5 σοκαριστικά βίαιες ταινίες που θα σε στείλουν αδιάβαστο (Vids)
Σειρές - Ταινίες

5 σοκαριστικά βίαιες ταινίες που θα σε στείλουν αδιάβαστο (Vids)

Αν ψάχνεις να βρεις που βρίσκονται ακριβώς τα κινηματογραφικά όρια όσον αφορά στην απεικόνηση της βίας, αυτές οι πέντε ταινίες τα έχουν ξεπεράσει με προκλητικό τρόπο...

Από τότε που το σινεμά ξεκίνησε να υπάρχει, μια τεράστια πρόκληση ταλαιπωρούσε το μυαλό κάθε δημιουργού: ποια είναι τα όρια του μέσου και πως μπορούν να ξεπεραστούν;

Στο επίκεντρο αυτών των ορίων, παραδοσιακά μπαίνουν δυο κύριες θεματικές: το σεξ και η βία.

Άπειροι σκηνοθέτες έχουν προσπαθήσει να φέρουν το κινηματογραφικό κοινό στα όρια του χρησιμοποιώντας είτε στο σεξ είτε την βία. Ωστόσο, αν για την περίπτωση του σεξ η πρόκληση έχει να κάνει περισσότερο με τα ηθικίστικα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που δεν έχει συνηθίσει την δημοσιοποίηση μιας τόσο ιδιωτικής πράξης, με τη βία τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Ο μέσος θεατής του κινηματογράφου δεν είναι εξοικειωμένος με τη βία, τα αντανακλαστικά του του επιβάλλουν να σοκάρεται (και όχι να ντρέπεται όπως με την περίπτωση του σεξ) όταν την βλέπει επί οθόνης.

Και αν και το σοκ μοιάζει μια αρνητική συνθήκη, είναι γνωστό πως όταν παρακολουθούμε σινεμά πολλές φορές μπαίνουμε στην διαδικασία να απολαμβάνουμε διάφορες αρνητικές συνθήκες που δημιουργούνται εξαιτίας μιας ταινίας. Για παράδειγμα, όταν βλέπουμε horror ταινίες, φοβόμαστε και μας αρέσει.

Οι παρακάτω ταινίες έπιασαν εντελώς το νόημα και επιχείρησαν να πάνε τη βία σε άλλο επίπεδο προκειμένου να σοκάρουν το κινηματογραφικό κοινό.

Και τα κατάφεραν….

Καζίνο

Το 1995 ο Μάρτιν Σκορτσέζε πρόσθεσε ένα από τα πιο κομβικά κεφάλαια στην μυθολογία του μαφιόζικου σινεμά. Ένα είδος στο οποίο, μέχρι εκείνη τη στιγμή, ηγεμόνευε η αισθητική των «Νονών» και η παρουσίαση μιας μαφίας γοητευτικής και με αρχές.

Ο Σκορτσέζε με το «Καζίνο» του συνέχισε την παράδοση που ξεκίνησε με τα «Καλά Παιδιά» πέντε χρόνια πριν: αποδόμησε το είδος όπως το ξέραμε μέχρι εκείνη τη στιγμή και παρουσίασε την μαφία έτσι όπως πραγματικά είναι, μακριά από την ωραιοποιημένη εκδοχή του Κόπολα στους «Νονούς».

Η μαφία του Σκορτσέζε είναι σκληρή, κυνική και βίαιη. Πολύ βίαιη. Υπερβολικά βίαιη. Τα (επίσης βίαια) «Καλά Παιδιά» του Σκορτσέζε έμοιαζαν με βόλτα στην παιδική χαρά μπροστά σε αυτό το μπρούταλ κρεσέντο βίας που παρακολουθήσαμε στο «Καζίνο». Ειδικά η σκηνή της δολοφονίας του Τζο Πέσι είναι από τα πιο σοκαριστικά πράγματα που έχουμε δει στο σινεμά.

Τα Πάθη του Χριστού

Έχετε διαβάσει ποτέ τα Ευαγγέλια; Και ειδικά αυτά που περιγράφουν τις τελευταίες, μαρτυρικές στιγμές του Χριστού; Μιλάμε για πολύ ακραίες περιγραφές. Αληθινά ανατριχιαστικές. Το επίπεδο της βιαιότητας φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη.

Ο Μελ Γκίμπσον λοιπόν, κάποια στιγμή είχε μια φαεινή ιδέα: να κάνει την πιο πιστή μεταφορά στον κινηματογράφο αυτού του κεφαλαίου των Ευαγγελίων. Και ας βγει μια ταινία όσο βίαιη γίνεται. Και έτσι έκανε. «Τα Πάθη του Χριστού» είναι μια ταινία αληθινά βίαιη.

