Θεωρητικά είναι παράδοξο αλλά (ταυτόχρονα και) γεγονός: ορισμένες ταινίες δεν χρειάζεται να βγάζουν ιδιαίτερο νόημα για να τις αγαπήσεις. Αρκεί να σου ξυπνούν αναμνήσεις, να σε κάνουν να χαμογελάς και να σε επιστρέφουν σε μια εποχή που όλα ήταν πιο ξέγνοιαστα (ή τουλάχιστον έτσι μας φαίνεται τώρα).
Το νέο «Street Fighter» είναι ακριβώς αυτό: ένα απολαυστικό κινηματογραφικό χάος που, αν μεγάλωσες στα 90s, δύσκολα θα του αντισταθείς. Η ταινία μόνο υπόδειγμα σεναριακής συνοχής δεν είναι. Η ιστορία μπλέκει τον Ριού και τον Κεν σε μια περιπέτεια με τουρνουά πολεμικών τεχνών, ενώ στην πορεία παρελαύνουν χαρακτήρες όπως η Τσουν-Λι, ο Γκάιλ και ο Μπλάνκα. Οι εξελίξεις δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρες, οι χαρακτήρες μοιάζουν ορισμένες φορές να εμφανίζονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο και η αφήγηση δυσκολεύεται να βρει έναν σταθερό ρυθμό. Κι όμως…
Αν θυμάσαι τα ουφάδικα, τις κονσόλες και τις ατελείωτες αναμετρήσεις μπροστά από μια οθόνη, δεν παίζει να μην γουστάρεις. Γιατί το «Street Fighter» δεν χρειάζεται να προσποιηθεί ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που υπήρξε εξαρχής: ένας πολύχρωμος, υπερβολικός κόσμος γεμάτος εκκεντρικούς χαρακτήρες που αψηφούν κάθε λογική. Και ευτυχώς, η ταινία δεν φοβάται να αγκαλιάσει αυτή την πλευρά του.
Εδώ βρίσκεται και η διαφορά του από την κινηματογραφική μεταφορά του 1994, με τον Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ. Εκείνη η εκδοχή προσπάθησε να αντιμετωπίσει το υλικό της με μια σοβαροφάνεια που συχνά ερχόταν σε σύγκρουση με την ίδια τη φύση του παιχνιδιού. Το αποτέλεσμα απέκτησε με τα χρόνια καλτ γοητεία, αλλά η νέα ταινία φαίνεται να καταλαβαίνει καλύτερα ότι δεν χρειάζεται να μετατρέψεις κάθε αναμέτρηση σε βαρυσήμαντο δράμα για να πετύχεις τον στόχο σου.
Φυσικά, δεν λειτουργούν όλες οι υπερβολές της ούτε εξαφανίζονται οι αδυναμίες του σεναρίου. Ωστόσο, υπάρχει κάτι αναζωογονητικό σε μια ταινία που δεν παίρνει τον εαυτό της τόσο στα σοβαρά και αφήνει χώρο στην καθαρή, ανεπιτήδευτη διασκέδαση.
Το νέο «Street Fighter» δεν είναι αριστούργημα, ούτε χρειάζεται να γίνει. Είναι μια επιστροφή σε μια εποχή όπου τα videogames ήταν συνώνυμα της παρέας, του ενθουσιασμού και της απόλυτης υπερβολής. Κι αν είσαι παιδί των 90s, είναι πολύ πιθανό να συγχωρήσεις τα στραβοπατήματά του ακριβώς επειδή σου θυμίζει όλα όσα αγάπησες σε αυτόν τον κόσμο.