Μπαίνεις εσχάτως στον κατάλογο του Netflix στην κατηγορία “new and popular”, κοιτάς και σε πιάνει μια κάποια θλίψη, μια απογοήτευση; Τίποτα δεν σου «δίνει», μετριότης, μετριοτήτων τα πάντα μετριότης; Σε αυτήν την περίπτωση, απαιτείται είσοδος σε comfort zone για να φτιάξει άμεσα το κέφι. Ταινίες, τουτέστιν, που ξέρεις πολύ καλά πως αυτό που θα δεις είναι εξαιρετικό. Ταινίες που δεν χορταίνεις ποτέ όσες φορές και να (ξανά)δεις.
Διαλέξαμε 3 εξ αυτών, με κριτήριο το IMDb. Ό,τι πιο κοντά σε αντικειμενικότητα υπάρχει εκεί έξω με βάση το πλήθος και το ετερόκλητο όσων βαθμολογούν. Πάμε λοιπόν. Για 3 ταινίες που είναι εγγύηση, για 3 ταινίες που ζεσταίνουν και θα ζεσταίνουν πάντα τη σινέ-ψυχούλα μας.
3 ταινίες του Netflix που «τερμάτισαν» το IMDb
The Shawshank Redemption
Βαθμολογία IMDb: 9.3
Καλύτερες και πιο πρωτότυπες ταινίες από αυτήν, έχουν υπάρξει αρκετές. Μα τόσο μεγάλη ομοφωνία όσο επί της συγκεκριμένης, αμφίβολο αν έχει υπάρξει ξανά. Εξ ου και ότι είναι σταθερά το νο1 του IMDB, κάτι που αποτελεί κομβικό στοιχείο του μύθου της. Ή μάλλον αναδιατυπώνουμε. Χάρη σε αυτό το ιντερνετικό εργαλείο έγινε αυτό που είναι σήμερα. Γιατί έτσι γιγαντώθηκε ως φαινόμενο, έτσι διαδόθηκε παντού η φήμη της.
Και να σκεφτεί κανείς πώς όταν κυκλοφόρησε στα σινεμά, το 1994, στις κινηματογραφικές αίθουσες, πήγε… άπατη! Έχοντας την ατυχία να συμπέσει στις αίθουσες με το Pulp Fiction και το Forrest Gump – όλοι εκεί πηγαίνανε.
Flash forward στο σήμερα, την έχουν δει πια όλοι. Ένα διαχρονικό favorite που μιλάει απευθείας στην καρδιά του κόσμου με ζηλευτή μαζικότητα. Με πρώτη ύλη γραμμένη από το χέρι του «Βασιλιά» Στίβεν Κινγκ, έχουμε να κάνουμε με τον ορισμό του «πήγαν όλα όπως έπρεπε».
Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων (Spirited Away)
Βαθμολογία IMDb: 8.6
Δεν πάει πολύς καιρός, όλοι έμπαιναν μαζικά στο ChatGTP και του ζητούσαν να φτιάξει φωτογραφίες (τους) σε Studio Ghibli style. Αν θες όμως πραγματικά να μάθεις κάτι χρήσιμο από όλη αυτήν την ιστορία, ήτοι τι εστί Studio Ghilbi και γιατί είναι τόσο σημαντικό για την animated σινέ – κουλτούρα, έχεις μια εκλεκτή, αριστουργηματική ορθότερα, επιλογή στο Netflix: Το Spirited Away. Ένα όνομα και πράμα Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων…
Μεγάλο κρίμα και άδικο να υπάρχει αυτή η ταινία στο Netflix και να μην την έχεις δει. Η – κατά πολλούς- καλύτερη κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών. Να χάνεις χρόνο και ενέργεια για πολλά «φέσια» της πλατφόρμας και να αγνοείς κάτι τέτοιο. Μια αλληγορία που συμπυκνώνει πολλά μηνύματα, με πιο ουσιαστικό ίσως, τούτο: Ο (πραγματικός) κόσμος μπορεί να είναι ένα αλλόκοτο πράγμα που κρύβει πολλούς κινδύνους και ανεξήγητα, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα μαγικό μέρος που αποκτάει νόημα μόνο από τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Ντέιβιντ Ατένμπορο: Η Ζωή στον Πλανήτη μας (David Attenborough: A Life on Our Planet)
Βαθμολογία IMDb: 8.9
Το είχαμε διαβάσει κάπου, το αναπαράγουμε γιατί είναι τόσο εύστοχο, τόσο απολύτως περιγραφικό της ουσίας του πράγματος: Επειδή ο Θεός βαρέθηκε να μην θαυμάζουμε τα δημιουργήματά του έστειλε τον Ντέιβιντ Ατένμπορο στη Γη για να μας τα δείξει, για να μας κάνει να τα νιώσουμε πραγματικά!
Ο θρυλικός Βρετανός φυσιοδίφης έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα, να μιλάει και να ακούς. Να μαγεύεσαι. Τον βλέπεις, μεγάλο πια σε ηλικία αλλά πάντα νεότατο σε πνεύμα και όρεξη για ζωή, και σε πιάνει ένα κάποιο δέος.
Κάτι εξόχως έντονο και σε αυτό συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ του 2020, με τα συγκλονιστικά πλάνα και το σπάνιο αρχειακό υλικό, το οποίο λειτουργεί ως προσωπική μαρτυρία του. Για όσα είδε στη μακρά και γεμάτη ζωή του, για όσα τον έχουν τρομάξει, καθώς η ανθρώπινη απληστία και αλαζονεία απειλεί να καταστρέψει το ίδιο μας το σπίτι, στρέφεται εναντίον της ίδιας μας της ύπαρξης σε τελική ανάλυση.
Στην ουσία, ο Ντέιβιντ Ατένμπορο στέλνει μια κραυγή απελπισίας με τον δικό του τόσο μειλίχιο τρόπο. Δεν αφηγείται απλώς, αλλά καταθέτει αυτά που ο ίδιος είδε, έμαθε. Βαράει προειδοποιητικά καμπανάκια σε αυτό που είναι η δικιά του διαθήκη, κληρονομιά.
Το κοινό τον εμπιστεύεται επί σειρά ετών. Όταν λοιπόν δακρύζει στην οθόνη βλέποντας την καταστροφή της φύσης, εμείς ως θεατές το βιώνουμε σαν να κλαίει ένας δικός μας άνθρωπος. Τόσο άμεσα, τόσο βαθιά. Ένας θρήνος για όσα χάθηκαν. Αλλά με ένα παράλληλο μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας στο φινάλε: Ακόμα η μάχη δεν έχει χαθεί. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε το πόσο οριακά είναι τα πράγματα και να αντιδράσουμε, να μάθουμε από τα λάθη μας.