Νέτα σκέτα, αυτή είναι μια σειρά που πρέπει να προβάλλεται στα σχολεία. Ένα μάθημα ιστορίας μέσα από ένα παράλληλο μάθημα τηλεοπτικής προσέγγισης. Το Μουσολίνι: Ο Γιός του Αιώνα είναι (ακόμη ένας) λόγος για να κάνεις συνδρομή στο (εξαιρετικό) Cinobo… Πώς γεννήθηκε το τέρας του φασισμού στην Ιταλία; Το παρακολουθούμε βήμα-βήμα μέσα από μια ιδιοφυή προσαρμογή επί της οθόνης. Μέσα από μία μίξη ειδών, εικόνων, διαδικασιών. Μια πολιτική όπερα, συνόψισαν κάποιοι, to the point.
Η εκκίνηση γίνεται με πλάνα από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Αμέσως μετά αρχίζει το based on a true story. Για τον Μπενίτο Μουσολίνι, γνωστό στα μέρη μας και ως… «κορόιδο». Την άνοδο του στην εξουσία σε μια σκοτεινή για την Ευρώπη εποχή. Πώς από σοσιαλιστής μεταπήδησε στο αντίθετο άκρο. Πώς κατάλαβε πρώτος από όλους τη δυσαρέσκεια και τις παθογένειες της τότε ιταλικής κοινωνίας και φρόντισε να στρέψει τα πράγματα προς το δικό του «θέλω». Πως ενώ δεν ήταν δα κάποια ιδιοφυία, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την απάθεια και την αδυναμία των πολιτικών του αντιπάλων.
Είναι πολλές οι στιγμές που θες να χειροκροτήσεις τον Βρετανό Τζο Ράιτ (Περηφάνια και Προκατάληψη, Atonement, H Πιο Σκοτεινή Ώρα) για την πρωτοποριακή, αντισυμβατική όσο και «ποπ» του σκηνοθεσία. Όπως εκεί που συναντώνται ο Μουσολίνι και τα πρωτοπαλίκαρά του, με τους «κόκκινους». Εκείνοι αρχίζουν να τραγουδούν δυνατά το Avanti Popolo και τα πνεύματα δεν αργούν να οξυνθούν. Το πώς παρουσιάζεται μετά το ξύλο που πέφτει μεταξύ τους, μια χορογραφία του μίσους, κάτι τόσο κοντινό μα συνάμα και μακρινό, είναι μια ισχυρή σύνοψη του πόσο διαφορετική είναι αυτή η σειρά – παρεμπιπτόντως γυρίστηκε στα στούντιο της Τσινετσιτά.
Τόσο (διαφορετική) ώστε οι Αμερικανοί δεν την καταλάβανε. Δεν βρήκε διανομή στις ΗΠΑ, μόνο κλειστές πόρτες και απόρριψη. Αυτό βέβαια δεν μειώνει σε τίποτα το μέγεθος της καλλιτεχνικής της αξίας. Το ακριβώς αντίθετο, θα λέγαμε. Και δεν είναι μόνο καταγραφή των όσων συνέβησαν. Είναι, δυστυχώς, και μια πιθανή προβολή στο μέλλον. Η ιστορία, την έχει αυτήν την τάση, επαναλαμβάνεται. Κάτι που μόνο ανατριχίλες και φόβο προκαλεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Όταν μια κοινωνία είναι σε κρίση, οι μεγαλομανείς, καιροσκόποι, συμφεροντολόγοι και αμοραλιστές ηγέτες, κάνουν πάρτι…
Τον Μουσολίνι υποδύεται ο Ιταλός ηθοποιός Λούκα Μαρινέλι, ο οποίος γίνεται αγνώριστος για τις ανάγκες του ρόλου. Εντυπωσιακή η ερμηνεία του, από όποια πλευρά κι αν το πιάσεις. Ειδικά στα σημεία που κοιτάζει κατευθείαν την κάμερα και απευθύνεται σε μας, τους θεατές. «Ακολουθήστε με και θα γίνετε κι εσείς φασίστες», μας λέει εξ αρχής και είναι φοβερό πως ταυτόχρονα σου παγώνει το αίμα και σε γοητεύει.
Εντυπωσιακή και η μουσική επένδυση. Το soundtrack υπογράφει ο Τομ Ρόουλαντς των Chemical Brothers και είναι σαν να ακούς rave της δεκαετίας του ’90. Μια συνειδητή επιλογή για να συνδεθεί η ηλεκτρισμένη ενέργεια της εν λόγω μουσικής με την επιθετικότητα, την αγριότητα του φασιστικού κινήματος.
Χάνουμε χρόνο παρακολουθώντας ένα σωρό μετριότητες στις διάφορες πλατφόρμες. ΟΚ, μερικές φορές έχουμε ανάγκη αυτό το κάτι απλό και εύκολο για να σβήσει δίχως περαιτέρω σκέψεις και έγνοιες η κούραση της μέρας. Αλλά δεν (πρέπει να μας) αρκεί αυτό όταν μάλιστα υπάρχουν καλλιτεχνικές δουλειές που ξεφεύγουν εντελώς από αυτό το κάδρο. Σου ανοίγουν το μυαλό, σε κάνουν να καταλάβεις πράγματα, να νιώσεις τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Το Μουσολίνι: Ο Γιος του Αιώνα δεν είναι η πιο γνωστή σειρά εκεί έξω. Είναι, ωστόσο, δίχως ίχνος αμφιβολίας μία από τις καλύτερες των τελευταίων ετών. Γι’ αυτά που λέει, για το πώς τα λέει. Είναι τηλεόραση όπως πρέπει να είναι, αισθάνεσαι πληρότητα ενόσω παρακολουθείς. Την είχε προβάλλει πριν από κάποιους μήνες η Βουλή των Ελλήνων, αλλά το πήραν χαμπάρι ελάχιστοι. Τώρα, χάρη στο Cinobo, υπάρχει η ευκαιρία να φτάσει σε αισθητά περισσότερα ζευγάρια μάτια. Κι αυτό είναι το σωστό. Ή μάλλον, απαραίτητο. Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του…