From Dusk Till Dawn: Πόσο υποτιμημένη είναι αυτή η καμενιά;

Έψαξα αρκετά. Κοίταξα όλες τις πιθανές λίστες. Κι όμως. Το From Dusk Till Dawn δεν βρίσκεται πουθενά στις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. «Και γιατί να βρίσκεται;» θα με ρωτήσεις. «Πέρασε έξω και τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα σου» θα σου πω εγώ και θα σταθούν όλοι στο πλευρό μου. Τι γιατί βρε ιερόσυλε; Γιατί όλοι μας θα δεχτούμε να υπάρχουν 57, 63, 82 ταινίες καλύτερες απ΄αυτό, αλλά όχι και 100. Όχι και τόσος εγωισμός ρε παιδιά. Για να καταλάβετε τι σημαίνει το From Dusk Till Dawn, απλώς βγάλτε τον Κλούνεϊ από τον πρωταγωνιστικό ρόλο και βάλτε τον Μπραντ Πιτ. Ή τον Ντικάπριο. Τότε θα έμπαινε άνετα, όχι στην κατοστάρα, αλλά στις 70.

Είναι μια ταινία που σήμερα θα μπορούσε να γυριστεί με διαφορετικό τρόπο. Να εμπνευστεί από την σκληρή πραγματικότητα των όσων έκανε ο Τραμπ στους μετανάστες και να περιγράψει μια άλλη εξέλιξη για τα αδέρφια Γκέκο.

Το From Dusk Till Dawn είναι ταινιάρα για πολλούς λόγους. Γιατί είναι από τις σπάνιες φορές που ο Ταραντίνο πρωταγωνιστεί χωρίς να σκηνοθετεί. Γιατί ο Κλούνεϊ έχει υποκριτική ικανότητα ταμάμ για τέτοιο είδος ταινίας.

Έναν Κλούνεϊ που ήταν η 6η επιλογή για τον ρόλο του Σεθ Γκέκο. Πριν απ΄αυτόν προτάθηκε στους Τιμ Ροθ, Τζον Τραβόλτα, Μάικλ Μάντσεν, Στιβ Μπουσέμι, Κρίστοφερ Γουόκεν, ονόματα ηθοποιών δηλαδή που ο Ταραντίνο γούσταρε. Όταν όμως ο QT σκηνοθέτησε ένα επεισόδιο του ER κατέληξε με απολυτότητα στον Τζορτζ. Και δικαιώθηκε. Η μπαντασίλα και η συμβατότητα με τον ρόλο ταίριαξαν άρτια στην εκδοχή του Κλούνεϊ το 1996.

Γιατί μας συστήνει την Σάλμα Χάγιεκ που είναι ο μεγάλος πειρασμός. Μια Χάγιεκ που δεν θα έπαιζε κανονικά γιατί είχε απορρίψει το ρόλο εξαιτίας των σκηνών με το φίδι.

Γιατί το From Dusk Till Dawn έχει επίσης τον Ντάνι Τρέχο σε ρόλο μπάρμαν. Γιατί τα CGI και τα γραφικά μοιάζουν σήμερα τόσο καλτ. Γιατί είναι ένα action thriller που βάζει το ένδυμα του dark comedy horror.

Δεν είναι μόνο αυτό. Διαθέτει και μια από τις καλύτερες σκηνές μαζικής δολοφονίας βαμπίρ. Μάλιστα, στη σκηνή αυτή τα βαμπίρ δεν έχουν κόκκινο αίμα. Έχουν πράσινο, ώστε η ταινία να μη χαρακτηριστεί R-Rated.

Τέλος, είναι αυτό το θρυλικό strip club το Titty Twister. Με το καραφλό, μυστακιοφόρο κράχτη απ΄έξω να αραδιάζει τα είδη αιδοίου που διαθέτει το κατάστημα. Come on pussy Lovers.

Έγραψα ψέματα πιο πάνω. Δεν ήταν αυτό το τέλος. Πάντοτε στο φινάλε μιλάμε και για την επένδυση της ταινίας. Η μουσική, το μοντάζ, ο ήχος. Για εκείνη την εποχή ήταν πρωτόγνωρα. Δεν είχαν γίνει ακόμα η σφραγίδα του Ταραντίνο. Ήταν πειραματισμοί που πετύχαιναν.

Κι αφού έχει τόσα πολλά καλά, γιατί δεν το αναγνωρίζουν; Γιατί η τότε εποχή δε μπορούσε να εκτιμήσει το τελευταίο μισάωρο της ταινίας. Ενώ μέχρι εκείνο το σημείο μιλούσαμε για ένα θρίαμβο, το υπόλοιπο χαντάκωσε στο μυαλό πολλών ό,τι είχε προηγηθεί. Το καλό είναι ότι οι ταινίες επανορίζονται και αποκτούν διαφορετικά σημαίνοντα και σημαινόμενα ανά εποχή. Και το From Dusk Till Dawn είχε από το 1996 τη δυναμική για να διαβάζεται με νέες προσθήκες ακόμα και 22 χρόνια αργότερα!