Φανατικοί χριστιανοί έβγαιναν κλαίγοντας από τις αίθουσες μη μπορώντας να συνειδητοποιήσουν πως η ταινία του Μελ Γκίμπσον έδειχνε με σαδιστικές λεπτομέρειες αυτά που τράβηξε ο Χριστός πριν σταυρωθεί. Αλλά και οι άθεοι δεν το γλύτωσαν το σοκ. Γενικά, η ταινία είναι για πολύ γερά νεύρα.

A Serbian Film

Ίσως η πιο αναμενόμενη επιλογή μιας τέτοιας λίστας. Δεν θα μπορούσε, ωστόσο, να λείπει. Το «A Serbian Film» είναι φτιαγμένο για να σοκάρει όσους δεν σοκάρονται από τίποτα: βιασμοί, παιδοφιλίες και διάφορων ειδών ακραίες εικόνες που τις βλέπεις και μετά αρνείσαι ακόμα και να ξανασυζητήσεις για αυτές.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, η ταινία δεν κυκλοφόρησε καν στους κινηματογράφους ενώ η σκληρότητά της είναι τέτοια που ξεκίνησε μέχρι και εισαγγελική έρευνα για το αν υπάρχει έστω και ίχνος αληθοφάνειας σε όλα αυτά που έδειχνε. Φυσικά, η εν λόγω έρευνα αποδείχθηκε μάταιη: τα πάντα στην ταινία είναι προϊόν φαντασίας.

Μιας άρρωστης και απάνθρωπης φαντασίας, αλλά, όπως και να έχει, φαντασίας.

Μη-Αναστρέψιμος

Ήταν η πρώτη ταινία που παίκτηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2002 και ο μύθος λέει ότι όταν τελείωσε, το κοινό έμεινε ακίνητο. Κανείς δεν χειροκρότησε, κανείς δεν έβρισε, κανείς δεν έβγαλε λέξη. Το σοκ που είχε προκαλέσει η ταινία του Γκάσπαρ Νόε ήταν τέτοιο που δεν μπορούσες καν να πιστέψεις αυτό που μόλις είδες.

Κι όμως, το «Μη-Αναστρέψιμος» εμπεριέχει μόλις δυο πραγματικά βίαιες σκηνές που όμως είναι άρκετες για να σε αφήσουν με ανοιχτό το στομά. Η εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας μοιάζει λες και έχει βγει από τους χειρότερους εφιάλτες σου, αυτό που βλέπεις σε καθηλώνει, σε αφήνει να κοιτάζεις με γουρλωμένα μάτια.

Όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την σκηνή του βιασμού της Μόνικα Μπελούτσι. Αυτή την 11λεπτη, φρικιαστική σκηνή βιασμού που θες να την ξεχάσεις τόσο γρήγορα που θα εύχεσαι να μην την είχε δει ποτέ. Για νεύρα καμωμένα από ατόφιο ατσάλι.

Χένρι: Το πορτρέτο ενός μανιακού δολοφόνου

Μια από τις πιο ιδιαίτερες horror δημιουργίες που γυρίστηκαν ποτέ, το «Χένρι» είναι μια ταινία που σε καθορίζει για όλη σου τη ζωή. Λογοκρίθηκε μέχρι εκεί που δεν πήγαινε το μακρυνό 1986 που κυκλοφόρησε στο σινεμά, αποκαταστάθηκε μερικώς στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και τελικά παίκτηκε χωρίς ίχνος παρέμβασης το 2003.

Γυρισμένη με μια ψευδοντοκιμαντερίστικη αισθητική, το πιο τρομακτικό (αλλά και πρωτοποριακό) στοιχείο του «Χένρι» είναι η εντύπωση που σου δίνει πως όλα αυτά τα αποτρόπαια που βλέπεις, αυτοί οι φρικιαστικοί και απάνθρωποι φόνοι, δεν είναι αποτέλεσμα μυθοπλασίας αλλά η βιντεοσκόπηση αληθινών περιστατικών. Α

ν και οι φόνοι που όντως βλέπουμε είναι ελάχιστοι, τα αποτελέσματα της δραστηριότητας του βασικού πρωταγωνιστή είναι αρκετά για να σε κάνουν να πάθεις σοκ. Αλλά και αυτοί οι ελάχιστοι φόνοι είναι ικανοί να σου αφήσουν ψυχολογικά: το «Χένρι» το βλέπεις μια φορά και το θυμάσαι για πάντα.