Υπήρξε μια εποχή που ο Τζόνι Ντεπ ήταν ένας νέος και ανερχόμενος ηθοποιός, τμήμα της λαμπρής γενιάς των 90s που επιχειρούσε «γεννήσει» τους επόμενους Πατσίνο και Ντε Νίρο, και όχι μια επαναλαμβανόμενη καρικατούρα που φοράει τρία κιλά μέικ απ σε κάθε ταινία και συμπεριφέρεται σαν καρτούν. Ήταν εκείνη η εποχή που ο Αλ Πατσίνο βίωνε την πιο ώριμη ερμηνευτική του περίοδο, είχε μόλις παίξει στο θρυλικό «Heat» και παιρνούσε μια δεύτερη νιότη στο Χόλιγουντ. Ήταν εκεί, κάπου στο 1997, που μια συνάντηση αυτών των δυο μας χάρισε μια δημιουργία που αποτελεί ένα από τα πιο αστραφτερά διαμάντια της εν λόγω δεκαετίας.
Το «Ντόνι Μπράσκο» του Μάικ Νιούελ έχει χαρακτηριστεί ως «η τελευταία σημαντική μαφιόζικη ταινία», χαρακτηρισμός μάλλον υπερβολικός και κάπως άδικος για διάφορες ταινίες που ακολούθησαν, αλλά ενδεικτικός της θέσης που κατέχει στη συνείδηση των φίλων του είδους. Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς άλλη μία ιστορία για τη μαφία. Έχουμε μια ιστορία για τη μοναξιά, τη φιλία, την αποτυχία: ελάχιστες φορές στη crime φιλμογραφία, άντρες που θα έπρεπε να στέκονται αγέρωχα στα πόδια τους και να προκαλούν τρόμο, «λύγιζαν» εν τέλει τόσο μελαπρεπώς.
Το στόρι έχει ως εξής: Ο Τζόνι Ντεπ υποδύεται τον Τζόζεφ Πιστόνε, έναν μυστικό πράκτορα του FBI που εισχωρεί στον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος με το ψευδώνυμο Ντόνι Μπράσκο. Το εισιτήριό του για αυτόν τον κόσμο είναι ο Λέφτι Ρουτζέρο, ένας γερασμένος μαφιόζος που έχει περάσει ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας μια εγκληματική οικογένεια, χωρίς ποτέ να κερδίσει την αναγνώριση που ονειρευόταν.
Ο Λέφτι του Πατσίνο δεν είναι ο πανίσχυρος μαφιόζος που έχουμε συνηθίσει και εδώ είναι όλο το μεγαλείο της ταινίας. Δεν είναι ο Μάικλ Κορλεόνε, ούτε κάποιος αδίστακτος βασιλιάς του υποκόσμου όπως ο «Σημαδεμένος». Είναι ένας κουρασμένος, πικραμένος άνθρωπος, σχεδόν αξιολύπητος μέσα στην ανάγκη του να αισθανθεί σημαντικός. Ένας στρατιώτης που έδωσε τα πάντα σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν πρόκειται ποτέ να γίνει στρατηγός.
Ο Πατσίνο υποδύεται συγκλονιστικά την κουρασμένη και ηττημένη εκδοχή ενός ρόλου που υπηρέτησε όσο ελάχιστοι. Με μικρές χειρονομίες, με βλέμματα και με μια υπόρρητη βαθιά μελαγχολία να τον διαπερνά, ο Πατσίνο απαλάσσεται από την αγαπημένη του ένταση και την πληθωρικότητα ως μανιέρες και παίζει με γνώμονα την λεπτομέρεια και την διακριτικότα.
Δίπλα του, ο Ντεπ στέκεται απολύτως ισάξια, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο που σταδιακά χάνει την αίσθηση της ταυτότητάς του. Όσο βαθύτερα μπαίνει στον κόσμο της μαφίας, τόσο δυσκολότερο γίνεται να ξεχωρίσει τον ρόλο από την πραγματικότητα. Και όσο περισσότερο δένεται με τον Λέφτι, τόσο πιο βασανιστική γίνεται η επίγνωση ότι αργά ή γρήγορα θα πρέπει να τον προδώσει.
Αυτή η ιδιότυπη σχέση πατέρα και γιου είναι η καρδιά της ταινίας. Όχι οι πυροβολισμοί, οι εκτελέσεις και οι λοιπές μαφιοζίλες, αλλά η τραγωδία δύο ανθρώπων που ανακαλύπτουν μια αυθεντική σχέση μέσα σε έναν κόσμο χτισμένο πάνω στο ψέμα. Ο Νιούελ σκηνοθετεί με αυτοπεποίθηση, χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, αφήνοντας το εξαιρετικό σενάριο και τους πρωταγωνιστές του να κάνουν τη δουλειά τους.
Το «Ντόνι Μπράσκο» μπορεί να μην είναι η τελευταία μεγάλη μαφιόζικη ταινία. Είναι, όμως, μία από τις ελάχιστες που σε κάνουν να νοιάζεσαι περισσότερο για την καρδιά ενός μαφιόζου αντί να τον κοιτάς με δέος και φόβο. Έχει ανέβει στο Netflix και είναι ταμάμ για μια βραδινή θέαση…