεν νιώθει ίχνος σωματικού πόνου. Δεν ‘πα να τρώει το… ξύλο της αρκούδας; Δεν καταλαβαίνει μία. Γι’ αυτό και στο σχολείο, που μόνο καλά δεν πέρασε ως μαθητής, του είχαν κολλήσει το λογοπαίγνιο – παρατσούκλι Νοβοκέιν, εξ ου και το Νοβοκαϊνη.
Τόσα χρόνια νιώθοντας αλλόκοτος και παρείσακτος, πρώτο του μέλημα είναι να περνάει απαρατήρητος. Μέχρι που μια ληστεία στην τράπεζα που εργάζεται, αλλάζει όλες τις λέξεις της αφήγησης. Γιατί οι «κακοί» πιάνουν όμηρο μια συνάδελφό του, με την οποία είναι ερωτευμένος. Game changer στοιχείο. Ο Νέιθαν αποκτάει ξάφνου όλο το θάρρος που στερούταν και αναλαμβάνει δράση για να σώσει το κορίτσι (του), επιζητώντας να μετατρέψει σε πλεονέκτημα την απουσία πόνου. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει και ότι δεν μπορεί να πάθει κάτι. «Δεν είσαι ο Γούλβεριν. Μπορείς πάντα να πεθάνεις», όπως ακούγεται κάποια στιγμή. Δεν είναι άτρωτος γαρ, ούτε κάποιου είδους υπερήρωας. Απλώς ένας… αχάμπαρος τραπεζικός υπάλληλος με υπεράνθρωπη αντοχή στον πόνο!
Έχει τη φάση του όλο αυτό. Ο Τζακ Κουέιντ, γνωστός από το The Boys και γιος του πάλαι ποτέ ζεύγους Ντένις Κουέιντ- Μεγκ Ράιαν, παίζει με κέφι και την κάνει καλά τη δουλειά του. Δεν είναι «ουάου» αλλά τα καλύπτει τα απαραίτητα «τικ».
Ανά σημεία θα σου θυμίσει Γκάι Ρίτσι αυτό που θα παρακολουθείς, το ύφος, το στιλ. Αυτή η μίξη σπιντάτων σκηνών δράσης, έξυπνων διαλόγων, μαύρου χιούμορ και γρήγορου μοντάζ – ρυθμού, συντείνει τα μέγιστα ως προς αυτό. Από την άλλη, εδώ έχουμε πιο John Wick λογική στις σκηνές δράσης, ενώ το ότι ο πρωταγωνιστής δεν νιώθει πόνο δίνει πάτημα για γενναίες δόσεις body horror.
Πολλοί ήταν αυστηροί με τη Νοβοκαϊνη, είπαν πως ενώ είχε potential, απέτυχε να το εκπληρώσει. Εμείς θα πούμε πως το ακούμε ως επιχείρημα, αλλά όχι στο 100%. Ναι, θα μπορούσε να ‘ταν καλύτερο, εξ αρχής το παραδεχτήκαμε και κάπου όσο περνάει η ώρα αναρωτιέσαι λίγο πού είναι η ουσία σε αυτό που βλέπεις με βάση το πώς τσουλάει η πλοκή. Μα ακόμα κι έτσι παραμένει μια ταινία που ξέρει το ύψος της, δεν πάει να στο παίξει κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι και σου κρατάει καλή παρέα για να δεις κάτι nice and easy. Στο Netflix για τα περαιτέρω αν νιώθεις η άνωθεν περιγραφή πως σε καλύπτει…