Μια παιδική φωνή, που ακούμε χωρίς να βλέπουμε, μας λέει πως τα φοβερά και τρομερά που πρόκειται να δούμε συνέβησαν πραγματικά. Σε ένα σχολείο στο Μέιμπρουκ της Πενσυλβάνια – αν και όσοι τα βίωσαν προτιμούν να τα θεωρούν ως μια ομαδική ψευδαίσθηση, μην αντέχοντας την αλήθεια.
Μας μιλάει για μια νεαρή δασκάλα, την Τζαστίν. Είναι πρωί και πηγαίνει στην τάξη της. Όπως κάθε μέρα. Μόνο που αυτή δεν θα είναι μια συνηθισμένη μέρα. Ανοίγοντας την πόρτα συνειδητοποιεί παγωμένη πως όλοι, πλην ενός, οι μαθητές της δεν βρίσκονται στην τάξη: 17 απόντες και μόνος, στο θρανίο του, ο Άλεξ…
Η παιδική φωνή μας αφηγείται τι συνέβη: Το προηγούμενο βράδυ, ακριβώς στις 2:17 τα ξημερώματα, 17 παιδιά σηκώθηκαν ταυτόχρονα από τα κρεβάτια τους, άνοιξαν τις εξώπορτες των σπιτιών τους και εξαφανίστηκαν τρέχοντας στο σκοτάδι. Με έναν εντελώς αφύσικο τρόπο, με τα χέρια τεντωμένα προς τα πίσω, σαν να ήταν μαγεμένα. Τι στα κομμάτια συνέβη; Πώς; Γιατί; Οι απαντήσεις έρχονται, με ζηλευτή αφηγηματική ροή, αναζωογονητική θα έλεγε κανείς από κινηματογραφικής σκοπιάς…
Εάν έχεις δει, κατάλαβες στάνταρ, γιατί πολύ απλά δεν ξέχασες ποτέ το Weapons. Ένα από τα καλύτερα horror των τελευταίων (πολλών) ετών, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του και σάρωσε στο box office. Από το προσεχές Σάββατο (24/10) προστίθεται στον κατάλογο του Netflix, αυτά είναι ωραίο να γίνονται. Ό,τι πρέπει μάλιστα εν όψει Halloween…
Τι έκανε τόσο ξεχωριστή αυτήν την ταινία, ανεβάζοντάς την πολλά σκαλιά πάνω από το μέσο όρο; Το δίχως άλλο, η τόλμη της. Το πώς παρουσιάζει τα γεγονότα μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες κάνοντάς μας να αμφιβάλλουμε για τα πάντα και μαζί, κάθε φορά, να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέα δεδομένα. Ο Ζακ Κρέγκερ είχε κάνει άπαντες να στρέψουν το βλέμμα τους προς το μέρος του με το Barbarian, κι εδώ το πήγε στο αμέσως επόμενο level, κάνοντας θραύση. Πιστοποιώντας πως είναι ένας από τους πιο δημιουργικούς σκηνοθέτες των καιρών μας – το πρόσφατο Resident Evil ενίσχυσε αυτό το συμπέρασμα.
Στο Weapons βλέπεις φάτσες και χαρακτήρες που δεν ξεχνάς ποτέ. Ναι, ναι, κυρίως την θεία Γκλάντις, από τα πιο δίκαια Όσκαρ β’ γυναικείου που θυμόμαστε τελευταία αυτό που κέρδισε εδώ η (αγνώριστη για τα ανάγκες του ρόλου) Έιμι Μάνιγκαν. Είναι, πάντως, team work αυτό το τόσο ωραίο που προκύπτει, αποτέλεσμα εξαιρετικού κάστινγκ…
Η Τζούλια Γκάρνερ παίζει τη νεαρή δασκάλα (Τζαστίν), ενώνοντας αθωότητα και πονηριά ενώ έχει να αντιμετωπίσει την καχυποψία της τοπικής κοινωνίας που την κατηγορεί ευθέως για το κακό που συνέβη. Πρώτος σε αυτό το «κατηγορώ», στο «κυνήγι μαγισσών» θα έλεγε κανείς όχι δίχως προβοκατόρικη διάθεση, ο Τζος Μπρολίν βγάζει όλο αυτό το από φυσικού του “macho” του ως φιγούρα υποδυόμενος τον απελπισμένο, βαθιά πληγωμένο και εμμονικό πατέρα (Άρτσερ Γκραφ) ενός εκ των αγνοούμενων παιδιών. Ο ευγενικός διευθυντής του σχολείου, Μάρκους Μίλερ (Μπέντεντικτ Γουόνγκ) δίνει στην Τζαστίν άδεια, με σκοπό να της δώσει χρόνο και χώρο για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Το πώς ζουν οι 3 τους την ιστορία, το βλέπουμε σε ξεχωριστά κεφάλαια. Μαζί με ακόμα 3 οπτικές, του ναρκομανή Τζέιμς που έχει γίνει μάρτυρας κομβικών γεγονότων, του αστυνομικού Πολ που θέλει να βοηθήσει την Τζαστίν καθώς διατηρεί κρυφή ερωτική σχέση μαζί της και last but not least, του μικρού Άλεξ, του μοναδικού παιδιού της τάξης που δεν εξαφανίστηκε – γιατί είναι τόσο σιωπηλός και… creepy;
Αυτή η αφηγηματική τεχνική των επί μέρους κεφαλαίων ανάλογα το χαρακτήρα, η σύνδεση επίσης που προκύπτει μέσα από διαφορετικά πλάνα των ίδιων σκηνών («τρικ» που επαναλαμβάνεται συχνά), σε βάζουν για τα καλά εντός της υπόθεσης, παίζουν με το μυαλό σου. Για αρκετή ώρα άλλωστε το Weapons ποντάρει πιο πολύ στην ατμόσφαιρα, στο βραδύκαυστο. Κλιμακώνει. Για να φτάσει ως πρέπει στο ιδανικό σημείο για “all in”, όταν και μας σερβίρει φάτσα κάρτα μπροστά μας το κακό, τις απαντήσεις. Για μια ταινιάρα που ήδη χρησιμοποιείται ως μέτρο σύγκρισης για το είδος του horror, αποτελώντας ένα εκλεκτό σημείο αναφοράς. Netflix για τα περαιτέρω…
Weapons (Netflix) – Δες το τρέιλερ: