Από τις ταινίες που εύχεσαι το Χόλιγουντ να είχε την τόλμη να έφτιαχνε πιο συχνά. Δύο πολύ καλοί ηθοποιοί και σταρ, Ράσελ Κρόου και Ράιαν Γκόσλινγκ, με εξαιρετική χημεία μεταξύ τους που εμφανώς γουστάρουν αυτό που κλήθηκαν να κάνουν. Ένα πραγματικά αστείο και έξυπνο σενάριο και πλοκή που όσο προχωράει σε κερδίζει όλο και περισσότερο. Το The Nice Guys, 10 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, λάμπει αυτόφωτα και το Apple TV βρήκε ένα μεγάλο hit και στις ταινίες – για τις σειρές του φημίζεται κατά κανόνα.
Καλτ χαρακτήρας, 70’s αισθητική, slapstick χιούμορ και απολαυστικές σκηνές δράσης συνθέτουν ένα παζλ που δύσκολα μπορείς να του αντισταθείς. Και γιατί να το κάνεις; Δεν βρίσκεις εύκολα, ακόμα περισσότερο σήμερα, ταινίες που να είναι τόσο απενοχοποιημένες, με τέτοια ειλικρίνεια προθέσεων και χωρίς να προσπαθούν να περαστούν για κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Με πρωταγωνιστές 2 ντετέκτιβ (;) που σαν κι αυτούς δεν έχεις ξαναδεί κι ας σου θυμίζουν τόσα, ενώ προσπαθούν να βγάλουν άκρη με μία δολοφονική συνωμοσία που καταπώς φαίνεται, συνδέει τη βιομηχανία του πορνό με υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια.
Μία στιγμή, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη, φανερώνει τη βαθύτερη ουσία του The Nice Guys. Αναδεικνύοντας κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε ή υποτιμάμε, ήτοι πως τα πιο αστεία δεν χρειάζονται καν λόγια για να εκφραστούν. Είναι η σκηνή στο ασανσέρ. Όταν μια φαινομενικά απολύτως συνηθισμένη κατάσταση γίνεται κωμικό διαμάντι μέσα από τις εκφράσεις των προσώπων του Γκόσλινγκ και του Κρόου, τον τέλειο συγχρονισμό των αντιδράσεων τους. Είναι αστείο, είναι και μετά-αστείο. Όπως το σύνολο της ταινίας, Επειδή αγκαλιάζει με στοργή την υπερβολή, παίζοντας με τα όρια και την πολιτική ορθότητα, κάνοντας ανερυθρίαστα χαβαλέ χωρίς να γίνεται γελοίο. Προκύπτει έτσι κάτι το, με μία λέξη, απολαυστικό.
Αξίζει να μάθει ακόμα περισσότερος κόσμος το The Nice Guys του Σέιν Μπλακ. Χάρη στο Apple TV υπάρχει πλέον αυτή η δυνατότητα. Και δεν είναι πως είναι όλο Γκόσλινγκ-Κρόου. Σου μένει η εξαιρετική ερμηνεία της μικρής Άνγκουρι Ράις, ενώ παθαίνεις πλάκα, από πολλές απόψεις, με την εμφάνιση της Κιμ Μπάσιντζερ όπως την μάθαμε στα μέρη μας, Κιμ Μπέισινγκερ όπως είναι το κανονικό της όνομα.
Σκεφτόμασταν πως θα θέλαμε να είχε βγει και σίκουελ του The Nice Guys, από την άλλη καλύτερα (που δεν βγήκε). Το ένα και μοναδικό αρκεί και με το παραπάνω για να το κατατάξει στη σφαίρα των «αυτό, φιλαράκο, πρέπει να το δεις» και αποφεύχθηκε ο κίνδυνος να βγει κάτι που δεν θα ήταν το ίδιο καλό. Τουτέστιν, ένα μοντέρνο νουάρ με ήρωες… αντιήρωες, σπιρτόζικο και διαφορετικό. Αν είχε περισσότερο συνοχή ως ιστορία, θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να απολαμβάνει legendary στάτους. Δεν πειράζει, βέβαια. Κι έτσι όπως είναι, μια χαρά είναι, μια χαρά θα σε κάνει να περάσεις.