Ο καιρός κρύωσε, ο καιρός είναι για σινεμά. Και τι ωραία, τι καλά, ο Οκτώβρης μπήκε με θέμα δυνατό, πολύ δυνατό. Του είδους «κλείνω (από) τώρα εισιτήριο». Τομ Κρουζ και Αλεχάνδρο Γκονζάλες Ινιαρίτου είναι οι δύο λόγοι που λέμε «ναι» στο Ντίγκερ, με το καλημέρα. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα… ατομικής ευθύνης και γούστου!
Θα το πούμε συνεπώς αμέσως αμέσως, για να είμαστε ξηγημένοι: Η ταινία πολώνει, διχάζει κοινό και κριτικούς. Άλλοι την θεωρούν αριστούργημα και την έχουν ήδη προσθέσει στη λίστα με τις αγαπημένες τους. Κι άλλοι, δηλώνουν μπερδεμένοι, ίσως και προδομένοι από το hype. Αδυνατούν να καταλάβουν τι «ήθελε να πει ο ποιητής», φεύγουν χολωμένοι από την αίθουσα για το σουρεαλιστικό του θεάματος που μόλις έχουν δει.
Το έχουν αυτό οι κινηματογραφικές δουλειές που δεν πατάνε σε απλές νόρμες, που τολμούν και βγαίνουν από ζώνες ασφαλείας. Από όπου και να το πιάσεις έχουμε να κάνουμε με κάτι που κομίζει τη δύναμη του απρόβλεπτου, ένα φιλόδοξο εγχείρημα. Τίποτα δεν το συνοψίζει καλύτερα από τον ίδιο τον Τομ Κρουζ. Τσαλακώνει εντελώς το προφίλ του, γίνεται ένας «άλλος». Και το καταφέρνει περίφημα. Είναι ερμηνεία ζωής αυτή που καταθέτει. Ξεχωριστή.
Ποτέ του άλλωστε δεν ήταν απλά και μόνο ένας action star τύπου Mission Impossible, ξέροντας πώς να μην εγκλωβίζεται σε καλούπια και να νικάει τη μονοτονία. Θυμάστε πόσο είχε κάνει τη διαφορά στο Tropic Thunder βγάζοντας μια απίστευτη κωμική φλέβα μέσα σε ελάχιστα λεπτά συμμετοχής ως Λες Γκρόσμαν; Ε, εδώ κάπως το θύμισε αυτό. Λόγω της τρελής ενέργειας που (ξανά)βγάζει, λόγω του εντελώς αλλοπρόσαλλου και εξτραβαγκάντ, εκκεντρικού τύπου που υποδύεται. ΟΚ, υπάρχει μεγάλη διαφορά ως προς το βάθος (ο Λες ήταν ένας παράπλευρος ήρωας της ιστορίας, ο Ντίγκερ είναι ΟΛΗ η ιστορία) αλλά η ομοιότητα είναι εκεί, υπάρχει. Κατά βάση έχει να κάνει με την ικανότητα του Τομ Κρουζ να ξεφεύγει από τα κλισέ και τα αναμενόμενα. Αυτό δείχνει το καλλιτεχνικό του υπόβαθρο και τον έχει βάλει δυνατά στη συζήτηση περί Όσκαρ.
Κι όλα αυτά ενώ παίζει έναν πανίσχυρο, άπληστο και εγωπαθή μεγιστάνα, τον Ντίγκερ Ρόγκουελ, που αγνοεί κάθε προειδοποίηση ειδικού και συνεχίζει τις πετρελαϊκές γεωτρήσεις στη Γροιλανδία. Όταν παίζεις με τη φωτιά (ή τον πάγο, εν προκειμένω…) δεν θέλει πολύ για να γίνει το κακό: Ένα κομμάτι πάγου ξεκολλάει και ξεκινά μια τρελή πορεία στον ωκεανό, που μπορεί να το φέρει στις ακτές της Ευρώπης, ένα σενάριο ορισμός του εφιάλτη, μια ανυπολόγιστη φυσική καταστροφή…
Οι συγκρίσεις με το SOS Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα σε κάποιους ακούγονται πολύ εύστοχες σε κάποιους ιερόσυλες. Εμείς θα σου πούμε πως αν είσαι τύπος που του αρέσει να ρισκάρει και θέλει να αποκτάει ιδία άποψη επί των θεμάτων κατά το δυνατόν, τότε πρέπει να σπεύσεις, να αποκτήσεις εικόνα.
Στα «συν» του Ντίγκερ είναι πως δεν είναι one Τομ Κρουζ show, Τζον Γκούντμαν και Ριζ Άχμεντ για παράδειγμα, κάνουν επίσης «δουλίτσα». Το σίγουρο είναι επίσης πως μιλάμε για κάτι… μη σίγουρο τόσο απρόβλεπτο που είναι. Από το τρέιλερ και μόνο φαίνεται, κάνει μπαμ.
Ο Ινιαρίτου είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της εποχής μας. Από νωρίς το έκανε σαφές (Χαμένες Αγάπες, 21 Γραμμάρια, Βαβέλ), με το Birdman και το The Revenant το επικύρωσε θριαμβευτικά, με Όσκαρ. Τώρα ρισκάρει περισσότερο ίσως από ποτέ. Με μια ακραία και θορυβώδη μαύρη σάτιρα. Και γιατί όχι; Δεν θα φέρει τον κόσμο στις αίθουσες α λα Οδύσσεια, δεν είναι αυτός ο στόχος του, αλλά γεννά επίσης μπόλικες συζητήσεις, ξυπνά πάθη. Είναι και αυτό μία νίκη, έτσι δεν είναι;
Ντίγκερ – Δες το τρέιλερ: