Πριν από λίγο καιρό, πριν ακόμα κυκλοφορήσει σου είχαμε πει αγαπητέ αναγνώστη ότι το Blood Sacrifice έμοιαζε με μια αχτίδα φωτός (ή μάλλον… σκοταδιού, δεδομένου του θέματος) στη γενικότερη ξηρασία του Netflix. Τώρα που τα πέντε επεισόδιά του καταναλώθηκαν με την ένοχη λαιμαργία του binge-watching, ήρθε η ώρα για τον απολογισμό: τελικά άξιζε τον κόπο ή αποδείχθηκε άλλη μια «φούσκα» της πλατφόρμας;
Η απάντηση είναι «ναι», άξιζε και με το παραπάνω. Πρόκειται για μια απόλυτα τίμια, και μετρημένη σειρά. Το Netflix όντως «ρέφαρε» τη χασούρα του φετινού καλοκαιριού, προσφέροντάς μας ακριβώς αυτό που υποσχέθηκε, χωρίς όμως να ανακαλύπτει ξανά τον τροχό του σκανδιναβικού νουάρ. Το Blood Sacrifice σε καμία περίπτωση δεν είναι το αριστούργημα που θα αλλάξει την τηλεοπτική ιστορία…
Είναι όμως ακριβώς εκείνη η ποιοτική, αξιοπρεπέστατη συντροφιά που αναζητούσαμε τα βράδια που ψάχναμε κολλύρια για τα μάτια, με τόσες…πατάτες που είχαμε δει εσχάτως. Είναι μια σειρά που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει, δεν πλατειάζει και πατάει γερά στη σιγουριά των δημιουργών της.
Η αντίθεση της καλοκαιρινής, ηλιόλουστης Στοκχόλμης με το ζοφερό και μακάβριο κυνήγι του serial killer λειτούργησε τελικά άψογα. Αντί για τα κλισέ, χιονισμένα τοπία και τα μουντά γκρι φίλτρα που έχουμε πλέον βαρεθεί να βλέπουμε στις βορειοευρωπαϊκές παραγωγές, εδώ ο τρόμος κρύβεται κυριολεκτικά κάτω από το φως του ήλιου. Αυτή η φαινομενικά απλή ανατροπή του κλασικού ντεκόρ δίνει μια απαραίτητη φρεσκάδα.
Η σκηνοθεσία του Κρίστοφερ Νίχολμ και το σενάριο του Τζορτζ Κέι, χτίζουν ένα σφιχτοδεμένο, αγωνιώδες θρίλερ που κρατάει τον ρυθμό σταθερά ψηλά. Το πιο δυνατό χαρτί της σειράς, ωστόσο, παραδόξως δεν είναι το ίδιο το μυστήριο γύρω από τον δολοφόνο των αστυνομικών. Άλλωστε οι έμπειροι λύτες αστυνομικών γρίφων πιθανότατα θα ενώσουν τα κομμάτια του παζλ αρκετά νωρίς.
Το πραγματικό ζουμί βρίσκεται στη χημεία και την εξαιρετικά τοξική, περίπλοκη σχέση του πρωταγωνιστή ντετέκτιβ με τον πατέρα του τον οποίο οριακά αντέχει. Η αναγκαστική τους συνεργασία βγάζει στην επιφάνεια παλιά τραύματα, δίνοντας τον συναισθηματικό πυρήνα που σε κάνει να νοιαστείς πραγματικά για αυτούς.
Και το γεγονός ότι όλο αυτό ολοκληρώνεται σε μόλις πέντε επεισόδια αποτελεί πραγματική ευλογία. Σε μια εποχή που οι περισσότερες παραγωγές ξεχειλώνουν τις ιστορίες τους με αχρείαστες σκηνές μόνο και μόνο για να γεμίσουν τηλεοπτικές ώρες, το Blood Sacrifice μπαίνει κατευθείαν στο ψητό, κάνει τη δουλειά του και φεύγει. Σου αφήνει στο φινάλε εκείνη την απόλυτα ικανοποιητική γεύση μιας ολοκληρωμένης αφήγησης που δεν σε κοροϊδεύει…
Εάν λοιπόν φίλε αναγνώστη ψάχνεις κάτι για να περάσεις τις επόμενες 5 νύχτες της ζωής σου, μπορείς να το επιλέξεις με κλειστά μάτια. Πρόκειται για μια καλοκουρδισμένη μηχανή αγωνίας που δεν υπόσχεται θαύματα, αλλά παραδίδει ένα χορταστικό αποτέλεσμα που όταν τελειώνει δεν σε κάνει να σιχτιρίζεις για τις ώρες που έχασες…