Θα ακούσεις πολλές διαφορετικές μεταξύ τους απαντήσεις σαν ρωτήσεις μια ομάδα ανθρώπων για το ποια είναι η αγαπημένη τους τυρόπιτα. Είναι μια συζήτηση που συγκρίνεται με το σουβλάκι στο πάθος που προκαλεί. Γιατί μάλλον ακουμπάει μια πολύ ευαίσθητη χορδή της ελληνικής φυλής. Αυτό το έδεσμα είναι στο DNA μας, μεγαλώνουμε με αυτή τη (θεία) γεύση, αυτό το (θείο) άρωμα, τη μαγική ένωση φέτας και ζύμης.
Ακόμα κι όμως σε ένα πολωμένο και με πανίσχυρο ανταγωνισμό θέμα, υπάρχουν ορισμένες σταθερές. «Τυροπιτάδικα» που θα βρεις πολλούς να τα συμπεριλαμβάνουν στα favorites. Κι εδώ μπαίνει στην κουβέντα, δυναμικά, το Μαμ. Από τα πλέον κλασικά και παλαιότερα spots του κέντρου, σχετικώς.
Μικρό μαγαζί, μια σταλιά. Η γυάλινη βιτρίνα είναι ακριβώς δίπλα στην πόρτα, στο πεζοδρόμιο. Εκεί… κρύβεται ο θησαυρός. Στη μικρή το μέγεθος τυρόπιτα του «μενού». Είναι τεράστια σε όλα της τα άλλα!
Τραγανή κουρού ζύμη. Πλούσια γέμιση. Χρυσαφένιo χρώμα. Ζεστή ζεστή σαν την μασάς, πιστεύεις ολόψυχα εκείνη την ώρα πως δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω που θα μπορούσε να συγκριθεί σε νοστιμιά. Κατανοείς μια μεγάλη αλήθεια, πως η απλότητα εμπεριέχει πανίσχυρη δύναμη. Ούτε χρειάζεται να ξοδέψεις μια περιουσία για να «νιώσεις» – η τιμή ήταν και παραμένει αρκετά προσιτή.
Μια τυρόπιτα που ορίζει τι εστί… τυρόπιτα!
Είναι κάτι σαν ιερό προσκύνημα για τους μύστες. Με τα χρόνια έγινε και μέρος των must της πόλης, κάθε οδηγός της Αθήνας που σέβεται τον εαυτό του προτρέπει τον ξένο επισκέπτη να δοκιμάσει αυτήν την τυρόπιτα. Cheese pie και… πάει, κόλλησε για πάντα!
Εκεί, στο χέρι, να φας κάτι γρήγορα να «στυλωθείς». Με ένα ποτήρι φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι για συνοδευτικό ή απλά λίγο νεράκι. Δεν θέλει πολλά για να νιώσεις χορτάτος, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Και ναι, υπάρχει και πιο μεγάλη τυρόπιτα στο κατάστημα για να φας. Αλλά αν μας ρωτάς, όσο καλή κι αν είναι – που είναι – δεν συγκρίνεται με τη νοστιμιά της μικρής. Θες δύο από δαύτες για να πεις πως… κάτι έγινε στομαχικώς, αλλά αξίζει, με το παραπάνω.
Εννοείται επίσης πως έχει κι άλλα καλούδια. Ζαμπονοτύροπιτες, μπουγάτσες, λουκανικόπιτες, σπανακοτυρόπιτες, όλα αυτά τα τόσο λαχταριστά που μην ακούτε τι λένε, δεν ξέρουν αυτοί, ομορφαίνουν δεν παχαίνουν! Όμως η κουρού, μικρή, τυρόπιτα ήταν, είναι και θα είναι το σημείο αναφοράς, ο πόλος έλξης, το καμάρι του Μαμ – τι ωραίο όνομα παρεμπιπτόντως, τόσο απλό και όμως τόσο εύστοχο.
Λίγο πριν φτάσεις στη Σοφοκλέους και στη Βαρβάκειο, στρίβοντας από Σταδίου, το θρυλικό αυτό μαγαζί είναι σταθερά και πάντα εκεί, στην οδό Πεσμαζόγλου 3. Έχτισε τη φήμη του σε μια εποχή που τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά, αλλά ήταν τόσο δυνατό, καλό και ποιοτικό αυτό που έκανε, ώστε αντέχει σήμερα και μέσα σε συνθήκες άκρατου ανταγωνισμού, συνεχίζοντας σε sold out μονοπάτια.
Αν ο δρόμος σε βγάλει εκεί, κοντοστάσου μια στιγμή. Πού ξέρεις, μπορεί σαν ηχώ να ακούσεις μια ατάκα, επαναλαμβάνεται σταθερά εδώ και χρόνια και περνάει από γενιά σε γενιά: «Θα κατέβεις κέντρο; Τυρόπιτα από το Μαμ να μου πάρεις!».
