Αμέτρητες οι συζητήσεις σε παρέες και social για την καλύτερη σειρά. Για εκείνα τα επεισόδια που σε καθηλώνουν και ζουν μέσα σου για αρκετό καιρό, άλλες φορές ζωντανά και στην επιφάνεια, άλλες στο υποσυνείδητο, μέχρι την στιγμή που κάπου – κάποτε θα ξαναδείς ή θα ακούσεις κάτι που θα σου τις επαναφέρει στην μνήμη, θα νιώσεις ξανά εκείνο το δέος και θα πεις «Τι σειράρα ήταν αυτή ρε;»
Το ”The Leftovers” ανήκει κάπου στη μέση αυτών των δύο κατηγοριών και μάλιστα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν κατάφερε ποτέ να μπει στην μέινστριμ συλλογή των φανς, γιατί του έλειψε η προβολή και τα «φώτα». Στις περισσότερες κουβέντες για τα αριστουργήματα της μικρής οθόνης θα απουσιάζει και κανείς από τους γνωστούς του στενού κύκλου σου (πιθανότατα) δε θα την έχει δει.
Κακώς…
Εσύ όμως έχεις την ευκαιρία να σπάσεις αυτόν τον κύκλο και να αποτελέσεις εξαίρεση, μοιράζοντας παράλληλα την γνώση στους υπόλοιπους.
Τι συμβαίνει όταν, μια μέρα, το 2% του πληθυσμού εξαφανιστεί για πάντα; Πως είναι να βλέπεις την ζωή γύρω σου να καταρρέει;
Τα βασικά ερωτήματα που δημιουργούνται στο «The Leftovers» έρχονται για να ταράξουν το binge watching σου και να σου αφήσουν ανοιχτές πληγές, οι οποίες θα σε συντροφεύουν για αρκετό καιρό.
Ο Ντέιμον Λίντελοφ υπογράφει μια από τις πιο deep σειρές της προηγούμενης δεκαετίας, συνεχίζοντας την αφήγηση παρανοϊκών ιστοριών, μετά την μεγάλη επιτυχία (ή και αποτυχία, μη βαράτε) του LOST.
Στο σύμπαν μας, λοιπόν, το μακρινό (πλέον) 2014 – ΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΧΕΙΣ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ – ο πλανήτης δέχεται ένα «χτύπημα» από την μοίρα και, μέσα σε μια στιγμή, το 2% του πληθυσμού εξαφανίζεται. Δεν χάνεται γιατί έφυγε για γάλα και δεν γύρισε ποτέ, αλλά εκεί που κάποτε υπήρχε ανθρώπινη ζωή, πλέον υπάρχουν ίχνη της, τα οποία στοιχειώνουν τους… Leftovers, που πενθούν για την μεγάλη απώλεια. Μόλις το 2% είναι ικανό να αλλάξει μια για πάντα τον κόσμο και να προκαλέσει τριγμούς στα θεμέλια της κοινωνίας.
Μέσα σε τρεις σεζόν κάνουμε, παρέα με τους πρωταγωνιστές μας, ένα ταξίδι όχι προς την αναζήτηση της αιτίας της εξαφάνισης των αγαπημένων προσώπων, αλλά βιώνουμε την μετάβαση από την άρνηση στην αποδοχή, ως το τελικό πένθος και στην λύτρωση.
Μια εξαιρετικά καλογραμμένη σειρά, βασισμένη (τουλάχιστον η πρώτη της σεζόν) στο ομώνυμο βιβλίο του Τομ Περότα, με βαθύ νόημα, συγκινητικές και δυνατές στιγμές, που θα σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό και ανατροπές, που θα τις σκέφτεσαι για ώρες στο γραφείο ή με φίλους (όμως κανείς τους δε θα το έχει δει, γι’αυτό, είπαμε! πρέπει να μεταδόσεις την γνώση). Τρεις σεζόν- όλες κι όλες- όμως είναι υπερ-αρκετές και φτάνουν για να σε χορτάσουν και να σε αφήσουν να ψάχνεις πληροφορίες και να συζητάς στα fora για το φινάλε, όσο έχεις ανοιχτό – να παίζει non stop – το μουσικό θέμα του Μαξ Ρίχτερ.
Τσέκαρε τα «The Departure» και «Dona Nobis Pacem» και θα καταλάβεις…
Η πορεία προς την λύτρωση, για όσους έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, ο δρόμος προς το ακραίο και ακτιβιστικό, για όσους αποφάσισαν να αναλάβουν δράση και να εκδικηθούν μια… ανώτερη δύναμη, με τον δικό τους τρόπο, καθώς και οι ψεύτικες ελπίδες για μια γη της Επαγγελίας, η οποία, εν τέλει, δεν υπήρξε ποτέ. Το “The Leftovers” θα σε αρπάξει από τον γιακά και θα σε σύρει σε ένα τρενάκι συναισθημάτων, με στιγμές γέλιου, αγωνίας και απέραντης λύπης. Στο τέλος, το συμπέρασμα για όσα βιώνουν οι πρωταγωνιστές ή και εσύ προσωπικά, έχοντας τις δικές σου σκέψεις και εμπειρίες να θυμηθείς και να διαχειριστείς, είναι καθαρά δικά σου…
Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ το «γιατί;», ήταν πάντα το «…και τώρα;».
Παίζουν:
(Με μεγάλη επιτυχία και αξιομνημόνευτες ερμηνείες)
Τζάστιν Θερού: Ο κύριος πρωταγωνιστής, ο οποίος έχει ίσως μια από τις καλύτερες αψίδες χαρακτήρα, που υπάρχουν σε σειρά.
Κάρι Κουν: Εξαιρετική και άκρως αναγκαία στην πλοκή μας και στο ταξίδι προς τις τελικές απαντήσεις
Ανν Ντάουντ: Δεν μπορείς να αποφασίσεις αν την μισείς ή αν την λατρεύεις. Ούτως ή άλλως, μια εξαιρετική ερμηνεία…
Διάρκεια επεισοδίων: 55-60 λεπτά κατά μ.ο. Αν αντέχεις, καλή διασκέδαση…
Πλατφόρμα: HBO Max και Apple TV
Trailer: