Το σουβλάκι ήταν, είναι και θα είναι το εθνικό μας φαγητό, έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στο DNA μας. Στο μπέργκερ έχουμε εξελιχθεί σε σούπερ εθνική δύναμη, βρίσκεις εκεί έξω φανταστικά πράγματα στην εν λόγω «φαγητική» κατηγορία. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη στου street food τα λημέρια που όλους μας ενώνει. Όλους εκείνους που ψάξαμε κάτι για να «στυλώσουμε» εν τω μέσω της νυχτός. Το αγαπημένο μας «βρόμικο» μόλις μπήκε στο… chat!
Με μια ειδική αναφορά στις αράδες τούτες. Στον θρυλικό Βασίλη ή Μπίλη όπως τον ξέρουν οι περισσότεροι. Στη συμβολή των οδών Θηβών και Πελασγίας, στο Περιστέρι. Ένα σημείο αναφοράς για τα δυτικά προάστια – και όχι μόνο. Οι πελάτες συρρέουν από διάφορα μέρη της Αττικής. Γιατί τα χιλιόμετρα είναι μια λεπτομέρεια σαν αναζητάς αυτό που αγαπάς…
Κι εδώ έχει «παίξει» πολύ συναίσθημα σε βάθος ετών, αφού αυτή η ιστορία καλά κρατεί από το 1989. Ο κόσμος εκτιμάει ακριβώς αυτή τη συνέχεια, την αυθεντικότητα. Το ότι τα σάντουιτς ποτέ δεν έπαψαν να είναι γενναία σε μέγεθος και κυρίως πεντανόστιμα. Με τα ίδια υλικά, με τον ίδιο τρόπο.
Οι ουρές πολλών μέτρων στου Μπίλη είναι συχνό φαινόμενο. Στις μέρες αιχμής (Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, αλλά και σε γιορτές-αργίες) δημιουργείται ένας καλώς εννοούμενος χαμός. Από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Πελάτες που πρωτοπήγαν στα νιάτα τους και συνεχίζουν ακόμα τώρα που το μαλλί άσπρισε και η… χοληστερίνη ανέβηκε. Δεν πειράζει, αυτό το «βρόμικο» θα πρέπει να δίνεται με… συνταγή γιατρού! Γιατί ευφραίνει τη ψυχή, σε κάνει να νιώθεις καλά και να ξέρεις, αυτό είναι το νο1 μυστικό της μακροζωίας!
ΟΚ ξεφύγαμε, μπήκαμε σε (ιατρικά) μονοπάτια που δεν κατέχουμε, αλλά το «ζουμί» δεν αλλάζει. Στον Μπίλη πας για τη «φάση», την ιεροτελεστία, για να ‘φχαριστηθεί η ψυχούλα σου. Γιατί ξετρελαίνεσαι από το πώς δένουν γευστικά το μαλακό ψωμάκι με το χοιρινό καλαμάκι και τα γύρω-γύρω (πατάτες, κρεμμύδι, ντομάτα, ζαμπόν, τυρί, μαγιονέζα, μουστάρδα, κέτσαπ και σος για το «απ’όλα»). Ή το κοτόπουλο και το λουκάνικο, θαυμάσια είναι και αυτά ως επιλογή.
Καθημερινές τα παλικάρια ψήνουν 500 σουβλάκια και τα Σαββατοκύριακα ακόμα περισσότερα. Δεν τους τρομάζει η κοσμοσυρροή, την έχουν συνηθίσει μια χαρά, άλλωστε μιλάμε για ταχύτατη εξυπηρέτηση… βρέξει-χιονίσει. Ζηλευτό know-how.
Κι ύστερα είναι οι τιμές, φουλ οικονομικές ειδικά στης ακρίβειας τον καιρό που ζούμε. Για του λόγου το αληθές: Στα 5 ευρώ το σάντουιτς με διπλό χοιρινό, στα 6 ευρώ αυτό με το κοτόπουλο. Τρως ένα και σκας τέτοιο «θηρίο» που είναι.
Κλασική αξία ο Βασίλης συντροφιά με τον Νίκο, τον «αιώνιο» βοηθό του στο ψήσιμο. Το μαγαζί τους είναι στέκι πολλών ανθρώπων, ένα μέρος που έχουν σφυρηλατηθεί σχέσεις και καταστάσεις ζωής. Σε αυτήν την καντίνα όλοι γίνονται για λίγο ένα. Πλούσιοι και φτωχοί, διάσημοι και μη. Ένα old school «βρομικάδικο» που έχει καταφέρει να διατηρήσει στο χρόνο όλα αυτά που το κράτησαν τόσο καιρό εκεί έξω, δυνατό και ακμαίο. Κι αυτό, από μόνο του, είναι μία πολύ ωραία ιστορία…