Πάει καιρός από τότε που οι κινηματογραφικές σεζόν μας χάριζαν τις ενδιαφέρουσες δημιουργίες με το κουτάλι. Πάει καιρός από τότε που ακόμα και αν μια ταινία δεν σε έψηνε τουλάχιστον σήκωνε συζητήσεις. Το 2026 μέχρι στιγμής δεν διαφέρει από αυτόν τον γενικό κανόνα των τελευταίων ετών.
Ακόμα περισσότερα σίκουελ, πανάκριβα μπλοκμπάστερ χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση και μια βιομηχανία που δείχνει να φοβάται το ρίσκο περισσότερο και από την εμπορική αποτυχία. Ευτυχώς, μέσα σε αυτή τη μετριότητα, υπήρξαν και ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις. Ταινίες που είχαν κάτι να πουν, δημιουργούς με προσωπικότητα και, κυρίως, λόγο ύπαρξης πέρα από τις εισπράξεις.
Κανονικά αυτή τη λίστα βέβαια θα έπρεπε να την κάνουμε με το φινάλε του έτους αλλά εφόσον μόλις έκλεισαν τα θερινά, νομιμοποιούμαστε να μιλήσουμε για το πρώτο μεγάλο κλείσιμο της χρονιάς. Και αντί για το κλασικό τοπ-10 θα κάνουμε ένα ανορθόδοξο τοπ-7. Ένα ανολοκλήρωτο τοπ-10 σαν να λέμε…
Να λοιπόν οι 7 καλύτερες ταινίες του 2026 (μέχρι στιγμής τουλάχιστον…):
Project Hail Mary
Ο Ράιαν Γκόσλινγκ βρίσκεται από το πουθενά σε ένα διαστημόπλοιο, χωρίς καν να είναι αστροναύτης, και καλείται να σώσει την ανθρωπότητα. Αρκετά δύσκολη αποστολή αλλά η ιδανική αφετηρία για ένα Sci Fi που προσεγγίζει με πολλή αγάπη και μεράκι το είδος που υπηρετεί. Οι Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ παραδίδουν μια εξαιρετική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας που συνδυάζει χιούμορ, ευρηματικότητα και συγκίνηση. Η απροσδόκητη φιλία που βρίσκεται στον πυρήνα της ιστορίας μετατρέπει το «Project Hail Mary» σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα εντυπωσιακό διαστημικό υπερθέαμα. Είναι μια αισιόδοξη υπενθύμιση ότι ακόμα και στο μεγαλύτερο σκοτάδι του σύμπαντος, η συνεργασία μεταξύ μας μπορεί να κάνει θαύματα.
Good Luck, Have Fun, Don’t Die
Ένας άνδρας εισβάλλει σε ένα εστιατόριο, ισχυρίζεται ότι έρχεται από το μέλλον και στρατολογεί μια ομάδα αγνώστων για να αποτρέψει την καταστροφή του κόσμου από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Απολαυστικά παρανοϊκή ταινία, πέρασε κάτω από τα ραντάρ αλλά όσοι την ανακάλυψαν την έκαναν εκ των υστέρων talk of the town, ένα κινηματογραφικό αμάγαλμα επιστημονικής φαντασίας, μαύρης κωμωδίας και κοινωνική σάτιρα. Ο Σαμ Ρόκγουελ βρίσκεται σε μεγάλα κέφια, ενώ πίσω από το εξωφρενικό σενάριο κρύβεται και ένα καυστικό σχόλιο για την τεχνολογική μας εξάρτηση. Αλλόκοτο και ταυτόχρονα, υπέροχο.
Οδύσσεια
Με διαφορά η πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς και αξιωματικά μια από τις καλύτερες. Ο Κρίστοφερ Νόλαν καταπιάνεται με ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και το μετατρέπει σε κινηματογραφικό υπερθέαμα με τον Ματ Ντέιμον στον ρόλο του Οδυσσέα, εντυπωσιακές εικόνες και μια παραγωγή τεράστιας κλίμακας, που συνδέει το διαχρονικό μεγαλείο του ομηρικού έπους με τη σημερινή συγκυρία. Πέρα από τους μυθικούς κινδύνους άλλωστε, στο επίκεντρο βρίσκεται η διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να επιστρέψει σπίτι του. Αν η «Οδύσσεια» του Ομήρου είναι μια ιστορία χιλιάδων ετών που αποδεικνύει πόσο λίγα έχουν αλλάξει τελικά μέσα μας, η «Οδύσσεια» του Νόλαν είναι η αναγκαία επανεγγραφή της στον 21ο αιώνα που συμβάλλει στη συντήρηση του διαχρονικού μηνύματός της.
