Μόνο και μόνο απ’ το όνομα σου ξυπνάει κάτι το έντονα οικείο, μια ζεστασιά στο «μέσα» σου: Λαδένια. Είναι μάλλον η κατάληξη, αυτό το «-ένια». Χρησιμοποιείται συχνά σε επίθετα που δηλώνουν υλικό κατασκευής (σιδερένια, μεταξένια και πάει λέγοντας). Εδώ το «υλικό» είναι, πάνω και πρώτα απ’ όλα, η αγάπη. Στην Κίμωλο «πλάθεται» κάτι το απίστευτα νόστιμο με τον πιο απλό τρόπο και στο (πανέμορφο) νησί των Κυκλάδων είναι δικαίως περήφανοι για ένα 100% δικό τους προϊόν…
Εμπορικά και επικοινωνιακά πλασάρεται ως η ελληνική απάντηση στην ιταλική πίτσα ή στην φοκάτσια. Γνώμη μας, πως δεν χρειάζεται να μπουν σε διαδικασία σύγκρισης. Προφανώς και παρατηρούνται πολύ ουσιαστικές ομοιότητες στην παρασκευή και στη γεύση, η Μεσόγειος επικοινωνεί στα μέρη τα δικά της. Αλλά σε τελική ανάλυση μιλάμε για κάτι το διαφορετικό ως αποτέλεσμα, ως αίσθηση.
Εν αρχή δεν υπάρχει τυρί. Τα υλικά είναι όλα κι όλα 3, ιερά: Φρέσκες ντομάτες σε ροδέλες, ξερό κρεμμύδι σε λεπτές φέτες και μπόλικο παρθένο ελαιόλαδο – εξ ου και το όνομα. Για την «τσαχπινιά» βάζεις και ρίγανη. Όλα αυτά ακουμπάνε, γλυκά γλυκά, πάνω σε χειροποίητο ζυμάρι, καμωμένο από αλεύρι, μαγιά, λάδι, νερό και αλάτι. Προκύπτει έτσι ένα εκλεκτό σνακ, χορταστικό όσο και θρεπτικό. Είναι και νηστίσιμο – vegan, για όποιον τα κοιτάζει κάτι τέτοια…
Πολύ εύκολο στο να το φτιάξεις, ακόμα πιο εύκολο να το… εξαφανίσεις! Είναι βαθιά νόστιμη η Λαδένια, σου θυμίζει πως δεν χρειάζονται περίπλοκες τεχνικές και φαντεζί υλικά για να προκύψει κάτι που θα ενθουσιάσει τον ουρανίσκο σου. Σου θυμίζει επίσης τη δύναμη της παράδοσης. Είναι ένα φαγητό που υπάρχει από την περίοδο της Ενετοκρατίας.
Για πολλά χρόνια ήταν κάτι σαν το μυστικό της Κιμώλου. Την έβρισκες μόνο εκεί. Για πολλά χρόνια βέβαια, η Κίμωλος ήταν κατά βάση και το «μπόνους» όσων πήγαιναν Μήλο. Δεν ήταν δηλαδή βασική επιλογή πολλών για τις διακοπές τους. Αυτό πλέον έχει αλλάξει αρκετά και ευτυχώς, καθώς μιλάμε για ένα νησί που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ούτε από την (πιο) φημισμένη «γειτονοπούλα» του ούτε από κανένα άλλο. Αυτό ισχύει και «φαγητικά», στις πίτες δεν παίζονται εκεί πέρα, να το ξέρεις. Η λαδένια είναι απλά ο «σταρ» της υπόθεσης…
Θα το καταλάβεις αν η ρότα σε βγάλει προς τα εκεί κάποια στιγμή, σου ευχόμαστε αυτό το καλοκαίρι, να μην αργήσει δηλαδή και πολύ. Σαν θα κάτσεις στο τραπέζι για να φας, μετά από ώρες στη θάλασσα με την πείνα να βαράει… καμπανάκια, η παραγγελία σου θα (πρέπει να) περιέχει οπωσδήποτε και λαδένια. Με την πρώτη μπουκιά θα νιώσεις πόσο ωραία είναι η ζωή!
Ένα ελαφρύ, μα συνάμα θρεπτικό γεύμα. Αρωματικό, χωρίς πολλά λιπαρά, με τα πιο απλά υλικά. Κάτι τόσο καλό δεν θα μπορούσε να μείνει για πολύ περιορισμένο σε ένα και μόνο μέρος. Λαδένια βρίσκουμε πια και στην Αθήνα, σε αρκετά εστιατόρια, ενώ βγαίνει και σε διάφορες παραλλαγές. Και αυτό είναι το σωστό, εξέλιξη, «παιχνίδισμα». Αν και είναι πιο νόστιμη αν την γευτείς στην Κίμωλο, μην έχεις αμφιβολία. Εντός έδρας είναι πάντα πιο καλά…