Σε όλο το πρώτο επεισόδιο αναρωτιέσαι αν βλέπεις κάποια ταινία του Jordan Peele, τύπου Get Out ή Us. Τελικά συνειδητοποιείς ότι οι δημιουργοί είναι άλλοι, αλλά η εικόνα, η αίσθηση και κυρίως εκείνη η διαρκής υποψία ότι κάτι πολύ κακό παραμονεύει πίσω από το επόμενο πλάνο είναι σχεδόν ίδιες.
Κάποιος άλλος θα μπορούσε εύλογα να θεωρήσει ότι πρόκειται για μεταφορά βιβλίου του Stephen King. Ούτε όμως αυτό συμβαίνει.
Ο John Griffin, δημιουργός του From, μοιάζει να έχει αντλήσει αρκετή έμπνευση και από τις δύο πλευρές, είτε ηθελημένα είτε εν αγνοία του. Μικρή σημασία έχει. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που σε βάζει από νωρίς στη διαδικασία να κάνεις συγκρίσεις, μέχρι που κάποια στιγμή παύεις να ασχολείσαι με ομοιότητες και διαφορές. Έχεις ήδη μπλέξει.
Και τώρα, όσοι δεν έχουν ακόμα μπλέξει, θα έχουν την ευκαιρία. Την Τρίτη 24 Νοεμβρίου το From έρχεται και στο ελληνικό Netflix, με τις τρεις πρώτες σεζόν του, δίνοντας σε πολύ περισσότερο κόσμο την ευκαιρία να γνωρίσει ένα από τα πιο ιδιαίτερα τηλεοπτικά μυστήρια των τελευταίων ετών.
Στο From βρισκόμαστε σε μια πόλη απ’ αυτές τις βάναυσες που φαντάζεσαι κάπου στα νότια ή στα κεντρικά της Αμερικής. Που ακόμα κι αν ανέβεις στο ψηλότερο βουνό και η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη, θάλασσα δεν πρόκειται να δεις. Αποπνικτική. Μια πόλη που μοιάζει ξεχασμένη από τον Θεό, αλλά όχι από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί εκεί γύρω.
Αυτή είναι η πόλη στην οποία όσοι εισέρχονται δεν μπορούν να βγουν ποτέ ξανά. Ένας πεσμένος κορμός δέντρου φράζει τον δρόμο και αναγκάζει τους περαστικούς να αλλάξουν πορεία. Από εκεί και πέρα, αρχίζει το παράλογο.
Ο δρόμος που υποτίθεται πως οδηγεί μακριά γίνεται κυκλικός. Οδηγείς, οδηγείς, πιστεύεις ότι επιτέλους άφησες πίσω σου αυτό το καταραμένο μέρος και ξαφνικά βλέπεις πάλι τα ίδια σπίτια. Τους ίδιους ανθρώπους. Την ίδια πινακίδα. Δεν έχει σημασία πόση βενζίνη έχεις ή πόσο αποφασισμένος είσαι. Η πόλη θα σε ξαναφέρει πίσω.
Από το From με αγάπη
Και σαν να μην έφτανε ο εγκλωβισμός, υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορείς να φύγεις. Είναι ότι πρέπει να καταφέρεις να μείνεις ζωντανός.
Μόλις πέσει ο ήλιος, οι κάτοικοι κλείνονται στα σπίτια τους. Όχι από φόβο για κάποιον συνηθισμένο δολοφόνο. Έξω κυκλοφορούν πλάσματα που μοιάζουν με ανθρώπους, χαμογελούν, μιλούν γλυκά και προσπαθούν να σε πείσουν να τους ανοίξεις. Κι αν το κάνεις, το λάθος σου δεν διορθώνεται.
Η προστασία τους εξαρτάται από κάτι παράξενα φυλαχτά και από έναν κανόνα τόσο απλό, που μοιάζει αστείο: μην ανοίξεις την πόρτα. Μόνο που, όταν κάποιος σου μιλάει με μια γνώριμη φωνή μέσα στο σκοτάδι, το απλό δεν είναι πάντα εύκολο.
Το From δεν χαρακτηρίζεται από απανωτές στιγμές που σου κόβουν την ανάσα ή από jumpscares σε κάθε γωνία. Έχει μια πλοκή να εξυπηρετήσει, έναν κόσμο να χτίσει, ανθρώπους που σταδιακά αρχίζεις να νοιάζεσαι αν θα επιβιώσουν. Και φροντίζει, με πολύ μετρημένες στιγμές, να σε κάνει να ανασηκωθείς από την καρέκλα σου.
Δεν καταφεύγει διαρκώς στο εξεζητημένο. Πολλές από τις σκηνές που τρομάζεις είναι απλές, σχεδόν αναμενόμενες. Αλλά η κομμένη ανάσα κρέμεται στην άκρη του ουρανίσκου σου και πηδάει πάλι μέσα.
Κι όσο ψάχνεις μια λογική εξήγηση για όσα συμβαίνουν, τόσο καταλαβαίνεις ότι οι σεναριογράφοι δεν σκοπεύουν να σου κάνουν τη χάρη. Κάθε μικρή αποκάλυψη ανοίγει μια μεγαλύτερη απορία. Και αυτή είναι η παγίδα.
Υπάρχουν και νωχελικά διαστήματα. Επεισόδια που προχωρούν πιο αργά απ’ όσο θα ήθελες. Από τη στιγμή όμως που η σειρά έχει συστήσει τον κόσμο και τους κανόνες της, περίπου από το τέταρτο επεισόδιο, αρχίζει να σε ανταμείβει. Και κάπως έτσι το From γίνεται μία από εκείνες τις σειρές που δεν αρκεί να δεις. Θέλεις οπωσδήποτε να συζητήσεις μετά…