Obsession
Τι θα συνέβαινε αν μπορούσες να κάνεις το πρόσωπο που ποθείς να σε ερωτευτεί παράφορα; Η απάντηση στο «Obsession» είναι πολύ πιο ανατριχιαστική από όσο φαντάζεσαι. Ο Κάρι Μπάρκερ, μέλος μιας ευρύτερης παρέας που μέχρι πρότινος έκανε χιουμοριστικά (πολύ αστεία είναι αλήθεια) βιντεάκια στο youtube, παίρνει μια απλή ιδέα και τη μετατρέπει σε ένα σκοτεινό, νοσηρό θρίλερ, που χρησιμοποιεί τον τρόμο για να μιλήσει για την κτητικότητα, την εμμονή και τη διαστρεβλωμένη αντίληψη του έρωτα. Με έξυπνη σκηνοθεσία, άβολες στιγμές και μια διαρκή αίσθηση απειλής, καταφέρνει να αποδείξει ότι το πιο τρομακτικό τέρας μπορεί να είναι κάποιος που πιστεύει ότι η αγάπη τού ανήκει δικαιωματικά.
Spider-Man: Brand New Day
Μετά το χάος του πολυσύμπαντος, ο «Αραχνάκιας» επιστρέφει σε μια πραγματικότητα όπου κανείς δεν θυμάται ποιος είναι ο Πίτερ Πάρκερ. Ο Τομ Χόλαντ καλείται πλέον να υποδυθεί έναν πιο μοναχικό, ώριμο ήρωα, που δεν έχει την πολυτέλεια να στηρίζεται συνεχώς στους άλλους. Το «Brand New Day» επιχειρεί να ξαναβρεί την ουσία του χαρακτήρα, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στις προσωπικές απώλειες και στην ευθύνη που συνοδεύει τις υπερδυνάμεις. Γιατί ο Spider-Man ήταν ανέκαθεν πιο ενδιαφέρων όταν προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της καθημερινότητας παρά όταν έσωζε ολόκληρα σύμπαντα.
Toy Story 5
Ο Γούντι, ο Μπαζ και η υπόλοιπη παρέα επιστρέφουν, αυτή τη φορά για να αντιμετωπίσουν έναν αντίπαλο που γνωρίζει πολύ καλά κάθε σύγχρονος γονιός: την τεχνολογία. Η Μπόνι ανακαλύπτει τις ψηφιακές συσκευές και τα παραδοσιακά παιχνίδια βλέπουν τη θέση τους να απειλείται. Η Pixar αξιοποιεί αυτή τη σύγκρουση για να μιλήσει με χιούμορ και συγκίνηση για τη φαντασία, τη συντροφικότητα και το μεγάλωμα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Μια ακόμη υπενθύμιση ότι το Toy Story, όταν βρίσκει την κατάλληλη ιστορία, μπορεί να συγκινήσει τους μεγάλους περισσότερο από τους μικρούς. 30 χρόνια μετά το πρώτο μέρος άλλωστε και δυο γενιές μεγαλωμένες με αυτό τα λένε όλα για ένα από τα πιο αγαπημένα franchise της ζωής μας.
Digger
Ο Τομ Κρουζ αφήνει στην άκρη ρόλους τύπου Ίθαν Χαντ και συνεργάζεται με τον Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου σε μια κατάμαυρη σάτιρα για την εξουσία, τον πλούτο και την ανθρώπινη ματαιοδοξία. Υποδύεται έναν μεγιστάνα που επιχειρεί να σώσει την ανθρωπότητα από μια καταστροφή για την οποία έχει ο ίδιος ευθύνη. Το Digger είναι μια φιλόδοξη, εκκεντρική και προκλητική δημιουργία, που δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να γίνει αρεστή σε όλους. Ο Ινιάριτου επιλέγει την υπερβολή και ο Κρουζ δοκιμάζει μια εντελώς διαφορετική ερμηνευτική περσόνα, σε μια ταινία που ξεχωρίζει περισσότερο για το θράσος και τις ιδέες της παρά για την τελειότητά της. Εδώ που τα λέμε, κρυφοκοιτάει το κλασικό «SOS: Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του μεγάλου Κιούμπρικ και καταφέρνει να το προσεγγίσει από (και με) την κατάλληλη οπτική…