Όλα κι όλα, να ‘μαστε ειλικρινείς: Αυτό δεν το είχαμε δει να έρχεται. Δεν ήταν καν στα… SOS. Καλύτερα, πολύ καλύτερα, τώρα που το σκεφτόμαστε. Γιατί αυτό κάνει το Furious ακόμα πιο ευχάριστη, ωραία έκπληξη. Το Disney+ είχε να χτυπήσει τόσο δυνατά από το Paradise και μας «σέρβιρε» τώρα μια σειρά που αποτελεί από μόνη της λόγο για να κάνει κάποιος συνδρομή στην πλατφόρμα…
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά αυτό ήταν, κόλλησες. Σε μια κατάσταση που αποτελεί τον ορισμό του «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται». Καθότι τίποτα στη συνέχεια δεν βαίνει μειούμενο. Τα στάνταρ παραμένουν πολύ υψηλά, το ενδιαφέρον κλιμακώνεται μέσα από 8, απολύτως εθιστικά, επεισόδια. Τηλεόραση όπως πρέπει να ‘ναι. Τηλεόραση όπως μας αρέσει.
Πώς αρχίζει; Του Halloween ανήμερα και δεν είναι όλα τα τέρατα που κυκλοφορούν εκεί έξω, ψεύτικα. Μια γυναίκα, που στη συνέχεια μαθαίνουμε ότι ονομάζεται Κάθριν Γκρέις (την οποία υποδύεται η εκπληκτική Λόλα Πέτικρου) βρίσκεται μέσα στο σπίτι ενός άνδρα, φορώντας μια creepy μάσκα γατούλας. Ο άνδρας είναι σε άθλια κατάσταση, σέρνεται στο πάτωμα και εκλιπαρεί για τη ζωή του. Η Κάθριν τού μιλά πότε με χαρωπό και πότε με τρυφερό ύφος, αλλά τελικά χάνει την υπομονή της με τις παρακλήσεις του. Από μια κασετίνα διακοσμημένη με αστραφτερά αυτοκόλλητα και στρας, βγάζει μια σύριγγα και ολοκληρώνει τη δουλειά…
Μόλις «γνωριστήκαμε» με μια serial killer. Στο κατόπι της οποίας σύντομα θα βρει η Άλις Μπλακ (Εμι Ρόσουμ – εξαιρετική κι αυτή στο ρόλο της) μια πρώην ντετέκτιβ του NYPD που πλέον εργάζεται για λογαριασμό του FBI. Ερευνώντας, κατανοεί πως πίσω από φαινομενικά ασύνδετες υποθέσεις θανάτων εύπορων ανδρών στη Νέα Υόρκη, υπάρχει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Και κάτι που έχει πολύ ξεκάθαρη εξήγηση. Γιατί η δολοφόνος στην πραγματικότητα είναι τιμωρός. Είχε πέσει θύμα trafficking στην εφηβεία της και για εκδίκηση, εκτελεί μια προσωπική λίστα θανάτου, εξολοθρεύοντας τους πρώην κακοποιητές της.
Ναι, υπάρχει βάθος και νόημα στο σενάριο, ξεφεύγει από τα συνήθη κλισέ του είδους. Μπορείς να δικαιολογήσεις το φόνο επειδή το θύμα ήταν «τέρας»; Ιδού η (συνεχής) ηθικής τάξεως απορία με την οποία ο θεατής έρχεται συνεχώς αντιμέτωπος. Γι’ αυτό πιθανότατα και αρέσει τόσο. Το Furious έχει συγκεντρώσει το εντυπωσιακό 99% στο Rotten Tomatoes από τους κριτικούς και 88%-89% από το κοινό, ενώ στο IMDb κινείται στο (πολύ καλό) 7.7/10.
Αν πατήσεις το play στο Disney+, σε περιμένει κάτι πολύ έξυπνο. Ως σενάριο, ως «χτίσιμο». Κάτι που θα σε κάνει να σκεφτείς τα πράγματα υπό διαφορετικό πρίσμα. Κάτι που θα σε κάνει να ανυπομονείς για τη συνέχεια, για την κατάληξη. Το ότι πήρε πράσινο φως για 2η σεζόν, το λες απολύτως λογικό. Είναι μια από τις τοπ σειρές της χρονιάς επειδή μιλάει για πράγματα που ακόμα και αν φαντάζουν μακρινά, μπορούμε κάλλιστα να νιώσουμε, να κατανοήσουμε.
Και να ξέρεις και τούτο: Σαν φτάσεις στο φινάλε, ετοιμάσου για κάτι το εξόχως σοκαριστικό, το βαθιά σκοτεινό. Δεν είναι πολύ σωστό ενδεχομένως να στο λέμε πριν καν το αρχίσεις, μα δεν αντισταθήκαμε. Ήταν γαρ «άρρωστο» αυτό που ολοκλήρωσε το part 1, πλήρως παραδομένο στις γκρίζες ζώνες της εκδίκησης και του τραύματος.
