Δεν είναι κάτι που θα περίμενε κανείς να βρει στον κατάλογο του Netflix. Ταμάμ για Cinobo είναι, για να δώσουμε με τη μία το περίγραμμα, για πιο σινεφίλ κοινό δηλαδή. Αλλά, αλήθεια, έχει κάποια σημασία η πλατφόρμα; Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η αξία, το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Και το Possible Love είναι μια σπουδαία ταινία. Ακόμα ένα «δώρο» που μας κάνει το κορεάτικο σινεμά – κανείς δεν κάνει κινηματογράφο όπως οι Κορεάτες, πάει και τελείωσε.
Κοντά 3 ώρες διάρκεια (2’:44’ για την ακρίβεια), αλλά κάθε λεπτό έχει νόημα, κανένα πλάνο δεν θα έπρεπε να είχε κοπεί στο μοντάζ κι ας φαίνεται (είναι) αργό ανά σημεία. Είναι σαν βραδύκαυστη βόμβα. Θέλει χρόνο για να «σκάσει», για να προκαλέσει έκρηξη, συναισθημάτων εν προκειμένω. Σου ζητάει να κάνεις υπομονή. Αν το κάνεις, θα ανταμειφθείς και με το παραπάνω.

Η κατάρρευση ενός εργοστασίου συνδέει τις ιστορίες δύο ζευγαριών από εντελώς αντίθετους κοινωνικούς κόσμους. Ένας απολυμένος εργάτης και η σύζυγός του προσεγγίζονται από μια φιλόδοξη σκηνοθέτιδα ντοκιμαντέρ και τον εύπορο σύζυγό της προκειμένου να γίνουν το θέμα της νέας της ταινίας. Μια ιστορία που δείχνει με κοφτερή και ιδιοφυή ματιά τον τρόπο που οι ταξικές ανισότητες ορίζουν τη ψυχοσύνθεση των ανθρώπων. Με ωμό ρεαλισμό, χωρίς «ναι μεν αλλά» και φτιασιδώματα. Η αλήθεια, συχνά, είναι σκληρή. Η αλήθεια, συχνά, πονάει, είναι άβολη και αμήχανη. Χώρια πως θέλει τεράστια γενναιότητα για να αντικρίσεις τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.
Τον Λι Τσανγκ-Ντονγκ τον περιμέναμε (πώς και πώς) από το Burning, του 2018. Ένα από τα καλύτερα φιλμ των τελευταίων 30 ετών, ένα ποιητικό αριστούργημα. Εδώ, 8 χρόνια μετά την προηγούμενη του δουλειά, «πατάει» πολύ περισσότερο στο απτό, στον ρεαλισμό. Και ΟΚ, μπορεί να είπαμε στην αρχή πως το Possible Love δεν είναι ταινία Netflix – και επιμένουμε – όμως δίχως τη χρηματοδότηση της πλατφόρμας και το «προχώρα όπως εσύ θες, χωρίς παρεμβολές» που είπαν στον 72χρονο σκηνοθέτη δίνοντάς του απόλυτη δημιουργική ελευθερία, αυτή η ταινιάρα δεν θα είχε δει ποτέ το φως της ημέρας. Να τα λέμε και αυτά.

Το 98% στο Rotten Tomatoes και το 7.7 στο IMDb περιγράφουν αμέσως αμέσως το impact που έχει το Possible Love σε κοινό και κριτικούς. Δεν γίνεται να σε αφήσει αδιάφορο αυτό που βλέπεις. Αυτή η σύγκρουση κόσμων, αυτό το ψυχολογικό roller-coaster ανάμεσα σε συναισθήματα όπως η υποκρισία, η ενοχή και ο φθόνος. Πού σταματάει η ειλικρινής ανθρώπινη σχέση και πού ξεκινάει η εκμετάλλευση; Να ένα από τα ηθικά διλλήματα που η ταινία μας βάζει να σκεφτούμε και αφήνει να δώσουμε μόνοι μας την απάντηση.
Γιατί, όπως κάθε κινηματογραφικό έργο τέτοιου καλλιτεχνικού ύφους, το τι θα επιλέξει να κρατήσει κανείς είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, το πώς θα την ερμηνεύσει δηλαδή. Κι αυτό είναι που κάνει το play, στα μάτια μας, ως και απαραίτητο. Απλά φρόντισε να έχεις χρόνο μπροστά σου και να είσαι σε φάση να δεις κάτι που σου ζητάει να γίνεις κομμάτι του, όχι απλώς θεατής. Συμβαίνουν τόσα στο κοντά 3ώρο της διάρκειας της που θα έχεις πράγματα να θυμάσαι, να σκέφτεσαι για καιρό…
